គេហដ្ឋានកញ្ចក់មួយពាន់



កាលយូរលង់ណាស់មកហើយ នៅក្នុងភូមិ ដាច់ស្រយាលមួយ មានភូមិដ្ឋានមួយ ឈ្មោះថា គេហដ្ឋាន កញ្ចក់មួយពាន់។ កូនឆ្កែរីករាយមួយ បានឮដំណឹង អំពីភូមិដ្ឋាននេះ ក៏សម្រេចចិត្ត ទៅមើលលេង។ ពេលវាមកដល់ មុខគេហដ្ឋាន វាលោតឡើងកាំជណ្តើរ យ៉ាងសប្បាយចិត្ត ឆ្ពោះទៅកាន់ទ្វារចូល។ វាសម្លឹងមើល តាមច្រកទ្វារ ដោយ ត្រចៀកទាំងពីរ បះឆ្កឺតឡើង, បក់កន្ទុយរវិច។

វាភ្ញាក់យ៉ាងខ្លាំង ដែលបាន ឃើញកូនឆ្កែរីករាយ មួយពាន់ទៀត កំពុងបេះ ស្លឹកត្រចៀក បក់កន្ទុយរវិច ដូចវាដែរ។ ពេលវាញញឹម, វាឃើញកូនឆ្កែរីករាយ មួយពាន់ទៀត ញញឹមដាក់វា យ៉ាងរីករាយដែរ។ នៅពេលវា ចាកចេញទៅវិញ វាគិតក្នុងចិត្តថា៖ “កន្លែងនេះ ពិតជា សប្បាយណាស់! អញនឹង ត្រឡប់មកលេងទៀត ឲ្យបានញឹកញាប់”។

នៅក្នុងភូមិនោះដែរ មានកូនឆ្កែមួយទៀត ដែលជាឆ្កែកាច មុខក្រញ៉ូវជាប់រហូត។ វាបានសម្រេចចិត្ត ទៅលេងគេហដ្ឋាន កញ្ចក់មួយពាន់ដែរ។ នៅពេលវាឈាន ឡើងជណ្តើរ ក្នុងដំណើរមួយៗ ចូលទៅដល់ក្នុង ដោយសំយ៉ុងក្បាលចុះក្រោម, វាបានឃើញកូនឆ្កែ មុខក្រញ៉ូវ មួយពាន់ កំពុងសម្លឹង មើលមកវា ដោយទឹកមុខកាចដែរ។ ឃើញដូច្នោះ វាក៏គ្រហឹមដាក់គេ, ហើយឃើញឆ្កែទាំងនោះគ្ រហឹម បញ្ចេញចង្កូម ដាក់វាវិញ។ វាភ័យតក់ស្លុត យ៉ាងខ្លាំង។ វារត់ចេញ ទៅវិញ ហើយគិតក្នុងចិត្តថា៖ “កន្លែងនេះ គួរឲ្យតក់ស្លុតណាស់! អញមិនត្រឡប់ មកវិញ ជារៀងរហូត”។

……………………………………………………………………………………….
ពិភពលោក នៅជុំវិញយើង គឺគ្រាន់តែជា កញ្ចក់ឆ្លុះបញ្ចាំង អ្វីដែលនៅ ខាងក្នុងខ្លួនយើងប៉ុណ្ណោះ។ កាលណាយើង គិតអំពីចំណុចវិជ្ជមាន យើងនឹងមើលឃើញថា ពិភពលោកស្រស់ថ្លា។ កាលណាយើងគិត តែអំពីចំណុចអវិជ្ជមាន យើងនឹងមើលឃើញតែទុក្ខសោក, ក្តីអស់សង្ឃឹម ហើយយល់ថា ជីវិតឥតន័យ។ អ្វីៗ គឺជាដំណើរប្រព្រឹត្តិទៅ នៃចិត្តខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ។

Drinking & Driving Don’t Mix: Death of an Innocent


Someone took the effort to write this poem so please, forward this page to as many people as you can. Let’s see if we can get a chain going around the world that will make people understand that drinking and driving don’t mix.

Drinking & Driving Don’t Mix: Death of an Innocent

I went to a party, Mom,
I remembered what you said.
You told me not to drink, Mom,
So I drank soda instead.

I really felt proud inside, Mom,
The way you said I would.
I didn’t drink and drive, Mom,
Even though the others said I should.

I know I did the right thing, Mom,
I know you are always right.
Now the party is finally ending, Mom,
As everyone is driving out of sight.

As I got into my car, Mom,
I knew I’d get home in one piece.
Because of the way you raised me,
So responsible and sweet.

I started to drive away, Mom,
But as I pulled out into the road,
The other car didn’t see me, Mom,
And hit me like a load.

As I lay there on the pavement, Mom,
I hear the policeman say,
“The other guy is drunk,” Mom,
And now I’m the one who will pay.

I’m lying here dying, Mom….
I wish you’d get here soon.
How could this happen to me, Mom?
My life just burst like a balloon.

There is blood all around me, Mom,
And most of it is mine.
I hear the medic say, Mom,
I’ll die in a short time.

