គំហើញមួយ៖


ជីវិតជនជាតិខ្មែរ គឺជាជីវិត ដែលសំបូរទៅដោយ វិប្បដិសារី ដ្បិតអីមនុស្សស្ទើរគ្រប់រូប រងការកៀបសង្កត់នៅក្រោមទម្ងន់ប្រពៃណី។ គេមិនអាចនិយាយស្ដី ហើយថែមទាំង មិនអាចនឹកគិតដល់ទៀតផង [ហាស្លាក់, ខ្ជាក់ស្លែង]។

នៅក្នុងជីវិត ជនជាតិខ្មែរភាគច្រើន រមែងត្រូវបង្ខំអោយជ្រើសរើស រវាងក្ដីប្រាថ្នារបស់ខ្លួនឯង និងការបំពេញកាតព្វកិច្ចជាកូនកតញ្ញូ។ បើគេបំពេញតាមបំណងឳពុកម្ដាយ (ភាគច្រើន) គេត្រូវខកខានរស់តាមជីវិត ជាទីប្រាថ្នារបស់ខ្លួនឯង។ បើគេរស់តាមទំនើងចិត្តខ្លួនឯង គេត្រូវរស់នៅជាមួយនឹងសម្ពាយកំហុស នៃការមិនស្ដាប់បង្គាប់ឳពុកម្ដាយ។ ដូច្នេះ ទោះគេជ្រើសយកផ្លូវមួយណា [ភាគច្រើន] គេរមែងរស់នៅ ជាមួយនឹងភាពស្ដាយក្រោយ។

យើង​ជា​អ្នកជំនាន់​ក្រោយ អាច​បំបាត់​មរតក​នៃ​​សម្ពាធ​ប្រពៃណី​នេះ ដើម្បី​ជា​ជំនូន​ដ៏​ឧត្តម​សម្រាប់​កូន​ចៅ​ជំនាន់​ក្រោយ។ មនុស្ស​គួរ​រស់​នៅ​ដោយ​សេរី… ទោះ​ល្អ​ឬ​អាក្រក់ ទុក​អោយ​ខ្លួន​ឯង ជា​អ្នក​ជ្រើស​រើស។

បម្រើ…


Woman Carrying Serving Trayកាលណាយើង​និយាយ​ដល់ពាក្យ “បម្រើ” សម្រាប់ខ្មែរ​ភាគ​ច្រើន ដែលមិនយល់​ដល់ជម្រៅ​នៃគំនិតនេះ គេតែង​មាន​ការប្រកាន់ ចាត់ទុកថា​ការបម្រើ គឺមាន​ភាព​ទាបថោក។ ដូច្នេះហើយ បានជាមានអ្នកខ្លះ, ជាជាងផ្ដល់​ការបម្រើ​ក្នុងជំនួញ​ស្មោះត្រង់, គេប្លន់ច្របាច់ក​យកតែម្ដង។

ការបម្រើ គឺសំដៅទៅលើការផ្ដល់សេវាកម្ម ជូនដល់អតិថិជន ដើម្បីទទួលមកវិញ នូវកម្រៃជាថ្នូរ។ មនុស្សយើងទាំងអស់ សុទ្ធតែជាអ្នកលក់ ហើយក៏ជាអ្នកទិញ នៅក្នុងទម្រង់ណាមួយ — ជាហិរញ្ញវត្ថុ ឬការដោះដូរសេវាកម្ម។ ពោលគឺ យើងបម្រើគ្នាទៅវិញទៅមក។ កាលណាការបម្រើរបស់យើង មានគុណភាពកាន់តែល្អ ទំនាញអតិថិជនក៏កើនឡើងតាមទំហំស្របគ្នានោះដែរ។

ចូរចងចាំថា ការបម្រើអ្នកដទៃ គឺដើម្បីផលប្រយោជន៍ខ្លួនឯង, មិនមែនដើម្បីផលប្រយោជន៍គេទេ។ ថ្វីបើថៅកែជាអ្នកបើកប្រាក់ខែអោយមែន, ថៅកែក៏ជាអតិថិជនម្នាក់ដែរ។ គេប្រើលុយរបស់គេ មកទិញការបម្រើរបស់យើង, ហើយតម្លៃនៃការបម្រើរបស់យើង ខ្ពស់ឬទាបប៉ុណ្ណា គឺខ្លួនយើងជាអ្នកកំណត់។

