លាក្នុងអណ្តូង


នៅថ្ងៃមួយ សត្វលាមួយក្បាល របស់កសិករម្នាក់ បានធ្លាក់ចូលអណ្តូងមួយ។ សត្វលាស្រែករោទ៍ យ៉ាងកំសត់ អស់ជាច្រើនម៉ោង នៅខណៈដែល កសិករដែលជាម្ចាស់ កំពុងត្រិះរិះ ថាគួរធ្វើយ៉ាងណា។ នៅទីបំផុត គាត់បានសម្រេចចិត្តថា ដោយព្រោះតែ លាមួយក្បាលនេះ ចាស់ណាស់ទៅហើយ, ហើយគាត់ក៏ត្រូវការ លុបអណ្តូងនេះ ចោលផងដែរនោះ, ដូច្នេះ បើចង់សង្គ្រោះវា គឺហាក់ដូចជា មិនថួននឹងតម្លៃ ដែលគាត់ត្រូវបង់ចំណាយឡើយ។

គាត់បានអញ្ជើញ អ្នកជិតខាង របស់គាត់ អោយមកជួយ លុបអណ្តូង។ ពួកគេ បានចាប់យក ប៉ែលម្នាក់មួយ ហើយចាប់ផ្តើម ចូកដីបោះចូល ទៅក្នុងអណ្តូង។ កាលពីដំបូង សត្វលា ហាក់ដូចជាយល់សភាពការណ៍, ស្រែករោទ៍ដោយក្តីរន្ធត់។ បន្ទាប់មកបន្តិច វាក៏ចាប់ផ្តើមស្ងាត់ទៅវិញ ដែលជាការណ៍ចម្លែកមួយ សម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នា។

ប៉ុន្មានប៉ែល ក្រោយមកទៀត, កសិករបានអើត សម្លឹងមើល ទៅក្នុងអណ្តូង។ គាត់មានការភ្ញាក់ផ្អើល នៅពេលដែល គាត់ឃើញថា ដីមួយប៉ែល មួយប៉ែល ដែលគេចូក បោះទៅលើវា, វារលាស់ខ្លួន ជម្រុះដីទៅក្រោម រួចហើយជាន់ឡើង មកលើមួយជំហាន។

នៅពេលដែល អ្នកជិតខាង របស់កសិករ បន្តការចូកដី បោះទោះលើសត្វលា, វាបន្តរលាស់ខ្លួន ជម្រុះដីទៅក្រោម ហើយជាន់ឡើង មួយជំហានម្តងៗ រហូតបានមកដល់ មាត់អណ្តូង ហើយរត់ត្រុយ ចេញទៅ ដោយក្តីរីករាយ។

ដំបូន្មាន ក្នុងរឿងនេះ គឺចង់បង្រៀន អោយយើងដឹងថា ជីវិតច្បាស់ជា នឹងចូកដីសព្វបែបយ៉ាង បោះមកលើយើង, បានសេចក្តីថា ជីវិតគឺពោរពេញ ដោយក្តីលំបាក គ្រប់ជំពូក។ ដូច្នេះ ល្បិចដ៏ល្អមួយ សម្រាប់រំដោះខ្លួន អោយរួចផុត ពីបាតអណ្តូង គឺត្រូវរលាស់ដីចេញ ហើយឈានឡើង មួយជំហានម្តង, មួយជំហានម្តង។ បញ្ហានីមួយនីមួយ របស់យើង គឺគ្រាន់តែជា គ្រឿងជំនួយ ជួយអោយយើង ឈានទៅមុខប៉ុណ្ណោះ។ យើងអាចងើបផុតពី បាតអណ្តូង ដ៏ជ្រៅមួយ ដោយគ្រាន់តែតស៊ូ ឥតបោះបង់។ ចូរកុំភ្លេចរលាស់វាចេញ ហើយឈានឡើង មួយជំហានម្តង, មួយជំហានម្តង!