I just wanted to tell you, Mom,
I swear I didn’t drink.
It was the others, Mom.
The others didn’t think.

He was probably at the same party as I.
The only difference is, he drank
And I will die.

Why do people drink, Mom?
It can ruin your whole life.
I’m feeling sharp pains now.
Pains just like a knife.

The guy who hit me is walking, Mom,
And I don’t think it’s fair.
I’m lying here dying
And all he can do is stare.

Tell my brother not to cry, Mom.
Tell Daddy to be brave.
And when I go to heaven, Mom,
Put “Daddy’s Girl” on my grave.

Someone should have told him, Mom,
Not to drink and drive.
If only they had told him, Mom,
I would still be alive.

My breath is getting shorter, Mom.
I’m becoming very scared.
Please don’t cry for me, Mom.
When I needed you,
you were always there.

I have one last question, Mom.
Before I say good bye.
I didn’t drink and drive,
So why am I the one to die?

— Author Unknown —

រឿងអាក្រក់ ចារលើខ្សាច់, គុណបំណាច់ ចារលើថ្ម


រឿងអាក្រក់ ចារលើខ្សាច់, គុណបំណាច់ ចារលើថ្ម

មានរឿងតំណាលថា មិត្តសម្លាញ់ពីរនាក់  ដើរកាត់វាលខ្សាច់។ នៅក្នុងចំណុចមួយ នៃការធ្វើដំណើរ, ពួកគេទាំងពីរនាក់ បានឈ្លោះប្រកែកគ្នា, ហើយម្នាក់ បានទះកំភ្លៀងម្នាក់ទៀត។

ម្នាក់ដែលត្រូវគេទះ, ឈឺចាប់ខ្លាំង ប៉ុន្តែពុំបាន និយាយអ្វីទាំងអស់ ហើយសរសេរ នៅលើខ្សាច់ថា៖ “ថ្ងៃនេះ សម្លាញ់ដ៏ល្អបំផុត របស់ខ្ញុំ បានទះកំភ្លៀងខ្ញុំ”។

ពួកគេនាំគ្នាដើរទៅមុខ, បានមកដល់ស្រះទឹកមួយ ហើយនាំគ្នាចុះមុជ។ ម្នាក់ដែលត្រូវម្នាក់ទៀតទះកំភ្លៀង ផុងជើង ជាប់ភក់ លង់នៅទីជ្រៅ, ត្រូវបានម្នាក់ទៀត ជួយសង្គ្រោះ។ បន្ទប់ពីបានធូរស្បើយ ពីការឈ្លក់ទឹក គាត់បានចារ នៅលើថ្មថា “ថ្ងៃនេះ សម្លាញ់ ដ៏ល្អបំផុត របស់ខ្ញុំ បានជួយ ជីវិតខ្ញុំ”។

សម្លាញ់ម្នាក់ទៀតឆ្ងល់ ហើយសួរថា “បន្ទាប់ពី ខ្ញុំវាយឯង, ឯងសួរសរសេរ នៅដីខ្សាច់, ពេលនេះ ឯងចារនៅលើថ្ម។ ហេតុអី?”។

ម្នាក់ទៀតឆ្លើយថា “នៅពេលណា មានអ្នកណាម្នាក់ ធ្វើឲ្យយើងឈឺចាប់, យើងត្រូវសរសេរវាទុក នៅលើដីខ្សាច់ ដើម្បីឲ្យខ្យល់ខន្តី បក់រលុបបាត់។ ប៉ុន្តែបើមានអ្នកណាម្នាក់ ធ្វើល្អជាមួយយើង, យើងត្រូវចារឆ្លាក់នៅលើថ្ម ដើម្បីកុំឲ្យខ្យល់បក់រលុប”។

ឥរិយាបថឆ្លើយតបទៅនឹងបញ្ហាជីវិត៖ ដើមឈើបញ្ហា


"ដើមឈើបញ្ហា"

ជារឿយៗ ខ្ញុំសង្កេតឃើញ អ្នកជិតខាងរបស់ខ្ញុំ ដែលមានផ្ទះទល់មុខគ្នា, តែងតែយកដៃទាំងពីរ ប៉ះដើមឈើមួយដើម នៅមុខផ្ទះរបស់គាត់។ រាល់ព្រឹក ពេលគាត់ចេញពីផ្ទះ ទៅធ្វើការ ក៏គាត់ធ្វើដូច្នោះដែរ។ ប្រាំពីរឆ្នាំមកហើយ ដែលខ្ញុំបានមកនៅទីនេះ។ ខ្ញុំមានការងឿងឆ្ងល់រហូតមក ប៉ុន្តែមិនដែលបានសួរគាត់ទេ។ ពេលឃើញគ្នា គ្រាន់តែលើកដៃដាក់គ្នា ដើម្បីសម្តែងការគួរសមប៉ុណ្ណោះ។

