បូណា និង ចំពាម កៅស៊ូ


%e1%9e%94%e1%9e%bc%e1%9e%8e%e1%9e%b6-%e1%9e%93%e1%9e%b7%e1%9e%84-%e1%9e%85%e1%9f%86%e1%9e%96%e1%9e%b6%e1%9e%98-%e1%9e%80%e1%9f%85%e1%9e%9f%e1%9f%8a%e1%9e%bc

ថ្ងៃ មួយ, បូណា និង នារី, ពីរ នាក់ បងប្អូន, បាន ទៅ លេង ផ្ទះ ជីដូន នៅ ឯ ជនបទ។ បូណា បាន យក ចំពាមកៅស៊ូ ទៅ ហាត់ បាញ់ នៅ ក្នុង ចំការ ក្រូច។ ទោះជា ព្យាយាម យ៉ាងណា ក៏ បាញ់ មិន ចំ គោលដៅ, រហូត ដល់ ម៉ោង បាយ ថ្ងៃ ត្រង់, គាត់ ក៏ ដើរ តយង៉យ ត្រឡប់ ទៅ ផ្ទះ ជីដូន វិញ ទាំង ក្ដីធុញថប់។

នៅ ពេល ដែល គាត់ ដើរ ត្រលប់ ទៅ វិញ, គាត់ ប្រទះ នឹង មាន់ មួយ ក្បាល របស់ ជីដូន គាត់។ គាត់ លើក ចំពាមកៅស៊ូ បាញ់ ទាំង ឥត តំរង់ ហើយ ចៃដន្យ ចំ ត្រូវ ក្បាល មាន់, ដាច់ ខ្យល់ ស្លាប់ មួយ រំពេច។ គាត់ ស្លន់ស្លោ ហើយ ក៏ យក មាន់ ទៅ លាក់ នៅ ក្នុង គំនរ អុស។ នារី សំលឹង មើល តាម បង្អួច, ឃើញ ហេតុការណ៍ ទាំងអស់, ប៉ុន្តែ នាង ឥត និយាយ អ្វី ទាំងអស់។

នៅ ថ្ងៃ បន្ទាប់, ក្រោយ ពី អាហារ ពេល ព្រឹក រួច, ជីដូន បាន ប្រើ នារី អោយ លាង ចាន។ ប៉ុន្តែ នារី បាន ប្រាប់ ទៅ ជីដូន ថា បូណា ចង់ ធ្វើ កិច្ចការ នៅ ក្នុង ផ្ទះបាយ។ បន្ទាប់ មក, នារី ខ្សឹប ដាក់ ត្រចៀក បូណា ថា, “ចាំ រឿង មាន់ ម្សិល មិញ ទេ?” បូណា ភ្ញាក់ផ្អើល ហៅ ភ័យ ជា ខ្លាំង នៅ ពេល ដែល គាត់ ដឹង ថា, នារី បាន ដឹង អំពី រឿង គាត់ សំលាប់ មាន់ របស់ ជីដូន។ ដូច្នេះ, បើ គាត់ មិន ធ្វើ តាម សំដី របស់ បងស្រី ខ្លួន ទេ, គាត់ ច្បាស់ ជា ទំលាយ រឿង ប្រាប់ ជីដូន មិន ខាន។ បូណា ក៏ ព្រម លាង ចាន និង ជូត សំអាត ផ្ទះបាយ ទាំង សៅហ្មង។

នៅ ល្ងាច ថ្ងៃ ដដែល, ជីដូន ហៅ នារី អោយ ជួយ បុក គ្រឿង និង ហាន់ បន្លែ ដើម្បី ស្លរ ម្ជូរគ្រឿង។ ប៉ុន្តែ នារី ញញឹម ហើយ ប្រាប់ ជីដូន ថា, “បូណា ប្រាប់ ចៅ ថា, គាត់ ចង់ រៀន ធ្វើ ម្ហូប ពី លោក យាយ”។

នារី ងាក ទៅ ខ្សឹប ដាក់ បូណា ថា, “ចាំ រឿង មាន់ ម្សិល មិញ ទេ?” ដូច្នេះ, នារី ក៏ នៅ អង្គុយ ឆ្កឹះ ក្រចក ធ្វើ ហី, ចំណែក បូណា ទៅ បុក គ្រឿង និង ហាន់ បន្លែ។

ពីរបី ថ្ងៃ ក្រោយ មក, បូណា ទ្រាំ លែង បាន នឹង ការជំរិត របស់ នារី, គាត់ ក៏ ដាច់ចិត្ត សារភាព ប្រាប់ ជីដូន ថា, គាត់ បាន បាញ់ មាន់ ស្លាប់ ដោយ ចៃដន្យ ហើយ ភ័យ ពេក ក៏ យក ទៅ លាក់ នៅ ក្នុង គំនរ អុស។

ជីដូន របស់ គាត់ លុត ជង្គង់ ចុះ ហើយ អោប គាត់ រួច និយាយ ថា, “ចៅ សំលាញ់, យាយ ដឹង។ យាយ ឈរ  ជាមួយ នារី មើល ចៅ តាម បង្អួច ឃើញ ហេតុការណ៍ ទាំងអស់។ ប៉ុន្តែ យាយ ស្រលាញ់ ចៅ ហើយ បាន អភ័យទោស អោយ ចៅ រួច ទៅ ហើយ។ យាយ គ្រាន់តែ ចង់ ដឹង មើល ថា, តើ នារី អាច ជំរិត ចៅ បាន យូរ ប៉ុណ្ណា ប៉ុណ្ណោះ។”

==============================================

គំនិត ត្រិះរិះ៖ ពេល ណា យើង ធ្វើ ខុស, យើង ត្រូវ សារភាព កំហុស។ វា ជា លក្ខណៈសម្បត្តិ របស់ មនុស្ស ដែល មាន ស្មារតី ចេះ ទទួលខុសត្រូវ។ វា នឹង ធ្វើ អោយ អ្នក បាន ស្បើយ ពី បន្ទុក នៃ អារម្មណ៍ ជាប់ទោស។ វា នឹង ធ្វើ អោយ មនសិការ របស់ អ្នក កើន ឡើង ខ្ពស់ ប្រកប ដោយ ភាពជ្រះថ្លា។ វា ថែមទាំង មិន អាច អោយ អ្នកណា ឆ្លៀត ចំណេញ ពី កំហុស ស្ងាត់ៗ របស់ យើង ផង។ ចូរ ចេះ ទទួល កំហុស, ចេះ សុំទោស, និង ចេះ សុំ ការអធ្យាស្រ័យ ដោយ សុភាពរាបសា។

ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

Google+ photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google+ របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s