បើយើងចង់បង្កើនតម្លៃខ្លួន គឺត្រូវតែខិតខំធ្វើការបន្ថែម ដោយយកចិត្តទុកដាក់។ បើការងារដែលយើងធ្វើរាល់ថ្ងៃ ទទួលកម្រៃបាន $៥០០ មួយខែ, យើងត្រូវតែបង្កើនកម្រិត ឬគុណភាពការងារ អោយបានខ្ពស់ជាងសព្វដង ទើបមានឱកាស អាចទទួលកម្រៃលើសជាងហ្នឹង។

ទោះជាធ្វើការងារអ្វីក៏ដោយ មិនត្រូវភ្លេចទេថា ខ្លួនកំពុងតែធ្វើដើម្បីខ្លួនឯង, មិនមែនដើម្បីភ្ញៀវ ឬថោកែ ហើយធ្វើអោយរួចពីដៃនោះឡើយ។ បើចៀសមិនផុតពីធ្វើដដែល គួរធ្វើដោយយកចិត្តទុកដាក់ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹម… មិនមែនដើម្បីអ្នកណាផ្សេងទេ, គឺដើម្បីខ្លួនឯង។

បំបាត់វប្បធម៌ជិះជាន់ – ចាប់ពីក្នុង​ផ្ទះទៅ…


ជនជាតិខ្មែរថ្នាក់ទាប រអ៊ូរទាំអំពីការជិះជាន់ របស់អ្នកថ្នាក់ខ្ពស់ជាងខ្លួន ហើយមានការស្អប់ខ្ពើមជាខ្លាំង ចំពោះវប្បធម៌សក្ដិភូមិនេះ។ កត្តាដ៏ចម្បងដែលគេមើលរំលក គឺគេនាំគ្នាជិះជាន់គ្នា តាំងពីក្នុងផ្ទះឡើងទៅ។

ម៉ែឳពិតជាមានគុណចំពោះកូនមែន ប៉ុន្តែពុំមែនមានន័យថា កូនជាកម្មសិទ្ធ​​ សម្រាប់ទាញ​ផលចំណេញ ឬកេងប្រវញ្ចន៍ផ្លូវចិត្តនោះឡើយ។

មនុស្សបង្កើតកូនមក គឺដើម្បីស្រឡាញ់, ហើយការស្រឡាញ់ពិតប្រាកដ គឺការយល់ព្រម អនុញ្ញាតអោយកូនរបស់ខ្លួន ជ្រើសរើសផ្លូវដើររបស់គេ។ អ្នកខ្លះ (ជាពិសេស មនុស្សប្រុស) គ្រាន់តែបន្តក់ទឹកចោលពីរបីច្រូច រួចដោះដៃគេចមុខ មិនទទួលខុសត្រូវ នៅពេលប្រពន្ធពរពោះ។ ប៉ុន្តែពេលកូនធំពេញវ័យ គេត្រឡប់មករកកូន ហើយយកគុណជាឳមកសង្កត់ ហើយចាត់ចែងជីវិតគេ តាមអំពើចិត្តរបស់ខ្លួន។

ឳពុកម្ដាយខ្មែរ តែងកៀបសង្កត់កូនខ្លួនឯង ក្រោមរូបភាពនៃការស្រឡាញ់, ចង់អោយកូនល្អ, ខ្លាចកូនសម្រេចចិត្តខុស។ ឳពុកឫម្ដាយ គិតតែអំពីអ្វីដែលគេចង់បានប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែកម្រឃើញគេយកចិត្តទុកដាក់ថា កូនរបស់ខ្លួនចង់បានអ្វីនោះណាស់។

អ្នកក្រៗដែលស្រែកអយុត្តធម៌ អំពីការជិះជាន់ហ្នឹង, ខ្លួនឯង​ក៏មិនណយណាស់ដែរ។ នៅក្នុងផ្ទះ ប្រើឋានៈមេគ្រួសារ ជិះជាន់ប្រពន្ធកូនរៀងរាល់ថ្ងៃ។

បើចង់កែប្រែសង្គម, ដំបូងកែប្រែខ្លួនឯង, បន្ទាប់មក កែប្រែក្នុងគ្រួសារ។ បើស្អប់ការជិះជាន់, ចង់បានសេរីភាព ទាល់តែខ្លួនឯងហ្នឹង ឈប់ជិះជាន់គេផងដែរ។ ដូចលោកមហាត្មៈ គន្ធី បានមានប្រសាសន៍ថា ចូរប្រែខ្លួនអោយទៅជា បម្លាស់ប្ដូរដែលខ្លួនចង់ឃើញ។