គាប់ជួនថ្ងៃមួយ ពេលខ្ញុំកំពុងបើកឡានមកផ្ទះវិញ, ឃើញឡានវ៉ែនមួយ ចតចោលនៅចិញ្ជើមថ្នល់មួយ ដែលស្រឡះល្វឹង ស្ថិតនៅកណ្តាលវាលធំមួយ ដែលជាច្រកចេញចូល ទៅផ្ទះយើង។ ខ្ញុំគិតក្នុងចិត្តថា ឡានហ្នឹង ដូចជាឡាន របស់អ្នកជិតខាងខ្ញុំ!។ ខ្ញុំបើកទៅមុខបន្តិច, ឃើញមនុស្សម្នាក់ កំពុងដើរកាន់ពិដុងសាំង។ ខ្ញុំមើលស្គាល់ថា ជាអ្នកជិតខាងរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានឈប់ឡាន ហើយហៅគាត់ឡើងជិះ។

ខ្ញុំសួរគាត់ថា មានអ្វីកើតឡើង? គាត់រៀបរាប់ថា យប់មិញ គាត់នៅយប់ជ្រៅពេក ហើយជ្រុលដំណេក។ ព្រឹកឡើង គាត់ក្រោកទាំង ប្រញាប់ប្រញាល់ ទៅធ្វើការ, ភ្លេចកាបូប និងទូរស័ព្ទដៃ។ នៅតាមផ្លូវទៅធ្វើការ គាត់បានទទួលសំបុត្រពិន័យ ពីការបើកបរ លើសល្បឿន។ គាត់បានទៅដល់ កន្លែងធ្វើការយឺតម៉ោង ហើយត្រូវមេការស្តីបន្ទោស ព្រមទាំងទទួលបាន ក្រដាសពណ៌ផ្កាឈូក (pink slip) ជាការព្រមានទៀតផង។ ពេញមួយថ្ងៃកន្លងទៅ គាត់ធ្វើការ ដោយគ្មានបាយ មួយគ្រាប់ចូលពោះ ព្រោះលោកគ្មានទម្លាប់ខ្ចីប្រាក់ ពីអ្នកធ្វើការជាមួយគ្នា។ លុះពេលល្ងាច ចប់ការងារ, នៅតាមផ្លូវ ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ទើបលោកដឹងថា ឡានរបស់លោកអស់សាំង។

អ្វីដែលគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើល ចំពោះខ្ញុំ, គឺខ្ញុំសង្កេតឃើញ គាត់មានឥរិយាបថធម្មតា ហើយនិយាយរៀបរាប់ អំពីបញ្ហារបស់គាត់ តាមរបៀបកំប្លែង ហើយសើចយ៉ាងស្រួល។

ខ្ញុំបានជូនគាត់ ទៅដល់ហាងលក់សាំង ហើយឲ្យគាត់ខ្ចី $១០ ដើម្បីទិញសាំង។ គាត់យកតែ $៥ ប៉ុណ្ណោះ ពិព្រោះពិដុងគាត់ ដាក់សាំងបានតែជាង ១កាឡុងប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានជូនគាត់ ត្រឡប់ទៅកាន់ឡានគាត់វិញ។ គាត់បានថ្លែងអំណរគុណ ដល់ខ្ញុំយ៉ាងច្រើន ដែលបានជួយគាត់។

យើងបានមកដល់ផ្ទះវិញ ក្នុងពេលដំណាលគ្នា។ គាត់ចុះពីឡាន ហើយដើរទៅប៉ះ ស្លឹកឈើនឹងដៃទាំងពីរ មុនចូលផ្ទះ។ កូនស្រីរបស់គាត់ទាំងពីរ រត់មកអោបគាត់។ បន្ទាប់មក គាត់អោបថើប ភរិយារបស់គាត់។ ខ្ញុំបិទទ្វារក្ហារ៉ាស់ឡាន ហើយចូលផ្ទះដែរ។

ព្រលប់ឡើង គាត់បានយកប្រាក់ មកសងខ្ញុំវិញ ហើយថែមទាំងជូន ស្រាក្រហមមួយដបមកខ្ញុំ ដែលគាត់រក្សាទុក តាំងពីឆ្នាំ ១៩៩៨, សម្រាប់ជាការថ្លែងអំណរគុណ។ ខ្ញុំប្រកែកយ៉ាងណា ក៏គាត់មិនព្រម។ គាត់ថា នៅស្រុកគាត់, បដិសេធន៍ជំនូនគេ គឺជាការមិនយល់មុខ។ ខ្ញុំក៏ព្រមទទួល ហើយអរគុណគាត់ ចំពោះការរាប់អាន ដោយសន្តានចិត្តល្អ។ មុននឹងគាត់លាទៅវិញ ខ្ញុំបានសួរគាត់ អំពីកាយវិការ យកដៃទាំងពីរប៉ះដើមឈើ រាល់ពេលគាត់ ចេញទៅធ្វើការ និងត្រឡប់មកផ្ទះ។

