រៀនផ្តល់តម្លៃខ្លួនឯង


លុះត្រាណាតែយើង រៀនចេះនូវមេរៀននៃ ការចេះផ្តល់តម្លៃខ្លួនឯង ហើយយកវាមកអនុវត្ត, បើមិនដូច្នោះទេ យើងនឹងចំណាយជីវិត រស់នៅត្រាប់តាមអ្នកដទៃ ហើយប្រមាថខ្លួនឯង។ -បុត្រាខ្មែរ

អ្នកហ៊ានស្បែកដាច់ អ្នកខ្លាចស្បែករឹង


ចាស់ៗខ្មែរជំនាន់មុន តែងទូន្មានយើង កុំឲ្យធ្វើអ្វីដោយប្រថុយប្រថានពេក ដើម្បីចៀសវាងការខកចិត្ត និងការបង់ខាតធំ ដោយនិយាយថា “អ្នកហ៊ានស្បែកដាច់ អ្នកខ្លាចស្បែករឹង”។

ដំបូន្មាននេះ គឺពិតជាល្អណាស់សម្រាប់ ការយករួចខ្លួន។ ប៉ុន្តែបើយើងសិក្សាអំពីប្រវត្តិសាស្ត្រឡើងវិញ យើងនឹងបានឃើញថា ទស្សនៈយករួចខ្លួននេះ គឺបានត្រឹមតែរក្សាជីវិត ឲ្យនៅរស់ប៉ុណ្ណោះ, ប៉ុន្តែមិនបានរស់នៅទេ។

ការរស់នៅ គឺជាការប្រថុយ, ជាការហ៊ានផ្សងព្រេងនឹងជីវិត, ហើយអ្នកដែលហ៊ានប្រថុយ រមែងបានជោគជ័យ ហើយកំណត់វាសនា របស់អ្នកដែលត្រឹមតែនៅរស់ ខ្លាចមុខ ខ្លាចក្រោយ។

ល្មមដល់ពេលយើង នាំគ្នារស់នៅម្តងសាកលមើលហើយ ក្រែងនឹងបានឃើញពន្លឺ អាចងើបមុខងើបមាត់នឹងគេ ក្រៅពីយកអង្គរវត្តទៅបង្អួត។

វិភាគលេងៗៈ ជួយគេដោយជួយខ្លួនឯងដើម្បីអាចឲ្យគេជួយ


មានមនុស្សមិនតិចទេ ដែលតូចចិត្តនឹងវាសនា ដោយសារកើតមកជាខ្មែរ។ បើយើងនិយាយ នៅក្នងលក្ខខ័ណ្ឌ នៃការទទួលយកការពិត គឺខ្មែរយើងពិតជាអកុសល ពីមួយជំនាន់ ទៅមួយជំនាន់, ចុះទឹកក្រពើ ឡើងលើខ្លា, ចូលព្រៃមុតបន្លា ចូលផ្សារ ប៉ូលីសជាន់កយកកប្រាក់, ហើយថែមទាំង ហែកហួរ ប្រខាំគ្នា ឥតឈប់ឈរ។

ប៉ុន្តែយ៉ាងណាក្តី, បានជាកើតមកជាខ្មែរទៅហើយ យើងគ្មានជម្រើសអ្វីផ្សេងទៀតទេ ព្រោះមួយជាតិ អាចកើតបានតែម្តងប៉ុណ្ណោះ។ រីឯការកើតមកជាខ្មែរនេះ ក៏មិនមែនជាកំហុសដែរ។ ការដែលដឹង ថាខ្លួនអន់ហើយ ហើយមិនព្រមកែប្រែឲ្យល្អ ទើបជាកំហុស។ ការដែលដឹងថា ខ្មែរមិនចេះរួមសាមគ្គីហើយ ហើយនៅតែមើលបំណាំគ្នាទៀតនោះ ទើបជាកំហុស។

ភាពអន់របស់យើង មិនមែនស្ថិតនៅត្រង់ថា ខ្លួនកើតនៅស្រុកអន់នោះទេ… មនុស្សទេដែលអន់, មិនមែនស្រុកទេ។ បើយើងគិតតាមភូមិសាស្ត្រ និងសម្បត្តិធម្មជាតិ គឺខ្មែរស្ថិតនៅទីតាំងដ៏ល្អមួយ ដែលតែងតែងចៀសផុតពីគ្រោះធម្មជាតិធំៗទាំងឡាយ នៅខណៈដែលប្រទេសដទៃទៀត រងការប៉ះពាល់យ៉ាងដំណំ, ហើយថែមទាំងសំបូរធនធានធម្មជាតិ អាចទ្រទ្រង់ប្រទេសទាំងមូល បានយ៉ាងបរិបូណ៍។ និយាយឲ្យខ្លី គឺយើងមានពេជ្រ តែមិនចេះរក្សា, មិនចេះឆ្នៃ។ បើទោះជាសព្វថ្ងៃ អស់ព្រៃឈើ, អស់ត្រី ក៏នៅតែមានដី និងទឹកមានជីជាតិ, អាចដាំដុះ និងបង្កាត់ពូជត្រីឡើងវិញ។