យើងជាអ្នកជំនាន់ក្រោយ, កុំបន្តធ្វើបែបនេះ ដល់កូនចៅរបស់យើង។  អំណោយដ៏ឧត្ដម សម្រាប់កូនចៅជំនាន់ក្រោយរបស់យើង គឺការបំបាត់វប្បធម៌ជិះជាន់គ្នានេះ អោយចប់នៅត្រឹមជំនាន់យើងចុះ។

នៅពេល​យើង​ធ្លាក់​ដល់​បាត, ការ​កែប្រែ​គឺ​ជា​សម្ព័ន្ធមិត្ត​ដ៏​ប្រសើរ


ដោយ បុត្រាខ្មែរ

ខ្មែរយើងចំណាំនិយាយថា សុខចិត្តអោយវាយខ្លួនប្រាណ ជាជាងរងការប្រមាថនៃពាក្យសម្ដី។ ការប្រមាថ, ទាំងវាចាក្ដី, ទាំងរាងកាយក្ដី គឺជារឿងមិនគួរមាន ប៉ុន្តែការប្រកាន់ទស្សនៈបែបនេះ គឺឆ្លុះបញ្ចាំងអោយឃើញ នូវកង្វះនៃការគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍របស់ខ្លួន ងាយរងប្រតិកម្ម ទៅតាមកម្លាំងរុញច្រានពីខាងក្រៅ ដោយកត្តាច្រើនយ៉ាង, ប៉ុន្តែកត្តាបីធំជាងគេគឺ, ១, កង្វះសុជីវធម៌ គឺដើមចមនៃភាពច្រងេងច្រងាង។
២, អ្នកមានទ្រព្យ មានបុណ្យសក្ដិ អាងអំណាច, ហ៊ានប្រព្រឹត្តិតាមទំនើងចិត្ត ពីព្រោះគ្មានអ្នកណាតបត។ ៣, អ្នកក្រដែលហ៊ានធ្វើផ្តេសផ្តាស (ក្រពុលមុខ) គឺដោយសារខ្លួន គ្មានអ្វីសម្រាប់បំបាត់បង់ ។

ផ្ទុយទៅវិញ, នៅប្រទេសជឿនលឿនភាគច្រើន ដែលប្រជាជនរបស់គេ មានជីវភាពរស់នៅល្អប្រសើរ អាចត្រេកត្រអាលនឹងសេរីភាព និងអ្វីទាំងឡាយដែលខ្លួនមាន, គេមានការញញើតចំពោះច្បាប់ ពីព្រោះពេលគេចូលគុក គេនឹងបាត់បង់សេរីភាព, បាត់បង់ការងារ, ហើយអាចបាត់បង់ទាំងគ្រួសារ។

ចំណែកឯស្រុកយើង ដែលសំបូរទៅដោយអ្នកក្រ, ទោះជាបង្កើតច្បាស់ មានកម្រាសក្រាសជាងគម្ពីរត្រៃបិតក ក៏គ្មានប្រយោជន៍ដែរ, ដ្បិតអី កាលណាមនុស្សស្រេកឃ្លាន, កាលណាមនុស្សគ្មានដីនៅ, កាលណាមនុស្ស គ្មានអ្វីសម្រាប់បាត់បង់… គេមិនទៅខ្វល់នឹងច្បាប់អស់ហ្នឹងឡើយ។ ដូច្នេះសរុបសេចក្តីមក ភាពក្រីក្រគឺជាកត្តាចម្បងនៃអបាយមុខ ដែលរាប់តាំងពី ចោរអំបុកអំបែង, ក្មេងទំនើងលីដាវសាមូរ៉ៃ, រហូតដល់អំពើពុករលួយ ដែលជ្រាបចូលដល់ខួរឆ្អឹងរបស់ខ្មែរ។