គាត់រៀបរាប់ថា គាត់ហៅដើមឈើមួយដើម នៅមុខផ្ទះគាត់នោះថា “ដើមឈើបញ្ហា”។ គាត់ថា នៅក្រៅផ្ទះ, ដូចជានៅកន្លែងធ្វើការជាដើម គឺចៀសមិនផុតពីបញ្ហាទេ។ ប៉ុន្តែរឿងមួយ ដែលគាត់ត្រូវធ្វើដាច់ខាត គឺមិននាំបញ្ហាទាំងនោះ ចូលក្នុងផ្ទះ ហើយបណ្តាលឲ្យរាលដាល ដល់ប្រពន្ធកូនគាត់ទេ។ ដូច្នេះ គាត់ព្យួរបញ្ហាទាំងនោះ ទុកនៅនឹងដើមឈើសិន។ លុះដល់ព្រឹក ទើបគាត់ទៅដោះវាយកមកវិញ។

គាត់និយាយទៀតថា តាមការសង្កេត របស់គាត់, បញ្ហាមួយចង្កោមធំ ដែលគាត់ព្យួរនៅនឹងដើមឈើនោះ ហាក់ដូចជារលាយបាត់អស់ នៅពេលដែលគាត់ទៅដោះវាយកមកវិញ នៅរៀងរាល់ព្រឹកចេញទៅធ្វើការ។

តើមិត្តទាំងអស់ រៀនបានអ្វីខ្លះ ពីរឿងនេះ? សូមអញ្ជើញចូលរួម ធ្វើបច្ច័យសិក្សា។

គិតក្រៅប្រអប់៖ នាងក្រមុំក្មេងខ្ចី និងសេដ្ឋីកំហូច


កាលពីព្រេងនាយ នៅក្នុងស្រុកមួយ មានអ្នកចម្ការម្នាក់ ជំពាក់ប្រាក់សេដ្ឋី យ៉ាងច្រើនសន្ធឹក។ លោកសេដ្ឋីចំណាស់ ដែលមានរូបរាងអាក្រក់ ,ចិត្តក៏មិនមិនល្អ, មានចិត្តប្រតិព័ទ្ធ ទៅលើកូនស្រី របស់អ្នកចម្ការ ដែលទើបតែធំពេញវ័យរៀបការ។ លោកសេដ្ឋី បានដាក់ការតថ្លៃថា ប្រសិនបើគាត់ អាចរៀបការជា មួយកូនស្រី របស់អ្នកចម្ការ គាត់នឹងផាត់បំណុល ទាំងអស់ចោល។ ទាំងឳពុកម្តាយ, ទាំងកូនស្រី, តក់ស្លុតយ៉ាងខ្លាំង នឹងការកំណត់បែបនេះ។

លោកសេដ្ឋី បានកោះហៅអ្នកចម្ការ និងកូនស្រីមកជួប។ ពួកគេឈរនិយាយគ្នា នៅលើផ្លូវក្រាលដោយដុំថ្មតូចៗ មានពណ៌ចម្រុះគ្នា នៅក្នុងសួនច្បាររបស់សេដ្ឋី។ លោកសេដ្ឋីប្រាប់ទៅអ្នកចម្ការថា លោកនឹងរើសកូនថ្មពីរដុំ ដាក់ចូលទៅក្នុងថង់មួយ ហើយឲ្យកូនក្រមុំ របស់អ្នកចម្ការ លូកដៃចូលក្នុង, ជ្រើសយកមួយ។ ប្រសិនបើនាងជ្រើសចំ ដុំកូនថ្មពណ៌ខ្មៅ, នាងត្រូវក្លាយ ជាប្រពន្ធសេដ្ឋី, ហើយបំណុល របស់ឳពុកនាង នឹងត្រូវលើកលែង។ ប្រសិនបើនាង ជ្រើសយក ចំកូនថ្មពណ៌ស, នាងមិនបាច់រៀបការ ជាមួយសេដ្ឋី ហើយបំណុល របស់គ្រួសារនាង នឹងត្រូវលើកលែង។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើនាង មិនព្រមជ្រើសទេ, ឳពុករបស់នាង នឹងត្រូវជាប់គុក ដោយសារគ្មានប្រាក់លោះបំណូល។

នៅខណៈដែលលោកសេដ្ឋី និយាយចប់ ហើយអោនរើសកូនថ្មគ្រួសនោះ, នាងក្រមុំ ដែលមានភ្នែកមុត បានសង្កេតឃើញថា សេដ្ឋីកំហូចម្នាក់នេះ បានរើសកូនថ្ម ពណ៌ខ្មៅពីរដុំ ដាក់ចូលក្នុងថង់។ បន្ទាប់មក លោកសេដ្ឋីបានប្រាប់ឲ្យនាង លូកដៃចូល ជ្រើសយកមួយ។

ប្រសិនបើ អ្នកជានាង, ស្ថិតនៅក្នុង ស្ថានភាពបែបនេះ តើអ្នកគួរធ្វើអ្វី? ប្រសិនបើ អ្នកត្រូវផ្តល់ ដំបូន្មានដល់នាង នៅក្នុងពេលនេះ, តើអ្នកគួរប្រាប់នាងថាម៉េច?តាមការពិចារណាធម្មតា, ដោយយកចិត្តទុកដាក់, គឺឃើញថា អាចមានជម្រើស ៣ យ៉ាង៖

