មេរៀន ដែល ត្រូវ បង្រៀន


បកប្រែដោយ បុត្រាខ្មែរ

គាត់ មាន ឈ្មោះ ថា អ្នកគ្រូ ថមសុន។ នៅ ថ្ងៃ ចូល រៀន ដំបូង, គាត់ ឈរ នៅ ចំពោះ មុខ សិស្ស ថ្នាក់ ទី ៥ របស់ គាត់, គាត់ និយាយ កុហក ដូចតែ គ្រូ ភាគច្រើន ឯ ទៀត ដូច្នេះ ថា   គាត់ ស្រឡាញ់ ពួក គេ ស្មើៗ គ្នា។ ប៉ុន្តែ រឿង នេះ ពុំ អាច ធ្វើ ទៅ បាន ទេ ពីព្រោះ នៅ កៅអី ជួរខាង មាន ក្មេង ប្រុស ម្នាក់ ឈ្មោះ ធេឌី ស្តូដាដ ដែល អង្គុយ នៅ ក្នុង កៅអី របស់ ខ្លួន  ហាក់ ដូចជា គ្មាន ឆ្អឹងឆ្អែង ទប់ ខ្លួន គួរ អោយ ធុញ។

កាល ពី ឆ្នាំ កន្លង ទៅ, អ្នក គ្រូថមសុន បាន សង្កេត ឃើញ ថា, ធេឌី ពុំ សូវ ចុះ សំរុង ជាមួយ សិស្ស ដទៃ ទេ។ ខោអាវ របស់ គាត់ តែងតែ ប្រឡាក់ ប្រឡូស គ្មាន សណ្ដាប់ ធ្នាប់ ដែល ត្រូវការ ងូត ទឹក សំអាត យ៉ាង ញឹកញាប់។ នៅ ពេល ខ្លះ ធេឌី គ្មាន ភាពរីករាយ គួរ អោយ ធុញ រហូត ដល់ថ្នាក់ អ្នកគ្រូ ថមសុន ពេញ ចិត្ត នឹង ប្រើ ប៊ិច ហ្វើត ពណ៌ ក្រហម គូស សញ្ញា ជើងក្អែក ហើយ ដាក់ អក្សរ F យ៉ាង ធំ មួយ នៅ ពី លើ ក្រដាស ប្រឡង របស់ ធេឌី  (F មានន័យថា ធ្លាក់ – failed)។

លក្ខខ័ណ្ឌ របស់ សាលា បាន តំរូវ អោយ អ្នកគ្រូ ថមសុន ពិនិត្យ មើល ប្រវត្តិ សិក្សា របស់ សិស្ស នីមួយៗ។ អ្នកគ្រូ ថមសុន បាន ទុក សំណុំរឿង របស់ ធេឌី ក្រោយ គេ ហើយ គាត់ មាន ការភ្ញាក់ផ្អើល យ៉ាង ខ្លាំង នៅ ពេល គាត់ ចាប់ផ្តើម អាន ប្រវតិ្ត សិក្សា របស់ ធេឌី។

គ្រូបង្រៀន ថ្នាក់ ទី ១ របស់ ធេឌី បាន សរសេរ នៅ ក្នុង កំណត់ហេតុ ថា៖ “ធេឌី គឺជា ក្មេង ឆ្លាត ម្នាក់ ដែល អាច ផ្ទុះ សំណើច ដោយ ងាយ។  គាត់ ធ្វើ កិច្ចការ របស់ គាត់ បាន ស្អាតប្រណីត និង មាន សណ្ដាប់ធ្នាប់។ គាត់ ជា ក្មេង ល្អ ម្នាក់ ដែល នាំ ក្តីរីករាយ ដល់ អ្នក នៅ ក្បែរ ខ្លួន។”

