បំបាត់ មរតក នៃ សម្ពាធ ប្រពៃណី


ជីវិត ជនជាតិ ខ្មែរ ភាគច្រើន គឺ ជីវិត នៃ វិប្បដិសារី, ដ្បិតអី មនុស្ស ស្ទើរ គ្រប់រូប រង គំនាប នៃ ទម្ងន់ ប្រពៃណី។ គេ មិន អាច និយាយ ចេញ មក, ហើយ ថែមទាំង មិន អាច គិត ដល់ ទៀត ផង [ហា ស្លាក់, ខ្ជាក់ ស្លែង]។

ខ្មែរ ភាគច្រើន រមែង ត្រូវ បង្ខំ អោយ ជ្រើសរើស រវាង ក្ដីប្រាថ្នា ផ្ទាល់ខ្លួន និង ការបំពេញ កាតព្វកិច្ច ជា កូន កតញ្ញូ។ បើ គេ បំពេញ តាម បំណង ឳពុកម្ដាយ (ភាគច្រើន), គេ ត្រូវ ខកខាន ជីវិត សុបិន។ បើ គេ រស់នៅ តាម ទំនើង ចិត្ត ខ្លួនឯង គេ ត្រូវ រស់នៅ ជាមួយ នឹង សម្ពាយ កំហុស នៃ ការ មិន ស្ដាប់ បង្គាប់ ឳពុកម្ដាយ។ ដូច្នេះ, ទោះ គេ ជ្រើស យក ផ្លូវ មួយ ណា, ក៏ ភាគច្រើន, គេ រមែង រស់នៅ ជាមួយ នឹង វិប្បដិសារី។

យើង ជា អ្នក ជំនាន់ ក្រោយ អាច បំបាត់ មរតក នៃ សម្ពាធ ប្រពៃណី នេះ ដើម្បី ជា ជំនូន ដ៏ឧត្តម សម្រាប់ កូនចៅ ជំនាន់ ក្រោយ។ មនុស្ស គួរ រស់នៅ ដោយ សេរី… ទោះ ល្អ ឬ អាក្រក់, យើង គួរ ជា អ្នក ជ្រើសរើស។

Advertisements

Be The Owner of Your Thought


មនុស្សម្នាក់ៗ កើតមក មានលក្ខណៈពិសេស រៀងៗខ្លួន “ដូចគ្នា”។ ប៉ុន្តែនៅពេលយើងចាប់ផ្ដើមធំធាត់ យើងត្រូវបានគេដុសខាត់ កំណត់ទ្រង់ទ្រាយ អោយស្របទៅតាមទំនោរនៃសង្គម និងលក្ខណៈគ្រួសារ តាំងពីការស្លៀកពាក់, របៀបនិយាយស្ដី, របៀបគិត, ជំនឿសាសនា, ទំនៀមទម្លាប់ …។ល។

នៅក្នុងកំឡុងពេល នៃការកំពុងធំធាត់នេះ, ការរងឥទ្ធិពលសង្គម និងគ្រួសារ គឺជារឿងចៀសមិនផុត ដែលជាដំណាក់កាលនៃការរៀនសូត្រ។ ប៉ុន្តែនៅពេលយើង ធំឡើង ពេញរូបពេញរាង, ចម្រើនភាពដឹងក្ដី យើងត្រូវ ងាកទៅផ្សារភ្ជាប់ខ្លួនឯង ទៅនឹងលក្ខណៈពិសេសគ្មានពីរ ដែលធម្មជាតិបានផ្ដល់អោយនោះវិញ ដើម្បីបង្កើត ឬស្វែងរកផ្លូវជីវិតខ្លួនឯង។

កាលណាយើងបណ្ដោយខ្លួន អោយស្ថិតនៅក្នុងសំណាញ់ នៃឥទ្ធិពលសង្គម ដោយលះបង់ “ភាពពិសេសគ្មានពីរ” របស់ខ្លួន ដើម្បីគ្រាន់តែអាចទទួលបាន នូវការទទួលយក ឬខ្មែរហៅថា ដើម្បីចូលចំណោមគេចុះ ឬដើម្បីអោយគេលេងចូលនោះ, យូរៗទៅ យើងអាចនឹងបាត់បង់ “ភាពជាខ្លួនឯង” ហើយពិបាកនឹងជឿជាក់លើខ្លួនឯងទៀតផង ពីព្រោះអ្វីដែលខ្លួនចេះដឹង, របៀបដែលខ្លួនគិត គឺសុទ្ធតែជាអ្វី ដែលសង្គមជាអ្នកដុសខាត កំណត់ទ្រង់ទ្រាយឡើង។

អ្នកដែលអាចផ្ដាច់ខ្លួនពីសម្ពាធសង្គម គឺអ្នកដែលធ្វើអោយមានភាពប្លែក។ កាណាយើងជាប់នៅក្នុងសំណាញ់សង្គម នោះយើងក្លាយទៅជាស្ថិតិមួយ នៅក្នុងចំណោមមហាជនប៉ុណ្ណោះ។ ពោលគឺ ដូចតែគេដែរ។