១. នាងគួរតែបដិសេធ មិនលេងល្បែងខិតលើ របស់សេដ្ឋីកំហូច។

២. នាងគួរតែបង្ហាញថា មានគ្រួសខ្មៅពីរដុំ ដើម្បីបកមុខសេដ្ឋី ដែលមានបំណងបោកប្រាស។

៣. នាងគួរតែរើសយក កូនថ្មពណ៌ខ្មៅមួយ ហើយបូជា ខ្លួននាង ដើម្បីសង្គ្រោះឳពុក ពីបំណុល និងគុកច្រវាក់។ រឿងខាងលើនេះ ត្រូវបានប្រឌិតឡើង ដើម្បីឲ្យយើងចេះថ្លឹងថ្លែង និងចេះផ្តល់តម្លៃ ដល់ភាពផ្សេងគ្នា រវាងការគិតក្រៅប្រអប់ ដែលប្រកបដោយប្រឌិតភាព និងការគិតក្នុងប្រអប់ តាមរបៀបសមហេតុផល ដែលស្ថិតនៅក្នុងក្របខ័ណ្ឌ ឬក្បួនតម្រា។

នាងក្រមុំញញឹម ដាក់លោកសេដ្ឋីកំហូច រួចលូកដៃចូលក្នុងថង់។ នៅពេលនាង ដកដៃចេញមកវិញ, នាងមិនបាន សម្លឹងមើលទេ, ហើយក៏ធ្វើឲ្យ កូនថ្មនោះ ធ្លាក់ទៅដី លាយឡំជាមួយនឹង កូនថ្មឯទៀត ដែលក្រាលពេញផ្លូវ។

“ខ្ញុំពិតជាល្ងីល្ងើមែន!,” នាងនិយាយ។ “ប៉ុន្តែមិនអីទេ, លោកតា ពិនិត្យមើលក្នុងថង់ទៅ នឹងបានដឹងថា នាងខ្ញុំជ្រើស បានមួយណាហើយ”។

ដោយព្រោះថា កូនថ្មមួយដុំ ដែលនៅសល់ក្នុងថង់ ជាកូនថ្មពណ៌ខ្មៅនោះ, ដូច្នេះ គេអាចសន្មត់ថា កូនថ្មដែលនាងជ្រើសយកនោះ ច្បាស់ជាពណ៌សហើយ។ ចំណែកឯលោកសេដ្ឋី, បើលោកប្រកែកថាមិនមែន គឺបានសេចក្តីថា លោកកំពុងសារភាព អំពីភាពមិនស្មោះត្រង់របស់ខ្លួន។ នាងក្រមុំកូនអ្នកចម្ការ បានផ្លាស់ប្តូរស្ថានភាពមួយ ដែលមើលទៅ ហាក់ដូចជា គ្មានច្រកចេញសោះ, ទៅជាផលចំណេញ របស់នាង ដោយមិនចាំបាច់ រៀបការនឹងសេដ្ឋីកំហូច ហើយព្រមទាំង បានធ្វើឲ្យ គ្រួសាររបស់នាង រួចពីបំណុលទៀតផង។

គំនិតត្រិះរិះ៖

បញ្ហាស្មុគស្មាញ ភាគច្រើន សុទ្ធតែមាន ដំណោះស្រាយ, ដោយពេលខ្លះ យើងគ្រាន់តែ គិតរកមធ្យោបាយ តាមរបៀបផ្សេងប៉ុណ្ណោះ។

ខ្ញុំស្រឡាញ់ម៉ាក់!


កុំចាំមនុស្សស្លាប់ ទើបនាំគ្នា ធ្វើបុណ្យ បញ្ជូនកុសល ឬ យកផ្កា ទៅដាក់លើ ក្តារមឈូស។ ពេលវេលា ដ៏ល្អបំផុត សម្រាប់សម្តែង ការស្រឡាញ់ និងក្តីកតញ្ញូ គឺ ឥឡូវនេះ!!!!

គឺជាថ្ងៃបុណ្យទិវាមាតា។ មាណព រូបស្រស់សង្ហាម្នាក់ កំពុងបើកឡាន មែរសឺដែសពណ៌ខៀវ ថ្មីចែស, បើកដំបូល នៅក្រោម ផ្ទៃមេឃស្រឡះ។ ផ្លូវថ្នល់រលោង បើកបរបាន យ៉ាងរលូន ហើយគ្មាន ចរាចរណ៍ ច្រើន។ នៅអមសងខាងផ្លូវ មានដើមឈើច្រូងច្រាង បាំងពន្លឺថ្ងៃ, រេរាំតាមជំនោរខ្យល់បក់ គួរឲ្យគយគន់។ មាណព កំពុងមានចិត្តស្ងប់ និងរីករាយ នៅខណៈដែលខ្លួន កំពុងកាន់ចង្កូតឡានបណ្តើរ, ស្តាប់សំលេង កូនចាប តូចៗ ដែលកំពុង ហោះហើរ ពីដើមឈើមួយ ទៅដើមឈើ មួយទៀត, ហើយច្រៀងចេបៗបណ្តើរ ហាក់ដូចជា កំពុងសម្តែងក្តីត្រេកត្រអាល នឹងជីវិត នៅក្រោមសូរ្យសែង នៃអរុណោទ័យ នៃថ្ងៃអាទិត្យ។