គ្រូបង្រៀន ថ្នាក់ ទី ២ របស់ ធេឌី បាន សរសេរ នៅ ក្នុង កំណត់ហេតុ ថា៖ “ធេឌី គឺ ជា សិស្សដ៏ ល្អ ម្នាក់ ដែល ទទួល ការចូលចិត្ត យ៉ាង ច្រើន ពី សំណាក់ មិត្ត រួម ថ្នាក់, ប៉ុន្តែ គាត់ មាន ទុក្ខកង្វល់ ដោយសារ ម្ដាយ របស់ គាត់ ធ្លាក់ខ្លួន មាន ជំងឺ រ៉ាំរ៉ៃ។ ជីវិត ក្នុង ផ្ទះ របស់ គាត់  ច្បាស់ ជា ត្រដាប ត្រដួស ខ្លាំង ណាស់ ហើយ។”

គ្រូបង្រៀន ថ្នាក់ ទី ៣ របស់ ធេឌី បាន សរសេរ នៅ ក្នុង កំណត់ហេតុ ថា៖ “មរណភាព ម្តាយ របស់ គាត់ បាន ប៉ះទង្គិច ដល់ គាត់ យ៉ាង ខ្លាំង។ គាត់ ព្យាយាម យ៉ាង ខ្លាំង ប៉ុន្តែ ឳពុក របស់ គាត់ ពុំ សូវ បង្ហាញ ការចាប់អារម្មណ៍ ឡើយ។ ជីវិត នៅ ក្នុង ផ្ទះ របស់ គាត់ នឹង ប៉ះពាល់ ដល់ គាត់ ខ្លាំង ប្រសិនបើ គ្មាន អ្វី កែប្រែ។”

គ្រូបង្រៀន ថ្នាក់ ទី ៤ របស់ ធេឌី បាន សរសេរ នៅ ក្នុងកំណត់ហេតុ ថា៖ “ធេឌី មិន សូវ ចូល ចំណោម គេ ហើយ មិន សូវ ចាប់អារម្មណ៍ នឹង ការសិក្សា ទេ។ គាត់ មិន មាន មិត្តភក្តិ ច្រើន  ហើយ ជួនកាល គាត់ ដេក នៅ ក្នុង ថ្នាក់។”

មក ដល់ ពេល នេះ អ្នកគ្រូ ថមសុន បាន យល់ អំពី បញ្ហា របស់ ធេឌី ហើយ គាត់ មាន ការខ្មាសអៀន ចំពោះ ខ្លួនឯង យ៉ាង ខ្លាំង ដែល ចង គំនួច ស្អប់ ធេឌី ។ គាត់ មាន អារម្មណ៍ កាន់តែ មិន ល្អ នៅ ពេល ដែល សិស្ស ឯទៀតៗ បាន យក ជំនូន គ្រីសម៉ាស ដែល ខ្ចប់ ដោយ ប្រអប់ និង ក្រដាស រុំ ស្អាតប្រណីត មក អោយ គាត់, លើកលែង តែ ធេឌី ម្នាក់ ចេញ។ ជំនូន របស់ ធេឌី រុំខ្ចប់ នៅ ក្នុង ស្បោង ក្រដាស ពណ៌ ត្នោត មួយ ដែល បាន មក ពី ហាង លក់ ចាប់ហួយ, មើល ទៅ កំពីកកំពក គ្មាន ត្រង់ ណា គួរ អោយ ចាប់ ចិត្ត។

អ្នកគ្រូ ថមសុន មាន អារម្មណ៍ ក្តុកក្តួល និង ឈឺចាប់ ក្នុង ទ្រូង នៅ ក្នុង ពេល ជាមួយ គ្នា  ដែល គាត់ កំពុង បើក មើល អំណោយ។ សិស្ស ឯទៀត នាំគ្នា សើច កក្អឹក នៅ ពេល គេ ឃើញ ខ្សែដៃ មួយ ខ្សែ ដែល ធ្វើ ពី ត្បូងកាឡៃ ជ្រុះ បាត់ ត្បូង អស់ ប៉ុន្មាន គ្រាប់ និង ទឹកអប់ មួយ ដប ដែល នៅ សល់ តែ មួយ ភាគ បួន ប៉ុណ្ណោះ។

