តើ​ស្ករ​មាន​គ្រោះថ្នាក់​ចំពោះ​សុខភាព​មែន​ឬ ?!


ការ​បង្ហាញ​ពី​បរិមាណ​ស្ករ​នៅក្នុង​ភេសជ្ជៈ

ដោយ អៀង សុខម៉ិញ, RFI

ធាត់​ជ្រុល​ចុក​ខ្លាញ់ ទឹក​នោម​ផ្អែម ឡើង​ឈាម មាន​ជំងឺ​សរសៃ​ឈាម​បេះដូង … ស្ករ​នាពេល​បច្ចុប្បន្ន​នេះ ត្រូវ​ជាប់​ចោទ​ជា​ដើម​ហេតុ។ អ្នក​ប្រយុទ្ធ​ប្រឆាំង​គ្រោះ​ថ្នាក់​បង្ក​ឡើង​ដោយ​ស្ករ បាន​បរិហារ​ជាពិសេស​ ការ​បង្កើត​វត្តមាន​ស្ករ​ក្នុង​ចំណី​អាហារ តែ​ត្រូវ​លាក់​បាំង​មិន​អាច​មើល​ឃើញ។ តើ​ស្ករ​ពិត​ជា​បង្ក​គ្រោះ​ថា្នក់​ដល់​សុខភាព​មែនឬ ? តើ​ត្រូវ​បរិភោគ​ក្នុង​កំរិត​ណា​ទើប​ល្អ ទើប​គ្រប់គ្រាន់​សម្រាប់​​ឆ្លើយ​តប​ទៅ​នឹង​តម្រូវការ​របស់​សរីរាង្គកាយ ? ស្ករ​ស្គម​ពិត​ជា​មាន​ទំនាក់ទំនង​បង្ក​ជំងឺ​មហារី​ក​មែន​ឬ ?

បើ​យោល​ទៅ​តាម​ព័ត៌មាន​ ភស្តុតាង និង​ការ​ផ្សព្វផ្សាយ​នាពេល​បច្ចុប្បន្ន​នេះ ការ​ទទួល​ទាន​ស្ករ​ ច្រើន​ហួស​ហេតុ ពិត​ណាស់ ថា​នឹង​បង្ក​ផល់​អាក្រក់​ដល់​សុខភាព​។ គ្រោះថ្នាក់​​ចំពោះ​សុខភាព​នេះ អាច​មាន​ទំហំ​ប្រហាក់​ប្រហែល​នឹង​ការ​ទទួល​ទាន​សុរា សម្រាប់​រយៈ​ពេល​វែង តែ​តិច​ជាង​គ្រោះថ្នាក់​បង្ក​ឡើង​ដោយ​បារី។ យើង​មិន​ស្លាប់​ភ្លាម​ដោយ​សារ​ការ​បរិភោគ​ស្ករ​ច្រើន​ហួស​ហេតុ​ទេ តែ​ស្ករ​ជា​អាវុធ​ធ្វើ​បាប​មនុស្ស​​យ៉ាង​សម្ងាត់ ដោយ​បង្ក​ជា​ជំងឺ​រ៉ាំរ៉ៃ​យ៉ាង​ច្រើន នៅពេល​អនាគត។

​ស្ករជា​គ្រឿង​ញៀន​ ?
ស្ករ​ជា​អាហារ​ដែល​មាន​លក្ខណៈ​ញៀន។ លក្ខណៈ​នេះ ត្រូវ​បាន​រក​ឃើញ និង​បក​ស្រាយ​បញ្ជាក់​ដោយ​ការ​ពិសោធន៍​​ផ្លូវ​អារម្មណ៍។ ការ​ពិសោធន៍​របស់​បារាំង លើ​សត្វ​កណ្តុរ បាន​បង្ហាញ​ថា សត្វ​កណ្តុរ​នេះ​ទាក់ទាញ​ដោយ​ស្ករ ខ្លាំង​ជាង​ដោយ​គ្រឿង​ញៀន កូកាអ៊ីន។ ទាំង​មនុស្ស​ ទាំង​សត្វ សុទ្ធ​ទាក់​ទាញ​ដោយ​សារធាតុ​ស្ករ សារធាតុ​ផ្អែម សូម្បី​តែ​ខ្លា​ឃ្មុំ​ក៏​ត្រៀម​ប្រយុទ្ធ​ដើម្បី​បាន​ស្ក បាន​សម្បុក​ឃ្មុំ​ស៊ី​ដែរ។ សារធាតុ​ស្ករ ផ្អែម​នេះ​ ត្រូវ​កំណត់ថា​មាន​លក្ខណៈ​បន្ថែម ដោយ​ហេតុ​ថា​ បើ​បាន​ញ៉ាំ​ហើយ ចង់​ញ៉ាំ​ទៀត បើ​​ញ៉ាំ​កាន់​តែ​ច្រើន និង​ចង់​បាន​បន្ថែម​នៅពេល​ក្រោយ។
បន្ត​ការ​អាន