 

ហាងលក់ផ្កាតូចមួយ នៅតាមដងផ្លូវ ដែលប្រកបដោយ ពណ៌ចំរុះ បានទាក់ទាញភ្នែក របស់មាណព ឲ្យបត់ឡានចូល។ គាត់ចុះពីឡាន ហើយដើរចូលហាង សម្លឹងមើលផ្កា ដែលគេដាក់តាំងលក់។ មានបាច់ផ្កា ពណ៌លឿង, ពណ៌ស, ពណ៌ស្វាយ និងពណ៌ក្រហម ដែលចោលក្លិន ក្រអូបសាយ។ ប៉ុន្តែបាច់ផ្កា ដែលចាប់ភ្នែក របស់មាណពជាងគេ គឺបាច់ផ្កាពណ៌ផ្កាឈូក ដែលជាពណ៌ ដែលម្តាយគាត់ ចូលចិត្ត។ គាត់បានទិញបាច់ផ្កា ពណ៌ផ្កាឈូក ហើយបង់ប្រាក់បន្ថែម សម្រាប់ថ្លៃឈ្នួល ឲ្យគេដឹកយកទៅឲ្យ ម្តាយរបស់គាត់ ដែលរស់នៅ ក្នុងក្រុងមួយទៀត ឆ្ងាយពីគាត់ ២០០ គ.ម។

 

នៅពេលដែលមាណព កំពុងបើកទ្វារចូលឡាន, មាណព បានសង្កេតឃើញ ក្មេងស្រីតូចម្នាក់ កំពុងឈររាប់លុយ ដោយទឹកមុខខកចិត្ត។ មាណព បោះជំហាន សំដៅទៅកាន់ក្មេងស្រីតូច រួចសួរថា៖ “នាងតូច, មានបញ្ហាអី អាចឲ្យពូជួយបានទេ?។ នាងតូច ងើបមុខ សម្លឹងមាណព ហើយបន្លឺវា ដោយសំលេង រអាក់រអួល និងទឹកមុខ គួរឲ្យអាណិតថា៖ “ខ្ញុំចង់ទិញបាច់ផ្កាជូនម៉ាក់ សម្រាប់បុណ្យទិវាមាតា, ប៉ុន្តែខ្ញុំអត់មានលុយគ្រប់ទេ”។

 

មាណពឮដូច្នេះ ក៏ញញឹមទៅកាន់នាងតូច រួចនិយាយថា៖ “នាងតូចកុំព្រួយណា៎ ចាំពូចេញប្រាក់ឲ្យ”។ បន្ទាប់ពីបង់ប្រាក់ ជំនួសនាងតូចរួច, នាងបានថ្លែងអំនរគុណ និងជម្រាបលាមាណព។ នៅពេលមាណពឈានជើងចេញពីហាង  មាណព នឹកឃើញចង់ធ្វើអំពើល្អមួយថែមទៀត ដោយស្ម័គ្រចិត្តជូននាងតូច នាំយកផ្កាទៅជូនម្តាយ។ នាងតូចឆ្លើយតបដោយរីករាយ៖ “ចា៎, លោកពូ! អីចឹង ពូនាំខ្ញុំទៅជួបម្តាយខ្ញុំចុះ”, រួចនាងបើកទ្វារឡានចូល ដោយទឹកមុខ ញញឹមពព្រាយ ស្រស់ថ្លា ដូចបុប្ផាត្រូវទឹកសន្សើម នៃរដូវផ្ការីក។

 

នាងតូច បានចង្អុលផ្លូវប្រាប់មាណព។ ទីបំផុត ពួកគេបានមកដល់ ទីកន្លែងកប់ខ្មោចមួយ។ នាងតូច និយាយថា “អរគុណ លោកពូ”, រួចហើយ ក៏បើកទ្វារឡានចុះ រត់សំដៅទៅកាន់ផ្នូរមួយ ដែលហាក់ដូចជាទើបតែជីកកប់ថ្មីៗ, ហើយលុតជងង្គង់ចុះ, ដាក់បាច់ផ្កា នៅក្បែរផ្លាកផ្នូរ ដែលធ្វើឡើងពីស៊ីម៉ង់ត៍, បន្ទាប់មក នាងលើកដៃពីរប្រណម្យ សំពះផ្នូរម្តាយ។

 

ក្រោមទិដ្ឋភាពបែបនេះ, មាណព ស្រឡាំងកាំង អស់មួយសន្ទុះធំ រកហាស្តីពុំរួច។ បន្ទាប់មក ភ្លាមនោះ, មាណព បកក្បាលឡាន ទៅកាន់ហាងឡក់ផ្កាវិញ ហើយយកបាច់ផ្កាពីអ្នកលក់ រួចបើកឡាន តម្រង់ទៅផ្ទះម្តាយជាទីស្រឡាញ់ របស់គាត់ ដើម្បីជូនផ្កាផ្ទាល់ដៃ។

 