អ្នកគ្រូ ថមសុន បាន ធ្វើ អោយ សំណើច របស់ សិស្ស ឯទៀត រលត់ បាត់ ស្ងៀម នៅ ពេល ដែល គាត់ បង្ហាញ ភាពភ្ញាក់ផ្ញើល ចំពោះ ភាពស្អាតប្រណីត នៃ ខ្សែដៃ រួច យក មក ពាក់ បន្ទាប់ មក គាត់ ផ្តិត  ទឹកអប់ យក មក លាប នៅ ជុំវិញ កដៃ ទាំង សងខាង របស់ គាត់។

ពេល ដល់ ម៉ោង ចេញ ពី ថ្នាក់, ធេឌី ស្តូដាដ ស្ថិត នៅ ក្នុង ថ្នាក់ ក្រោយ គេ យូរ ល្មម នឹង និយាយ ថា “អ្នកគ្រូ ថមសុន, ថ្ងៃ នេះ អ្នក គ្រូ មាន ក្លិន ក្រអូប ដូច ម៉ាក់ ខ្ញុំ កាល ពី មុន,” រួចហើយ ក៏ដើរ ចេញ ទៅ។ បន្ទាប់ ពី សិស្ស ចេញ ផុត អស់ ពី ថ្នាក់, អ្នកគ្រូ ថមសុន សម្ងំ ខ្សឹកខ្សួល តែ ម្នាក់ ឯង អស់ យ៉ាង តិច មួយ ម៉ោង។ ចាប់ តាំង ពី ថ្ងៃ នោះ មក, អ្នកគ្រូ ថមសុន ឈប់ បង្រៀន ត្រឹមតែ មុខ វិជ្ជា ទៀត ហើយ, គឺ គាត់ ចាប់ផ្តើម បង្រៀន ក្មេង។

អ្នកគ្រូ ថមសុន បាន បន្ថែម ការយកចិត្តទុកដាក់ ដល់ សិស្ស, ជា ពិសេស ចំពោះ ធេឌី។ តាំង ពី ពេល ដែល គាត់ ចាប់ផ្តើម ធ្វើ កិច្ចការ ជាមួយ ធេឌី, សតិ របស់ ធេឌី ចាប់ផ្តើម មាន ភាពរស់រវើក ឡើង វិញ។ គាត់ ផ្តល់ កំលាំងចិត្ត ដល់ ធេឌី កាន់តែ ច្រើន, ធេឌី ឆ្លើយ តប កាន់តែ លឿន។

ឈាន ដល់ ដំណាច់ ឆ្នាំ, ធេឌី បាន ក្លាយ ទៅ ជា សិស្ស ម្នាក់ ក្នុង ចំណោម សិស្ស ដ៏ ឆ្លាត បំផុត នៅ ក្នុង ថ្នាក់, ហើយ ទោះបី អ្នកគ្រូ ថមសុន បាន កុហក ថា គាត់ ស្រឡាញ់ សិស្សទាំងអស់ ស្មើ គ្នា ក្តី, ធេឌី បាន ក្លាយ ទៅ ជា សិស្ស សំណព្វ ម្នាក់ របស់ គាត់។

មួយ ឆ្នាំ ក្រោយ មក, អ្នកគ្រូ ថមសុន បាន រក ឃើញ សំបុត្រ មួយ នៅ ក្រោម ចន្លោះ ទ្វារ, ផ្ញើ មក ពី ធេឌី, ប្រាប់ គាត់ ថា គាត់ នៅ តែ ជា គ្រូបង្រៀន ម្នាក់ ដ៏ ល្អ បំផុត នៅ ក្នុង ជីវិតរបស់ ធេឌី។