អ្នកណាគួរយើងរិះគន់, អ្នកណាគួរយើងមិនរិះគន់


images

មានប្អូនម្នាក់ បានចោទសួរខ្ញុំថា បើខ្ញុំចែករំលែកគំនិតអប់រំ មិនអោយមនុស្សរិះគន់ និងវាយតម្លៃគ្នា, ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំចូលចិត្តរិះគន់គេម៉្លេះ? នេះជាសំនួរមួយដ៏ល្អបំផុត។

នៅក្នុងការរិះគន់, យើងគួរធ្វើចំពោះបុ គ្គលណា ដែលជាប់ទាក់ទង នឹងផលប្រយោជន៍សាធារណៈ, ដូចជា៖ ព្រះសង្ឃ, អ្នកនយោបាយ, មន្ត្រីរាជការ (អាស្រ័យតាមឋានៈ), សិល្បករ ជាដើម សុទ្ធតែជាបុគ្គល ដែលជាប់ពាក់ព័ន្ធ និងផលប្រយោជន៍សាធារណៈ។ តាមទម្លាប់ខ្មែរភាគច្រើន គេប្រកាន់ទស្សនៈថា ការគោរព និងធ្វើបុណ្យជាមួយលោកសង្ឃ គឺជារឿងមួយ, ឯរឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់លោក គឺជារឿងមួយផ្សេងទៀត។ ការយល់បែបនេះ គឺជាគំនិតខ្វះស្មារតីទទួលខុសត្រូវ។ ការអប់រំមនុស្ស មិនមែនគ្រាន់តែអាច និយាយត្រឹមតែមាត់ នោះទេ ប៉ុន្តែគឺត្រូវប្រព្រឹត្តិជាគំរូផងដែរ។ ពោលគឺ, បើខ្លួនបង្រៀនធម៌ គឺខ្លួនត្រូវប្រព្រឹត្តិធម៌ ដើម្បីជាគំរូដល់បរិស័ទ។ ប៉ុន្តែបើយើងបង្រៀនធម៌ ហើយខ្លួនប្រព្រឹត្តិចាកធម៌, នោះគឺមានន័យថា ខ្លួនកំពុងបង្រៀន អំពីភាពលាក់ពុតរបស់ខ្លួន។

ចំណែកឯបុគ្គលសាធារណៈឯទៀតខ្លះ, ជាពិសេសមន្ត្រីរាជការ, ក៏ត្រូវប្រព្រឹត្តិខ្លួនជាគំរូដែរ ដើម្បីផលប្រយោជន៍សាធារណៈ។ ព្រោះតែដូច្នោះហើយ បានជានៅប្រទេសខ្លះ គេទាមទារលក្ខណៈសម្បត្តិខ្ពស់ ពីមន្ត្រីរដ្ឋការទាំងអស់ ដោយការពិនិត្យប្រវត្តិរូប, ប្រវត្តិសិក្សា, ប្រវត្តិការងារ, និងឆែកតាំងពីក្រេឌីត និងស្ថានភាពហិរញ្ញវត្ថុឡើងទៅ ដើម្បីថ្លឹងថ្លែងមើលថា តើគេអាចគួរជាទីទុកចិត្ត សម្រាប់បំពេញការងារ ដែលទាក់ទងនឹងប្រយោជន៍សាធារណៈឬទេ?

ចំណែកសិល្បករ គេអាចធ្វើអ្វីក៏បាន ទៅតាមទេពកោសល្យរបស់គេ ដើម្បីទាក់ទាញអ្នកគាំទ្រ, ប៉ុន្តែកុំភ្លេចថា ប្រភពចំណូលរបស់គេ គឺបានមកពីសាធារណជន, ដូច្នេះគឺអាចរិះគន់បាន។

តាំងពីដើមមក ខ្ញុំរិះគន់មិនឈប់ឈរ, ប៉ុន្តែបើអ្នកទាំងអស់គ្នា យកចិត្តទុកដាក់ពិនិត្យមើល អោយបានដិតដល់, ភាគច្រើន ខ្ញុំរិះគន់គំនិត, មិនមែនរិះគន់បុគ្គល។ ប៉ុន្តែបើខ្ញុំរិះគន់បុគ្គល ក៏ព្រោះតែបុគ្គលនោះ មានជាប់ទាក់ទង នឹងផលប្រយោជន៍សាធារណៈផងដែរ។ ចំណែកបុគ្គលឯកជន ឬរឿងអាស្រូវរបស់មនុស្សឯកជន ខ្ញុំមិនលើកមករិះគន់ វិនិច្ឆ័យទោសកំហុសនោះទេ។