គាត់បានជូនបាច់ផ្កា ដល់ម្តាយរបស់គាត់, រួចហើយអោបម្តាយ យ៉ាងតឹងណែន ពេញក្នុងរង្វង់ដៃ ដោយបន្លឺវាចាថា៖ “កូនស្រឡាញ់ម៉ាក់!”។

 

ម្តាយរបស់គាត់ បានសម្តែងការអរគុណ, ចាប់ថើបថ្ងាសរបស់មាណព រួចសួរ៖ “ម៉េចក៏កូន មិនឲ្យគេដឹកយកមកឲ្យម៉ាក់? ចាំបាច់បើកឡានឆ្ងាយ មកធ្វើអី? កូនគ្រាន់តែជូនពរម៉ាក់ តាមទូរស័ព្ទក៏បានដែរ!”។

 

មាណព គិតក្នុងចិត្តថា៖ “នេះហើយ ជាក្តីស្រឡាញ់របស់ម្តាយ! ទោះពេលណាក៏ដោយ ក៏គាត់តែងតែគិតមុនជានិច្ច នូវសុខទុក្ខរបស់កូន”។

 

 

កំណត់៖

ខ្ញុំសរសេររឿងនេះឡើង គឺដើម្បីភ្ជាប់ទៅនឹង ទិវានៃក្តីស្រឡាញ់ ដែលនឹងត្រូវបានប្រារព្ធឡើង នៅបីថ្ងៃទៀត។ យើងអាច សម្តែង ឬបង្ហាញជារៀងរាល់ថ្ងៃ នូវការស្រឡាញ់ ដល់មនុស្សសំខាន់របស់យើង។ ប៉ុន្តែចំពោះមិត្តខ្លះ ដែលខកខាន ពុំបានបង្ហាញការស្រឡាញ់ គ្រប់គ្រាន់ ដល់មនុស្សសំខាន់នៅក្នុងជីវិតខ្លួន, នេះគឺជាឱកាសដ៏ល្អបំផុត សម្រាប់បញ្ជាក់ទឹកចិត្តរបស់ខ្លួន។ គឺជាពេលដ៏ល្អផងដែរ សម្រាប់ជំរុះចោលនូវការប្រកាន់ គុំខឹងទាំងឡាយ ចំពោះមនុស្ស ដែលធ្លាប់បាន ប្រព្រឹត្តិខុសឆ្គង មកលើខ្លួន, ដែលមានទាំង ឳពុកម្តាយ, បងប្អូនប្រុសស្រី, មិត្តភក្តិ… អ្នកជិតខាង ឬបុគ្គលរួមការងារជាដើម។ កាលណា យើងដក់ជាប់ នូវគំនុំក្នុងចិត្ត យើងមិនអាចលូតលាស់ ទៅមុខ បានឡើយ, ជាពិសេស ចំពោះមនុស្ស ដែលធ្លាប់មានទំនាក់ទំនង ជូរចត់ជាមួយឳពុកម្តាយ។

 

កុំចាំមនុស្សស្លាប់ ទើបនាំគ្នាធ្វើបុណ្យ បញ្ជូនកុសល ឬ យកផ្កាទៅដាក់លើ ក្តារមឈូស។ ពេលវេលាដ៏ល្អបំផុត សម្រាប់សម្តែងការស្រឡាញ់ និងក្តីកតញ្ញូ គឺ ឥឡូវនេះ!!!!

 

សរសេរចប់ នៅក្នុងពេលកំពុងអង្គុយចាំដូរប្រេងឡាន។

ការតស៊ូ គឺ “ការអប់រំខ្លួនឲ្យមានវិន័យ” ស្ថិតនៅក្នុង សកម្មភាព៖


លោក ថូម៉ាស អេឌីសិន គឺជា ប្រឌិតករ ម្នាក់ ដ៏ឆ្នើម បំផុត នៅក្នុង សតវត្ស ទី ២០។ លោក បាន ធ្វើ ការពិសោធន៍ បង្កើត អំពូលភ្លើង ច្រើនលើក ច្រើនសា រហូត ដល់ ទៅ ប្រាំពាន់ ដង នៅ តែ មិន បាន សម្រេច។ នៅ សម័យ នោះ មនុស្ស ភាគច្រើន បាន នាំគ្នា សើច ចំអក ឲ្យ លោក, ថា លោក បង្ហិន ពេលវេលា និង ធនធាន យ៉ាងច្រើន ទៅលើ របស់ គ្មាន កំណើត។ ថ្ងៃមួយ អ្នកសារព័ត៌មាន វ័យក្មេង ម្នាក់ បាន សួរ គាត់ នៅ ក្នុង កិច្ចសម្ភាសន៍ថា៖ “លោក បាន បរាជ័យ ក្នុង ការពិសោធន៍ ដល់ ទៅ ប្រាំពាន់ ដង ទៅហើយ, ហេតុអ្វី ក៏លោក មិន ព្រម លះបង់? អ្នកណា ក៏ ដឹងថា អំពូលភ្លើង គ្មាន អនាគត ទេ។ មនុស្សលោក គឺ ត្រូវតែ ដុត ចង្កៀងម៉ាំងសុង ជា រៀងរហូត អីចឹង ហើយ”។