ប្រាំមួយ ឆ្នាំ កន្លង មក, អ្នកគ្រូ ថមសុន បាន ទទួល សំបុត្រ មួយ ទៀត មក ពី ធេឌី។ ធេឌី បាន សរសេរ ថា គាត់  បាន រៀន ចប់ វិទ្យាល័យ ហើយ, គឺ បាន ពិន្ទ ឈរ នៅ លេខ បី  នៅ ក្នុង ចំណោម សិស្ស រួម ថ្នាក់ ហើយ ប្រាប់ អ្នកគ្រូ ថមសុន ដដែល ថា គាត់ នៅ តែ ជា គ្រូបង្រៀន ម្នាក់ ដ៏ ល្អ បំផុត នៅ ក្នុង ជីវិត របស់ ធេឌី។

បួន ឆ្នាំ បន្ទាប់ មក ទៀត, គាត់ បាន ទទួល សំបុត្រ មួយ ទៀត ដែល និយាយ ថា, ទោះជា មាន ពេល ខ្លះ មាន ការលំបាក ក្តី ក៏ ខ្លួន នៅ តែ ស្ថិត នៅ ក្នុង ការសិក្សា ហើយ រក្សា ភាពខ្ជាប់ខ្ជួន រហូត ដល់ បាន បញ្ចប់ ការសិក្សា នៅ មហាវិទ្យាល័យ ទទួល បាន កិត្តិយស យ៉ាង ខ្ពស់ បំផុត ពី សាលា។ គាត់ បាន បញ្ជាក់ អះអាង ប្រាប់ អ្នក គ្រូ ថមសុន ថា គាត់ ជា អ្នក គ្រូដ៏ ល្អ បំផុត និង ជាទី ចូលចិត្ត បំផុត ដែល គាត់ មាន នៅ ក្នុង ជីវិត របស់ គាត់។

តមក ទៀត, បួន ឆ្នាំ បាន កន្លង ទៅ យ៉ាង ឆាប់, សំបុត្រ មួយ ច្បាប់ ទៀត បាន មក ដល់ អ្នកគ្រូ ថមសុន។ នៅ ក្នុង សំបុត្រ លើក នេះ, ធេឌី បាន ពន្យល់ ប្រាប់ ថា, បន្ទាប់ ពី គាត់ បាន ទទួល បរិញ្ញាប័ត្រ គាត់ សម្រេចចិត្ត ទៅ អោយ បាន កាន់តែ ឆ្ងាយ ថែម ទៀត។ នៅ ក្នុង សំបុត្រ មាន ការពន្យល់ ប្រាប់ អ្នកគ្រូ ថមសុន ថា គាត់ ជា អ្នកគ្រូ ដ៏ ល្អ បំផុត និង ជាទី ចូលចិត្ត បំផុត ដែល គាត់ មាន នៅ ក្នុង ជីវិត របស់ គាត់។ ប៉ុន្តែ លើក នេះ ឈ្មោះ របស់ ធេឌី  វែង ជាង មុន។ នៅ ពី ក្រោម សំបុត្រ មាន ចុះហត្ថលេខា ថា វេជ្ជបណ្ឌិត ធេឌី ហ្វ. ស្តូដាដ។

អ្នក គិត ថា រឿង វែង ឆ្ងាយ គួរ អោយ ធុញ អាន ហើយ ចប់ទាំង គ្មាន ន័យ នៅ ត្រឹម នេះមែន ទេ? នៅ ទេ។ នៅ ក្នុង រដូវ ផ្ការីក នៃ ឆ្នាំ ដដែល នោះ, សំបុត្រ មួយ ច្បាប់ ទៀត របស់ ធេឌី បាន ផ្ញើ ជូន អ្នក គ្រូ ថមសុន។ ធេឌី បាន រៀបរាប់នៅ ក្នុង សំបុត្រ ថា, គាត់ បាន ជួប  នារី ម្នាក់ ហើយ មាន បំណង ចង់ រៀបការ ជាមួយ នាង។ គាត់ បាន ពន្យល់ ថា, ដោយព្រោះតែ ឳពុក របស់ គាត់ បាន ស្លាប់ ចោល គាត់ តាំង ពី ពីរ ឆ្នាំ មុន, ដូច្នេះ គាត់ ចង់ សុំ អោយ អ្នកគ្រូ ថមសុន អង្គុយ ជា អធិបតី ក្នុង តំណែង ជា ម្តាយ របស់ កូនកម្លោះ។ អ្នកគ្រូ ថមសុន បាន យល់ព្រម។