ទោះយ៉ាងណាក្ដី, ភាពក្រីក្រ មិនមែនជាលេស សម្រាប់អោយមនុស្ស ប្រព្រឹត្តិអំពើបាប, ហើយការដេកបន្ទោសភាពក្រីក្រ និងបន្ទោសបរទេស ក៏មិនមែនជាដំណោះស្រាយ។ ខ្មែរយើងមានពាក្យមួយឃ្លាថា ខ្មោចស្រុកអោយដៃ ទើបខ្មោចព្រៃចូលភូមិ។ ពាក្យថាខ្មោចស្រុក មិនមែនសំដៅតែគណបក្ស ដែលកាន់អំណាចនោះទេ។ ខ្មោចស្រុក គឺខ្មែរទាំងអស់ខ្លួនឯងតែម្ដង។ ភាពកន្តើយរបស់ខ្មោចស្រុកទាំងតូច ទាំងធំ គឺជាសេចក្តីអញ្ជើញ ខ្មោចព្រៃចូលភូមិ។

ភាគច្រើន, ម្នាក់ៗ បើកមាត់ឡើង ថាស្រឡាញ់ជាតិ, អាណិតជាតិណាស់, ប៉ុន្តែពុំព្រមទទួលតួនាទី និងភាពទទួលខុសត្រូវនៃភាពជាពលរដ្ឋ, ហើយចាំតែស្រែកថ្ងូរ, ចង្អុលកំហុស បន្ទោសអ្នកដឹកនាំ, បន្ទោសអ្នកមានទ្រព្យ។ ខ្ញុំនិយាយនេះ មិនមែនកាន់ជើងអ្នកធំទេ, ប៉ុន្តែខ្ញុំចង់បញ្ជាក់ថា ភាពសោះអង្គើយរបស់យើង គឺជាការបើកដៃអោយមនុស្សខូច ធ្វើព្យុះធ្វើភ្លៀងតាមចិត្ត។ ការដឹងហើយ, ឃើញហើយ ថាគេធ្វើខុស តែបែរជាសំងំសុខយករួចខ្លួន, ទោះទៅប្ដឹងព្រះឥន្ទ ក៏ព្រះឥន្ទមិនអាណិតដែរ។ នៅសហរដ្ឋអាមេរិក បើគេរកឃើញថា មនុស្សម្នាក់ ដឹងអំពីគម្រោងឃាតកម្ម របស់មនុស្សម្នាក់ទៀត ហើយមិនព្រមបំពេញតួនាទី ជាពលរដ្ឋល្អ ដោយរាយការណ៍ទៅអាជ្ញាធរទេនោះ គេអាចជាប់ទោសឧក្រិដ្ឋ ពីបទឃុបឃិតនៅក្នុងឃាតកម្ម។

សរុបសេចក្តីទៅ ដូចខ្ញុំធ្លាប់និយាយមកហើយថា កុំរង់ចាំព្រះព្រះបាទធម្មឹគ មកប្រោសអី។ អត្តាហិ អតនោ នាថោ (ដឹងត្រូវឬខុសទេ?), ខ្លួនទីពឹងខ្លួន។ អ្វីដែលយើងត្រូវធ្វើ គឺអភិវឌ្ឍជាពលរដ្ឋល្អ ដោយមិនបាច់មើលបំណាំអ្នកដទៃ។ អ្នកដទៃធ្វើអ្វី មិនមែនសំខាន់ ដូចដែលខ្លួនធ្វើអ្វីនោះឡើយ។ បើយើងមិនពេញចិត្ត នឹងស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ន ការកែប្រែដើម្បីភាពប្រសើរនៃអនាគត គឺជាច្រកចេញតែមួយគត់!

នៅពេលដែលយើង លែងមានអ្វីសម្រាប់បាត់បង់ ការកែប្រែគឺជាសម្ព័ន្ធមិត្ត ដ៏មហាប្រសើរ!!!

គំនិត​មួយ​ជ្រុង តាម​រយៈការគិតលេងៗ


រៀង​រាល់​ពេល​ដែលឮ ឬ​ឃើញ​គំនិត​ប្លែក​អ្វីមួយ ដែល​ជំរុញ​អោយ​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្ដូរ, អ្នក​ប្រតិកម្ម​និយម រមែង​​សំអាងទាញយក​ហេតុផល នៃ​ការ​ការពារ​អត្តសញ្ញាណរបស់​ខ្មែរ។ នៅ​ពេល​ខ្លះ តើ​គេ​មាន​ដែល​ស្ដាប់សម្ដី ដែល​ខ្លួន​គេ​និយាយ​ដែរ​ឬទេ?

