មូលធននិយម និង សង្គម(កុម្មុយនីស្ត)និយម


ភាពផ្សេងគ្នារវាង មូលធននិយម និងកុម្មុយនីស្តនិយម (ឬសង្គមនិយម) គឺមូលធននិយម ចាត់ទុកប្រជាពលរដ្ឋឯកជន ជាដង្ហើមប្រទេសជាតិ ហើយផ្ដល់អោយមានឱកាសស្មើគ្នា [ចំពោះមុខច្បាប់] សម្រាប់ការប្រជែងធ្វើជំនួញ និងកិច្ចអភិបាលតាមតំបន់ តាមសមត្ថភាពរៀងៗខ្លួន។

ចំណែកឯកុម្មុយនីស្ដ ចាត់ទុកប្រជាជនជាហ្វូងចៀម ឬជាពួកភ្លើដែលមិនចេះធ្វើអ្វី, ដូច្នេះ រដ្ឋត្រូវកាន់កាប់គ្រប់យ៉ាង ដាក់ជាសមូហភាព។ កណ្ដាប់ដៃកុម្មុយនីស្ដ ប៉ះត្រង់ណា ខ្លោចផ្សារត្រង់ហ្នឹង។

នៅស្រុកសេរី — ជាពិសេសអាមេរិក — រដ្ឋណា ឬក្រុងណា ចង់អភិវឌ្ឍអ្វី គេអាចធ្វើបានគ្រប់ពេល ដរាបណាគេមានធនធានគ្រប់គ្រាន់ និងស្របតាមក្រិត្យក្រមច្បាប់សហព័ន្ធ និងច្បាប់រដ្ឋ ឬច្បាប់ខ័ណ្ឌ ឬច្បាប់ក្រុង។ បើក្នុងក្រុងមួយមើលឃើញថា ផ្លូវចាស់ចង្អៀត ឬសាលារៀនតូចពេក ហើយសិស្សកាន់តែកើនចំនួន, គេអាចចាប់ផ្ដើមអភិវឌ្ឍ ដោយឥតចាំបាច់សុំអនុញ្ញាតិ ពីថ្នាក់កំពូល, ប៉ុន្តែបើគេសុំ គឺសុំថវិកាឧបត្ថម្ភប៉ុណ្ណោះ។ រីឯរដ្ឋាភិបាលរដ្ឋ ឬរដ្ឋាភិបាលសហព័ន្ធ គេទុកដាក់ថវិកាដោយឡែកពីគ្នា សម្រាប់ជួបឧបត្ថម្ភ ដល់រដ្ឋាភិបាលខ័ណ្ឌ ឬក្រុង ក្នុងវិស័យគ្រប់យ៉ាង។

ចំណែកនៅស្រុកខ្លះ, បើគេទើសភ្នែក ចង់បរិច្ចាគប្រាក់ផ្ទាល់ខ្លួន ដើម្បីពង្រីកឬជួសជុលផ្លូវថ្នល់មួយ [ដែលជាប្រយោជន៍រួម] គេត្រូវសុំច្បាប់ពីអ្នកតូច ហើយអ្នកតូចទៅសុំច្បាប់ពីអ្នកធំ ហើយអ្នកធំទៅសុំច្បាប់ពីអ្នកធំជាង រហូតដល់អ្នកធំបំផុតជាងគេ។ នៅក្នុងដំណើរការនៃការសុំអនុញាតិ ពីដំណាក់មួយ ទៅដំណាក់មួយទៀត, បើគ្មានថ្លៃទឹកតែ ថ្លៃកាហ្វេទេ… ដាំចេកទៅអាវ៉ា!!! គិតឡើងគិតចុះ ថ្លៃធ្វើផ្លូវ អស់តិចជាងថ្លៃសូកប៉ាន់។ វប្បធម៌ពុករលួយបែបនេះ មិនមែនមានតែនៅក្នុងកិច្ចការរដ្ឋទេ, សូម្បីតែអ្នកក្ររហាម ជញ្ជាំងផ្ទះធ្លុះធ្លាយ ហើយមានអ្នកចិត្តបុណ្យ ចង់ចេញចំណាយថ្លៃជួសជុលអោយហើយ ក៏ម្ចាស់ផ្ទះនៅហ៊ានសួរថា “មកចង់ធ្វើផ្ទះអោយខ្ញុំហ្នឹង តើអោយខ្ញុំប៉ុន្មាន” ទៀតដែរ!!!