នៅ ថ្ងៃ រៀបការ អ្នក គ្រូ ថមសុន បាន ពាក់ ខ្សែដៃ ត្បូង កាឡៃ, គឺ ខ្សែដៃ កេរ ម៉ែ មួយ ខ្សែ   ជ្រុះបាត់ ត្បូង អស់ ពីរ បី គ្រាប់ ដែល ធេឌី បាន ប្រគល់ ជូន អ្នកគ្រូ ថមសុន ជា អំណោយ បុណ្យ ណូអែល នៅ ក្នុង ថ្នាក់ ទី ៥។ អ្នកគ្រូ ថមសុន ក៏ មិន បាន ភ្លេច លាបទឹកអប់ ដែល នៅ សល់ របស់ ម្តាយ ធេឌី ដែរ គឺ ដើម្បី អោយ ធេឌី នៅ ចងចាំ ម្តាយ របស់ ខ្លួន និង ថ្ងៃ ចុងក្រោយ ដែល ពួក គេ នៅ ជាមួយ គ្នា ក្នុង ឱកាស បុណ្យ ណូអែល។ ពួក គេ បាន អោបរឹត គ្នា យ៉ាង តឹងណែន។ លោក វេជ្ជបណ្ឌិត ស្តូដាដ បាន ខ្សឹប ដាក់ ត្រចៀក អ្នកគ្រូ ថមសុន ថា៖ “សូម អរគុណ, អ្នក គ្រូ ថមសុន, ដែល ជឿជាក់ ចំពោះ ខ្ញុំ។ សូម អរគុណ ជា អតិបរិមា ដែល បាន ធ្វើ អោយ ខ្ញុំ មាន អារម្មណ៍ ថា ខ្លួនឯង សំខាន់ និង សូម អរគុណ  ចំពោះ ការបង្ហាញ អោយ ខ្ញុំ ឃើញ ថា ខ្ញុំ អាច ធ្វើ អោយ មាន ភាពប្លែក នៅ ក្នុង ជីវិត។”

អ្នកគ្រូ ថមសុន, ជាមួយ នឹង ទឹកភ្នែក ហូរស្រក់ កាត់ ស្បែកថ្ពាល់ ជ្រីវជ្រួញ របស់ គាត់, បាន ខ្សឹប ដាក់ ត្រចៀក របស់ ធេឌី វិញ ថា, “ធេឌី, ក្មួយ យល់ច្រឡំ ហើយ។ គឺ ក្មួយ ទេ ដែល បាន បង្រៀន អ្នកគ្រូ អោយ យល់ដឹង ថា, អ្នកគ្រូ អាច ធ្វើ អោយ មាន ភាពប្លែក។ អ្នកគ្រូ មិន ចេះ បង្រៀន សិស្ស ទេ រហូត ដល់ ជួប ក្មួយ។”

សូម ចងចាំ ថា, អ្នក ទៅ ទីណា ក្តី, ធ្វើ អ្វី ក្តី, អ្នក នៅ តែ អាច ជះ ឥទ្ធិពល និង កែប្រែ គំហើញ ជីវិត របស់ អ្នកណា ម្នាក់។ សូម ព្យាយាម ធ្វើ ដោយ គំនិត វិជ្ជមាន  ក្នុង ន័យ ស្ថាបនា។