តួយ៉ាងដូចជាការស្លៀកពាក់ស្រើបស្រាល ឬការអោបរិតគ្នានៅទីចំហ ដែលមិនមែនជាទំនៀមទម្លាប់របស់ខ្មែរជាដើម, អ្នកខ្លះបញ្ចេញប្រតិកម្ម ខ្លាំងជាងការបាត់បង់កោះត្រល់ទៅទៀត។

ទំនៀមទម្លាប់ និងប្រពៃណី ពិតជាអត្តសញ្ញាណ នៃជាតិសាសន៍នីមួយៗមែនហើយ ប៉ុន្តែកុំភ្លេចថា ភាពចង្អៀតចង្អល់ ដែលជាប់នៅក្នុងទំនៀមទម្លាប់ និងប្រពៃណីនោះ ក៏ជាសត្រូវដ៏ធំ នៃការរីកចម្រើនរបស់សង្គម និងសន្តិភាពក្នុងចិត្ត, ហើយកង្វះនៃភាពលូតលាស់ ក៏ជាអត្តសញ្ញាណនៃមនុស្សម្នាក់ ឬជាតិមួយដូចគ្នាផងដែរ។

ប្រសិនបើយើងឃើញគេស្លៀកពាក់ខ្លី ហើយចាត់ទុកថា វាគ្រាន់តែជាការសម្តែងមតិ នៃការពេញចិត្តនឹងរាងកាយ របស់គេទៅនោះ, យើងក៏មិនចាំបាច់ ក្ដៅក្រហាយតែម្នាក់ឯងដែរ។ ប្រសិនបើយើងឃើញគេអោបគ្នា នៅក្នុងទីចំហ, យើងគ្រាន់តែចាត់ទុកថា គេកំពុងសម្ដែងការស្រឡាញ់ដាក់គ្នាទៅនោះ យើងក៏មិនបាច់ឈឺចិត្តឆ្អិតទ្រូង ហើយដើររអ៊ូរទាំ ដូចអ្នកចាញ់ល្បែង ដេញតុងទីនមិនបាននោះដែរ។

បើនិយាយពីភាវៈពិតនៃមនុស្ស, មនុស្សកើតមក គ្មានសម្លៀកបំពាក់ជាប់ខ្លួនទេ, ចុះបើគ្រាន់តែគេស្លៀកពាក់ខ្លី ឬអោបគ្នាបញ្ចាក់ការស្រឡាញ់, ចាំបាច់អីប្រកាន់ដល់ម្លឹង? ឬខឹងច្រណែនទេដឹង? ឬធុញថប់នឹងជីវិតខ្លួនឯងទេ ហើយរកមូលហេតុ ជះកំហឹងទេដឹង?

នៅក្នុងអក្សរសាស្ត្រ ក៏ដូចគ្នាដូច្នោះដែរ។ ប្រសិនបើការផ្លាស់ប្ដូរបន្តិចបន្តួច អាចជួយសម្រួលដល់ការងារ និងការប្រើប្រាសជាទូទៅ, តើមានហេតុផលអី ដែលត្រូវកម្រិតខ្លួនឯង អោយយកតាម តែវចនានុក្រមមួយក្បាល ដែលមានចំណាស់ ស្ទើរកន្លះសតវត្សនោះ? យ៉ាងហោចណាស់ សូមគិតថា អ្នកខ្លះគ្មានចង់បានអ្វី ក្រៅពីការរីកចម្រើន ហើយចំណាយពេលវេលា និងធនធានផ្ទាល់ខ្លួន ដើម្បីធ្វើការសិក្សា និងស្រាវជ្រាវនោះដែរ។ រឿងដ៏គួរសមបំផុត ដែលគួរធ្វើ យ៉ាងហោចណាស់ ទទួលយកទុកសម្រាប់ពិចារណា ជាជាងទាត់ចោលដូចបាល់ ព្រោះភ័យខ្លាចក្បួនចាស់។

ពិភពលោកធំធេង ពេញទៅដោយសក្តានុពល, មានហេតុផលអី ត្រូវកម្រិតខ្លួនឯង អោយស្ថិតនៅក្នុងចំណង នៃភាពចាស់គំរិល?