នៅក្នុងប្រទេសមួយ ដែលមានអំណាចប្រមូលផ្ដុំនៅលើដៃរដ្ឋ ហើយប្រជាជនឥតនាំគ្នាធ្វើអ្វី ដើម្បីអោយមានភាពផ្លាស់ប្ដូរ គឺមានន័យថា ប្រជាជនខ្លួនឯង កំពុងតែបញ្ជាក់អោយពិភពលោកឃើញថា ការការចាត់ទុកប្រជាជន ជាហ្វូងចៀមភ្លីភ្លើ ពីសំណាក់រដ្ឋាភិបាល គឺជាទស្សនៈត្រឹមត្រូវ។

Communism

បើ​មិន​ពេញ​ចិត្ត…. កែប្រែ


បើយើងមិនពេញចិត្ត នឹងអ្វីដែលខ្លួនសម្រេចបាន នៅក្នុងចំណុចជីវិតបច្ចុប្បន្នរបស់ខ្លួនទេ, មានន័យថា គឺជាពេលដែលត្រូវ កែប្រែអនាគតហើយ!!! លុះត្រាណាតែ យើងផ្លាស់ប្ដូររបៀបនៃខ្លួនឯង ពីឥឡូវនេះទៅ, បើពុំដូច្នោះទេ យើងនឹងនៅតែស្រដៀងគ្នាដដែលជានិច្ច។ គ្រាប់ពូជដដែល ដែលដាំដោយដៃដដែល, ចៀសមិនផុតពីលទ្ធផលដដែល។

goldfish jumping out of the water

ការ​ផ្លាស់ប្ដូរ​ពុំ​មែន​ជា​សត្រូវ…


Change is not your enemy

លទ្ធផលដែលយើងទទួលសព្វថ្ងៃនេះ គឺជាផលនៃកម្ម ដែលយើងបានធ្វើ ឬមនុស្សជំនាន់មុន របស់យើងបានធ្វើ។ បើយើងនៅតែធ្វើ ដូចដែលមនុស្សជំនាន់មុនបានធ្វើ, អ្នកជំនាន់ក្រោយរបស់យើង ក៏នឹងទទួលលទ្ធផលដូចគ្នា ដែលជាផលនៃកម្ម ដែលយើងកំពុងធ្វើ នៅក្នុងបច្ចុប្បន្ននេះ។ នៅក្នុងជីវិត មានសក្ដានុពលច្រើន ប៉ុន្តែយើងត្រូវបង់តម្លៃ [ដោយខ្លួនឯង] ជាមុន។ បើយើងរង់ចាំ អោយគេបង់ចំណាយអោយ គឺយើងបានតែអ្វី ដែលគេអនុញ្ញាតិអោយ ហើយត្រូវរស់នៅ ក្រោមក្ដីមេត្តា របស់គេជារៀងរហូត។

ការផ្លាស់ប្ដូរ ចាប់ឡើងពីការជ្រើសរើស។ កាលណាយើងតាំងចិត្ត ថាត្រូវតែផ្លាស់ប្ដូរ, មធ្យោបាយ និងឱកាស នឹងលេចឡើង នៅក្នុងពេលដ៏សក្ដិសមមួយ។ បើយើងគ្មានគំនិតផ្លាស់ប្ដូរ ទោះមានមធ្យោបាយ និងឱកាសនៅនឹងមុខ ក៏យើងមើលមិនស្គាល់ដែរ។ បើយើងមិនផ្លាស់ប្ដូរ កុំរអ៊ូរទាំនឹងភាពដដែលៗ។ ការធ្វើដដែលៗ ហើយបន់អោយមានលទ្ធផលប្លែក គឺជារឿងឆ្កួតៗ, នេះជាសម្ដីរបស់លោក អាលបឺត អាញស្ដាញ។ តើចង់នៅជាមនុស្សឆ្កួតៗ ដល់ពេលណា???