“មិត្តភក្តិ គឺ ដូចជា ទេវតា ដែល ជួយ លើក យើង អោយ ផុត ពី ដី នៅ គ្រា ដែល យើង  មាន ទុក្ខលំបាក ខ្លាំង មិន អាច ហោះហើរ បាន។”

ទឹកឡើងត្រីស៊ីស្រមោច ទឹកហោចស្រមោចស៊ីត្រី


ដែលអាចរាប់ថាជាជាតិ គឺសមូហភាព​នៃមនុស្ស​ក្នុងប្រទេសគ្រប់រូប។ រដ្ឋាភិបាល ជាអ្នកដឹកនាំជាតិ ប៉ុន្តែមិនមែនជាជាតិ, ដូចគ្នានឹងអ្នកកាន់ចង្កូតឡាន ប៉ុន្តែមិនមែនជាឡាន។ ចំណែកឯស្តេច គឺជាអ្នកគ្រងរាជសម្បត្តិ, ជានិមិត្តរូប នៃការគោរពរបស់មនុស្សក្នុងប្រទេស ប៉ុន្តែស្តេចក៏មិនមែនជាជាតិ។ ដើម្បីអោយទៅជាជាតិ គឺត្រូវរួមផ្សំគ្នាទាំងអស់, ទាំងស្តេច, ទាំងមន្ត្រី, ទាំងរដ្ឋាភិបាល, ទាំងស្ថាប័នឯកជន, និងមនុស្សទូទៅ។

ដើម្បីងាយយល់បំផុត ចូរយើងប្រៀបធៀបជាតិ ទៅនឹងខ្លួនប្រាណយើងទាំងមូល ដែលមានក្បាល, ភ្នែក, ច្រមុះ, ដៃ, ជើង, និងផ្នែកសំខាន់ផ្សេងទៀត បូករួមទាំងចិត្តគំនិត។ ដើម្បីអោយខ្លួនប្រាណទាំងមូល មានភាពមាំមួន ផ្នែកនីមួយៗ ក៏ត្រូវមានភាពមាំមួនរៀងៗខ្លួន ទើបអាចផ្ដុំគ្នាធ្វើសហកម្ម។ កាលណាមានផ្នែកណាមួយ អន់ខ្សោយ ឬរងការឈឺចាប់, ខ្លួនប្រាណទាំងមូល ជាអ្នករងប៉ះពាល់។

ដូច្នេះ នៅក្នុងប្រទេសមួយ, ទោះអ្នកមានឋានៈតូចប៉ុនណា ក៏អ្នកមានចំណុចមានប្រយោជន៍របស់ខ្លួន, ទោះអ្នកមានឋានៈធំប៉ុនណា ក៏អ្នកនៅមានចំណុចអន់របស់ខ្លួន ដូច្នេះមិនត្រូវមើលស្រាល ក្រអឺតក្រទោម ជិះជាន់អ្នកដែលមានឋានៈតូចទាបឡើយ។ឧបមាថា រន្ធគូទត្រូវបានផ្នែកឯទៀតនៃខ្លួនប្រាណ ចាត់ទុកថាជាអ្នកមានឋានៈ ថោកទាបជាងគេបំផុតទៅចុះ ពីព្រោះជាកន្លែងដែលបញ្ចេញកាកសំណល់។ ប៉ុន្តែនៅពេលណារន្ធគូទស្ទះ ខ្លួនប្រាណទាំងមូល នឹងត្រូវអាសន្នធំ, ភ្នែកបញ្ឈរ, ជ្រួលច្រាលក្នុងខ្លួន ពិបាកដកដង្ហើម ស្ទះងាប់ទាំងអស់គ្មិនខានឡើយនា។នេះជារឿងមួយដែលខ្មែរគ្រប់រូបត្រូវដឹង ហើយសិក្សាអនុវត្តអោយបានល្អិតល្អន់ ប្រសិនបើខ្លួនពិតជាស្នេហាជាតិពិតប្រាកដ។ កុំថាឡើ់យមនុស្សតូចទាប, សូម្បីតែសត្វល្អិតប៉ុនណា ក៏មានវិធីអាចបំផ្លាញសត្វឯទៀត ដែលមានមានធំជាងខ្លួន រាប់សិបដងនោះដែរ។ ការជិះជាន់មនុស្ស គឺជារឿងផ្ទុយនឹងធម្មជាតិ ពីព្រោះធម្មជាតិនៃមនុស្ស គឺដើម្បីស្រឡាញ់គ្នា, រីករាយនឹងសេរីភាព, សន្តិភាព, គោរពគ្នា, និងការរស់នៅជាមួយគ្នា ដោយសុខសាន្តរមនា។