អ្នកណាជាអ្នកសម្រេចពិតប្រាកដ


ម៉ោងប្រាំកន្លះ… ខ្ញុំអើតតាមបង្អួច ឃើញពន្លឺព្រឹមៗ នៃអរុណោទ័យ ដែលជាសញ្ញាប្រាប់ថា ថ្ងៃថ្មីបានមកដល់ហើយ។ នៅក្នុងថ្ងៃនេះ, មានតែខ្ញុំម្នាក់គត់ ដែលអាចសម្រេច ថាថ្ងៃថ្មីនេះ នឹងក្លាយទៅជាយ៉ាងណា។ វាអាចជាថ្ងៃដែលមមាញឹក ប្រកបដោយពន្លឺត្រចង់ និងសំណើចរីករាយ, ឬក៏អាចជាថ្ងៃដ៏អផ្សុក, មេឃស្រទុំ ពោរពេញដោយ ភាពសៅហ្មងនៅក្នុងចិត្ត។

ភាវៈនៃគំនិតរបស់ខ្ញុំ គឺជាគន្លឹះយ៉ាងសំខាន់ ដ្បិតអី ខ្ញុំគឺជាមនុស្សតែម្នាក់គត់ ដែលអាចបណ្តោយ អោយខ្លួនខ្ញុំ ទៅជាយ៉ាងណា។

ខ្ញុំអាចគិតដល់អ្នកដទៃ ហើយធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាង ដើម្បីជួយ តាមដែលខ្ញុំអាចធ្វើ ឬខ្ញុំអាចអាត្មានិយម ដោយគិតតែអំពីខ្លួនឯង។ ខ្ញុំអាចរីករាយនឹងអ្វីដែលខ្ញុំធ្វើ ហើយធ្វើវាដោយក្តីសប្បាយ ឬខ្ញុំអាចមួរម៉ៅ រអ៊ូរទាំ ហើយធ្វើអោយពិបាកដល់គេឯង។

ខ្ញុំអាចអត់ធ្មត់ ជាមួយអ្នកដែលមិនយល់ ឬខ្ញុំអាចប្រមាថ ហើយធ្វើអោយគេឈឺចិត្ត តាមដែលខ្ញុំអាចធ្វើបាន។

ប៉ុន្តែខ្ញុំមានការទុកចិត្តចំពោះខ្លួនឯង ហើយជឿថា អ្វីដែលខ្ញុំនិយាយ, អ្វីដែលខ្ញុំធ្វើ, ខ្ញុំនឹងធ្វើដោយក្តីរីករាយ ហើយធ្វើយ៉ាងណា អោយមានន័យបំផុត សម្រាប់ថ្ងៃថ្មីនេះ!!!

យើងរៀន


យើងរៀន យើងអាន យើងសរសេរ
មិននៅគ្នាន់គេ្នរ ទម្រន់ខ្លួន
ងើបឡើងសិក្សាអោយមាំមួន
ខាត់កោសល្យខ្លួនអោយស្រស់់ស្អាត។

ទោះយើងក្រីក្រក៏មិនថ្វី
ធ្វើការពេលថ្ងៃយប់សង្វាត
រៀនជុំបងប្អូនប្រឹងឱហាត
អានគ្រប់ក្បួនខ្នាតយ៉ាងជក់ចិត្ត។

បងបង្រៀនប្អូនស្ងួនវិជ្ជា
រួមទាំងអស់គ្នាយ៉ាងប្រៀងប្រិត
អានហើយពិគ្រោះន័យល្អន់ល្អិត
ស្រង់យកគំនិតផ្តិតជីវ៉ា។

យើងរៀនដើម្បីក្តីថ្កុំថ្កើង
ចម្រើនរុងរឿងសឿងថ្លៃថ្លា
រស់នៅសុខដុមដោយប្រាជ្ញា
ស្មារតីភ្លឺថ្លាព្រោះវិជ្ជា។

អ្នកស្រីកែវច័ន្ទបូរណ៍