វិន័យ ៦​ យ៉ាង​ ដើម្បីជីវិត​រីករាយ និង​រីកចម្រើន


Five rules to live happier

វិន័យមួយ​ទៀត ដើម្បី​ភាព​ចម្រើន គឺ​ត្រូវ​ទម្លាយព្រំដែនគំនិត, ដ្បិត​អី កាល​ណា​យើង​កំណត់គំនិត​យើង​ប៉ុនណា យើង​គិត​បាន​តែប៉ុននោះ, ហើយ​កាល​ណា​យើង​គិត​បាន​ប៉ុនណា យើង​ក៏​មិន​អាច ធ្វើ​អោយ​បាន​លើ​សពីនោះ។ សក្ដានុពល​នៃ​ជីវិតគ្មាន​ព្រំដែន, កុំ​បណ្ដោយ​អោយ​ខ្លួនឯង ស្ថិតលង់​នៅ​ក្នុង​ក្រប​ខ័ណ្ឌ នៃ​ទំនៀមទម្លាប់ និង​ប្រពៃ​ណីណា ដែល​ជា​ឧបសគ្គប្រឆាំងនឹងការអភិវឌ្ឍ​​ខ្លួន​ឯង។

 

ផ្លាស់ប្ដូរដើម្បីជីវិតប្រសើរ


Change for better life

ថ្ងៃ​ណា​ដែល​យើង​ចង់, យើង​អាច​កំណត់​វិន័យលើ​ខ្លួន​ឯង​ ដើម្បី​ធ្វើការផ្លាស់​ប្ដូរ។ ថ្ងៃ​ណា​ដែល​យើង​ចង់, យើង​អាច​ទម្លាយ​ព្រំ​ដែន​គំនិត, បើក​សៀវភៅអាន,  ក្រេប​ចំណេះ​វិជ្ជាថ្មី។ ថ្ងៃ​ណា​ដែល​យើង​ចង់, យើង​អាច​ចាប់​ផ្ដើម​សកម្មភាព​ថ្មី ដើម្បី​ភាព​ប្លែក។ ថ្ងៃ​ណា​ដែល​យើង​ចង់, យើង​អាច​ចាប់​ផ្ដើម ដំណើរ​ការ​នៃ​ការ​ផ្លាស់​ប្ដូរជីវិត។ សំនួ​រ​ដ៏​សំខាន់​បំផុត ដែល​ត្រូវ​សួរ​ខ្លួន​ឯង អំពី​អ្វី​ដែល​ខ្លួន​មិន​ពេញ​ចិត្ត​នោះគឺ “តើខ្លួន​ចង់​ផ្លាស់ប្ដូរខ្លាំង​ប៉ុនណា?” ​​កុំ​បារម្ភ​អំពី​របៀប​ផ្លាស់​ប្ដូរ! កាល​ណា​យើង មាន​ឆន្ទៈ​មោះមុត ថា​ត្រូវ​តែ​ផ្លាស់​ប្ដូរ, មធ្យោបាយ​ និង​ឱកាស នឹង​ប្រាកដ​ខ្លួន​ឡើង នៅ​ក្នុង​ពេល​ដ៏​សក្ដិសម​មួយ​​។

Consequence of excessive rest is mediocrity


Life cannot be all about work and no rest. It is important to rest, but rest should be a necessity, not an objective. You only rest enough to regain your strength and get back to work so that you can progress. Unfortunately, one main factor contributing to the meager progress of Cambodia is almost everyone rest too much. Rest has become an objective they all look forward to, especially among the office workers and the government officials. Perhaps Cambodia has the most holidays than any other countries. Anyway, the consequence of excessive rest is mediocrity.

en_daysrest

Sanitation in the Kingdom of Wonder


Lack of hygiene has always been a major factor contributing to most of the diseases in Cambodia. Almost everyone has some sort of hepatitis, be it A or B, and eventually, leads to C. Cambodian life expectancy are low. People keep dying from disease and for all they know it’s black magic, and blah blah. Cambodia is a State of denial and delusional. We deny every bad thing and refuse to change, and we convince ourselves to be the dissidents of the Angkorians who could build all those amazing temples just from blocks of stones. Well, I’m not seeing anything close these days. Oh yeah, keep bragging! One of these days, the problems will solve itself.

3