ការព្យាយាមជាន់សង្កត់អ្នកដទៃ គឺប្រៀបនឹងការព្យាយាម ផ្លុំផ្សែងពពក ដើម្បីបិទបាំងពន្លឺថ្ងៃ។ តើអ្នកមានផ្សែងប៉ុន្មាន និងពេលវេលាប៉ុន្មាន ដើម្បីយកទៅបិទបាំងពន្លឺថ្ងៃ។ នៅក្នុងជីវិតរបស់អ្នក ប្រហែលជាគ្មានអ្នកណា អាចប៉ះពាល់អ្នកបានមែន, ប៉ុន្តែតើអ្នកច្បាស់ណាស់ទេថា កូនចៅជំនាន់ក្រោយរបស់អ្នក អាចធ្វើបានដូចអ្នកដែរនោះ?

«ទឹកឡើងត្រីស៊ីស្រមោច ទឹកហោចស្រមោចស៊ីត្រី» គឺជាកម្ម និងផលនៃច្បាប់ធម្មជាតិ។ ចំពោះសត្វដែលគ្មានវិចារណញ្ញាណ គឺមិនអាចគេចផុតពីសភាវៈរបស់វាទេ, ប៉ុន្តែយើងជាមនុស្ស គឺខុសគ្នាពីសត្វ ត្រង់យើង មានសមត្ថភាព អាចថ្លឹងថ្លែង សេចក្តីល្អនិងអាក្រក់។ អ្វីដែលយើងធ្វើចេញ នឹងត្រឡប់មកវិញ, ទោះបីជាអ្នកស្លាប់ទៅបាត់ មិនអាចនៅចាំការវិលត្រឡប់ នៃផលកម្មនោះ, វានឹងធ្លាក់ទៅលើអ្នកជំនាន់ក្រោយ របស់អ្នកមិនខាន។

អ្វីដែលខ្ញុំនិយាយនេះ គឺគ្មានទាក់ទងនឹងសាសនា, ជាតិមុន ជាតិក្រោយ ឬអបិយជំនឿណាឡើយ… គឺផ្អែកទៅលើវិទ្យាសាស្ត្រទាំងស្រុង ដោយសំអាងលើទ្រឹស្តី Relativity, the Law of Cause & Effect, and the Law of Attraction។

What do they mean by “Be Unique!”


Everyone knows that everyone is unique, but what do they mean when they tell you to be unique? Why do you need to be unique since you’re different from everyone else already?

The differences lie in the “Extra Efforts.” You’re unique, he’s unique, she’s unique, they’re unique, everyone is unique, but if you’re only doing what need to be done, you only make average efforts, just enough to get by, and you’re unique just like everyone else.

So to be really unique is to put in those extra efforts. Be willing to do more [than what they pay you]. Dare to be different! Dare to stand out! Dare to think outside box! Dare to lead! Dare to question! Dare to imagine creatively!

It’s easy to follow the crowds but you’ll be uniquely the same just like everyone else. By the time you realize that you have not lived up to your potential, you will be wasting many number of years. Nevertheless, it’s never too late to become what you might have been.
-BK