ការ​ឆ្លើយតប និង ប្រតិកម្ម


ThermiteReactionសូមចែករំលែកការពិចារណាមួយ អំពីខ្លឹមសារនៃពាក្យដែលគួរដឹង៖

ការឆ្លើយតប និងប្រតិកម្ម គឺជាវេវចនស័ព្ទ ប៉ុន្តែមានតម្លៃវិជ្ជមាន និងអវិជ្ជមាន ផ្សេងគ្នា។

ការឆ្លើយតប គឺធ្វើឡើង ដោយស្មារតី ទទួលខុសត្រូវ។ គឺមានន័យថា មានការថ្លឹងថ្លែង ល្អិតល្អន់ មុននឹងឆ្លើយតប។ ភាសាអង់គ្លេសហៅថា Response ហើយកាលណា Response + ability គឺមានន័យថា សមត្ថភាពឆ្លើយតប ដែលក្លាយទៅជាភាពទទួលខុសត្រូវ។

ប្រតិកម្ម គឺជាឆ្លើយតប ដោយគ្មានការព្រៀងទុក, គ្មានការពិចារណា, គ្មានការត្រិះរិះ, គ្មានការគ្រប់ ប្រៀបដូចខ្ទះខ្លាញ់ ដែលកំពុងឆាម្ហូប ហើយយើងចាក់ទឹកចូលទៅ ក៏ប្រតិកម្មឆេះសន្ធោសន្ធៅដូច្នោះ។ ភាពអង់គ្លេសហោថា Reaction រីឯកាយវិការដែល ដែលរងចាំតែប្រតិកម្ម គ្មានដឹងក្បាលកន្ទុយអីសោះនោះ គេហៅថា ប្រតិកិរិយា – Reactionary ។

ជម្រើសនៃការប្រើប្រាសវេវចនស័ព្ទនីមួយ គួរស្វែងយល់អោយច្បាស់ មុននឹងយកមកប្រើ, កុំសំអាងលើសំឡេងពិរោះ ហើយយកមកប្រើ អោយឡូយថូយនោះ។ ការប្រើពាក្យច្បាស់លាស់ អ្នកអានអាចយល់ ដល់គោលគំនិត និងចរិតលក្ខណៈ របស់អ្នកសរសេរ បានដោយងាយ ពុំបាច់មានការពន្យល់ច្រើន។

អង្គការ ឬអង្គភាពឆ្លើយតបរហ័ស និង អង្គការ ឬអង្គភាពប្រតិកម្មរហ័ស ទោះបីមានតួនាទីដូចគ្នា ប៉ុន្តែមានខ្លឹមសារ ឬសមត្ថភាពផ្សេងគ្នា។ តួយ៉ាងដូចនៅក្នុងរូបភាពនេះ គឺជាប្រតិកម្មនៃសារធាតុគីមី។ នៅក្នុងស្ថានភាពមួយ តើយើងចង់ឆ្លើយតបជាមនុស្ស ឬមានប្រតិកម្មដូចជាសារធាតុគីមី???

តម្លៃស្ត្រី


2508558514_14d00b48e3

ស្ត្រីគឺជាមាតានៃមនុស្សលោក ប៉ុន្តែអ្នកដែលរងអំពើអយុត្តិធម៌បំផុត គឺជាស្ត្រីភេទ។ សឹងតែទូទៅ នៅតាមបណ្ដាប្រទេស ដូចជាស្រុកខ្មែរជាដើម, ស្ត្រីគ្រាន់តែ ជាឧបករណ៍ លម្អបុរស ប្រៀបដូចជាថូផ្កា ដាក់ក្បែរបង្អួចទុកបង្អួតគេ ឬជាឧបករណ៍កំដរមនុស្សប្រុស ក្នុងនាមជាស្រី លួចលាក់ម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេលណាស្ត្រីណាម្នាក់ ធ្លាក់ចូលក្នុងការប្រជែងអំនួត រវាងបុរស ឬទាក់ទងនឹង មុខមាត់ដ៏មហិមា នៃកិត្តិយសក្លែងក្លាយ ស្ត្រីក្លាយទៅជា អ្នករងគ្រោះ ហើយចប់វាសនាដូចនាងកាកី, ម្ចាស់ក្សត្រីយ៍ ដៃអាណា, ពិសិដ្ឋ ពលីការ…។ល។ នៅក្នុងថ្ងៃដំបូងនៃឆ្មាំថ្មីនេះ ខ្ញុំសុំឆ្លៀតឱកាស ជូនពរដល់ស្ត្រី ក្នុងលោកទាំងអស់ ទទួលបាននូវការផ្តល់តម្លៃ និងចាកផុតពីការកេងប្រវញ្ចន៍ និងអំពើហិង្សាគ្រប់បែបយ៉ាង។