ការរិះគន់ និងការឈ្លោះប្រកែក គឺជាសមាសធាតុចាំបាច់ សម្រាប់ភាពចម្រើន របស់មនុស្សជាតិ។ ដូច្នេះ ពុំគួរខ្មាសអៀននឹងការរិះគន់ ឬការប្រកែកនោះទេ ប៉ុន្តែអ្វីក៏ដោយ ត្រូវថ្លឹងថ្លែងអោយមានតុល្យភាព។ ការឈ្លោះប្រកែក មានខុស មានត្រូវ, មានឈ្នះមានចាញ់, ហើយរៀងរាល់ពេល ដែលយើងមានការខ្វែងគំនិតគ្នា, ឈ្លោះប្រកែកគ្នា, យើងតែងជំរុញខ្លួនឯង អោយស្វែងរកជម្រើសផ្សេង ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហា។ ប៉ុន្តែបើយើងគេចវែសពីការប្រឈមរហូតនោះ យើងមិនបានរៀនអ្វីទាំងអស់ ហើយក្លាយទៅជាមនុស្ស មានះស្ងាត់ស្ងៀម (passive aggressive) ឬក្លាយជាជនរងគ្រោះ ងាយអោយគេកេងប្រវញ្ចន៍ ហើយខ្លួនឯង បានត្រឹមតែដេកខឹង នឹងអាក់អន់ស្រពន់ចិត្ត ចំពោះភាពកំសាករបស់ខ្លួន ដែលពួនពីក្រោយ “ទ្រឹស្ដីសន្សំសុខ”។

នៅក្នុងការសន្ទនា, ទោះស្ថិតនៅក្នុងបរិយាកាសបែបណាក្ដី, បើចង់អោយទឹកមាត់ខ្លួនប្រៃ, សំខាន់បំផុត គឺចៀសវាងដាច់ខាត មិនប្រើពាក្យអសុរោះជេរបញ្ចោរ … សុំបញ្ជាក់ម្ដងទៀត… កុំជេរបញ្ចោរ! បើកាលណាបើកមាត់ឡើងជេរបញ្ចោរ ទោះខ្លួនជាស្ដេច ឬមានឋានៈខ្ពស់ត្រដែត ជាមួយនឹងសញ្ញាប័ត្របណ្ឌិតបិទពេញផ្ទះ ក៏នឹងបាត់បង់តម្លៃអស់មួយរំពេចនោះ។

ការជេរបញ្ចោរ គឺកើតចេញពីកំសួលអារម្មណ៍, ហើយកាលណា យើងបណ្ដោយអោយអារម្មណ៍ ជាអ្នកគ្រប់គ្រងស្ថានភាព, ដល់ពេលនោះ ហេតុផលទាំងប៉ុន្មាន ក៏លែងមានន័យអ្វីទាំងអស់។

សូមអោយអ្នកទាំងអស់ បានសុខចម្រើន! រាត្រីសួស្ដី!
-បុត្រាខ្មែរ

តម្លៃ​ របស់ ​យើង គឺ​ យើង​ ជា​ អ្នក​ កំណត់


Achievement

អារម្មណ៍ ដ៏ ថប់ បំផុត គឺ, នៅ ក្នុង កែវ ភ្នែក អ្នកដទៃ យើង ប្រៀប ដូច ជា ពេជ្រ ឆ្នៃ, ប៉ុន្តែ នៅ ក្នុងកែវ ភ្នែក ញាតិ ខ្លួន ឯង វិញ, គឺ ត្រឹម ជា ធ្យូង មួយ ដុំ។ ប៉ុន្តែ អារម្មណ៍ គាប់ចិត្ត បំផុត គឺ ការសម្រេច បាន នូវ អ្វី ដែល អ្នក ដទៃ, ជាពិសេស សាច់ញាតិ, ដៅ ទុក ថា យើង ធ្វើ មិន កើត។ តាម ពិត ទៅ, យើង ជា អ្នក ណា, គឺ ខ្លួន យើង ជា អ្នក កំណត់, ហើយ តម្លៃ របស់ យើង ខ្ពស់ ឬ ទាប ក៏ គ្មាន អ្នក ណា អាច មក កំណត់ បាន ដោយ គ្មាន ការយល់ព្រម ពី យើង។