លោក អេឌីសិន ញញឹម រួចហើយ ឆ្លើយតប ទៅកាន់ អ្នកសារព័ត៌មាន វ័យក្មេង នោះ ថា៖ “អ្នកកម្លោះឯង មិន ទាន់ ដឹងថា ពិភពលោក នេះ ធ្វើការ របៀប ម៉េច នៅ ឡើយ ទេ! ខ្ញុំ មិន បានបរាជ័យ ទេ។ ខ្ញុំ បាន រកឃើញ យ៉ាងជោគជ័យ នូវ វិធី ប្រាំពាន់ យ៉ាង ដែល មិនដើរ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំ បាន ឈានចូល ប្រាំពាន់ ការពិសោធន៍ ដែល នាំខ្ញុំ ឆ្ពោះទៅកាន់ ជោគជ័យ ជិតឡើង ជាងមុន”។

១៧,០០០ ពិសោធន៍ ក្រោយមក, លោក អេឌីសិន បានបង្កើត អំពូលភ្លើង បាន ដោយជោគជ័យ ព្រមទាំង បាន ចុះបញ្ជីប៉ាតង់ (ប្រកាសនីយប័ត្រតក្កកម្ម) ចំនួន ជាង ពីរពាន់ ដែលមានទាំង ឧគ្ឃោសនស័ព្ទ, ប្រដាប់ទទួលសម្លេងទូរស័ព្ទ, ម៉ាស៊ីនចាក់ថាសចម្រៀង, និង ឧបករណ៍ ច្រើនមុខ ទៀត។

ការចេះដឹងគុណ


យុវជនម្នាក់ បាន ទៅ ដាក់ ពាក្យសុំការងារ ជា តំណែង អ្នកគ្រប់គ្រង នៅ ក្នុង ក្រុមហ៊ុន មួយ។ បន្ទាប់ ពី បានឆ្លងផុត ការសម្ភាសន៍ លើក ទីមួយ, គាត់ ត្រូវ ឆ្លងកាត់ ការសម្ភាសន៍ ផ្តាច់ព្រ័ត ជាមួយនឹង នាយក ក្រុមហ៊ុន។ លោកនាយក បាន មើល ជីវប្រវត្តិ របស់ យុវជន នោះ ឃើញថា មាន ស្នាដៃល្អ គ្រប់យ៉ាង, ចាប់តាំងពី សាលាមធ្យមសិក្សា រហូតដល់ ឧត្តមសិក្សា ឃើញថា ទទួលបាន ពិន្ទុល្អ រហូត។

លោក នាយក សួរ៖ “កាល នៅ រៀន, លោក បាន ទទួល អាហារូបករណ៍ ទេ?”។

យុវជន ឆ្លើយ៖ “អត់ទេ”។

លោក នាយក សួរ៖ “ឳពុក លោក ជា អ្នក ចេញ ថ្លៃ សាលា ឬ?”។

យុវជន ឆ្លើយ៖ “ឳពុក របស់ខ្ញុំ បានស្លាប់ តាំងពី ខ្ញុំ ទើប តែ មាន អាយុ ១ ឆ្នាំ។ ម្តាយ របស់ ខ្ញុំ គាត់ ជា អ្នក បង់ចំណាយ លើ ថ្លៃ ការសិក្សា របស់ ខ្ញុំ ទាំងអស់”។

លោក នាយក សួរ៖ “ចុះ ម្តាយ លោក គាត់ ធ្វើ ការងារ អី ដែរ?”។

យុវជន ឆ្លើយ៖ “ម្តាយ របស់ ខ្ញុំ ស៊ីឈ្នួល បោកគក់ ខោអាវ ឲ្យ គេ”។

លោក នាយក ក្រុមហ៊ុន បាន សុំ មើល ដៃ របស់ យុវជន, ឃើញ ដៃ ទាំងគូ រលោងស្អាត។

លោក នាយក សួរ៖ “ចុះ លោក មាន ដែល ធ្លាប់ បានជួយ ម្តាយ របស់ លោក បោក ខោអាវ ពី មុន ទេ?”។

យុវជន ឆ្លើយ៖ “អត់ ដែល ទេ។ ម្តាយ ខ្ញុំ គាត់ តែងតែ ចង់ ឲ្យ ខ្ញុំ សិក្សា និង អាន សៀវភៅ ឲ្យ បាន ច្រើន ប៉ុណ្ណោះ។ ម្យ៉ាងទៀត, គាត់ អាច បោក ខោអាវ បាន លឿន ជាង ខ្ញុំ”។

លោក នាយក និយាយ៖ “ខ្ញុំ មាន សំណូមពរ មួយ។ ថ្ងៃនេះ, ពេល លោក ត្រឡប់ទៅ ផ្ទះ វិញ, ខ្ញុំ ចង់ ឲ្យ លោក លាង ដៃ របស់ ម្តាយ លោក, ហើយ ស្អែកព្រឹក សឹម ត្រឡប់មក ជួប ខ្ញុំ វិញ”។

បន្ត​ការ​អាន