ភាពអន់របស់យើង គឺស្ថិតនៅជំនឿ ដែលជឿថាខ្លួនអន់ ហើយមិនព្រមធ្វើអ្វី ដើម្បីកែប្រែ ក្រៅពីការលើកកំហុសដាក់អ្នកនេះ បន្ទោសអ្នកនោះ, បន្ទោសកាលៈទេសៈ, បន្ទោសព្រហ្មលិខិត។ ថាសម័យបុរាណចុះ គ្មានអ្នកណាដឹងឮ អាចជួយឈឺឆ្អាល, ប៉ុន្តែសម័យនេះ ជាសម័យសកលភារូបនីយកម្ម ដែលមានអ្នកឈឺឆ្អាល ជួយស្រែក ជួយថា, ជួយបរិច្ចាគ, ជួយបណ្តុះបណ្តាល ស្ទើរគ្រប់វិស័យ។

អ្វីដែលខ្មែរត្រូវធ្វើនោះ គឺគ្រាន់តែជួយបង្ហើបគូថខ្លួនឯង ឲ្យហើបគូថសិន ទើបគេអាចជួយយិត ជួយយោងបាន។ ទំនួលខុសត្រូវរបស់ខ្មែរ គឺគ្រាន់តែធ្វើយ៉ាងណា ឲ្យចេះស្រឡាញ់ខ្លួនឯង, ផ្តល់តម្លៃដល់ខ្លួនឯង, ចេះស្រុះស្រួលរួមសាមគ្គីគ្នា, ចេះឈឺឆ្អាល ការពារប្រយោជន៍រួម (លោតែឈឺឆ្អាល, ឈឺឆ្អាលខុសរឿង ដូចជារឿងស្លៀកខ្លី ទើសភ្នែកឯណោះទៅវិញ) ដើម្បីភាពចំរុងចម្រើនខ្លួនឯងតែប៉ុណ្ណោះ។

ខ្មែរយើងសព្វថ្ងៃ ប្រៀបដូចជាស្ត្រី ដែលត្រូវប្តីធ្វើបាបកាន់ខែកាន់ឆ្នាំ ស្រែកហៅឲ្យគេជួយ, លុះគេលូកដៃទៅជួយ ក៏បែរជាទទួលយកតែប្រាក់ ប៉ុន្តែមិនហ៊ានចាកចេញ ឬមិនដាច់អាល័យ
ពីប្តីកំណាច (Stockholm Syndrome?)។

Insanity is doing the same thing over and over and expect different results. –Albert Einstein

ទោះស្អប់​យ៉ាងណាក៏ដោយ កុំនិយាយបំផ្លើសការពិត


ទម្លាប់អាក្រក់របស់មនុស្សខ្លះ តែងតែនិយាយបំភ្លើសការពិត នៅពេលណាគេវាយប្រហារ អ្នកណាម្នាក់ដោយការស្អប់ខ្លាំង។ ខ្ញុំបានឃើញការផ្សាយមួយ ដែលបង្ហោះផ្សាយនៅក្នុង Youtube, ថ្កោលទោសរដ្ឋ្ឋាភិបាលបច្ចុប្បន្ន ដោយប្រៀបធៀបថា របបនេះ អាក្រក់ព្រៃផ្សៃខ្លាំងជាងប៉ុល ពត។

ខ្ញុំយល់ ហើយបានឃើញថា ភាពអាក្រក់នៃរបបបច្ចុប្បន្នគឺមានច្រើន ដោយឥតប្រកែកបានមែន ប៉ុន្តែនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ខ្មែរ, គ្មានរបបណាអាក្រក់ព្រៃផ្សៃជាងរបប ប៉ុល ពត នោះទេ។ នេះគឺជាការពិត ដែលមនុស្សក្នុងលោកបានដឹង។

បញ្ហាស្ថិតនៅត្រង់ការសង្ស័យថា, សូម្បីតែការពិតដែលគេដឹងគ្រប់គ្នានេះ ក៏ហ៊ាននិយាយបំភ្លើសដែរទៅហើយ, ចុះទម្រាំតែរឿងអ្វីផ្សេងទៀតដែលគេមិនដឹងនោះ?

ដូច្នេះ, ខ្ញុំគិតថា ការឃោសនាបំពានបែបនេះ បានត្រឹមតែធ្វើឲ្យអ្នកស្តាប់, អ្នកអាន ធុញទ្រាន់ទៅវិញ ហើយកើតចិត្តសង្ស័យ ទៅលើអ្នកធ្វើនយោបាយគ្រប់គ្នា។ ចូរកុំគិតថា មនុស្សទាំងអស់សុទ្ធតែល្ងង់ ហើយចង់អ្នកថាអ្វី ក៏គេជឿនោះឡើយ។ ការពិតប៉ុនណា គួរតែនិយាយប៉ុននោះ។ កុំប្រើកំសួលអារម្មណ៍ មកថែមល្បោយ, វាធ្វើឲ្យបាត់បង់សច្ចភាពទៅវិញទេ… វាជាកាំបិតចិតដងឯងប៉ុណ្ណោះ!!!

អភ័យទោស ដើម្បីភាពរីករាយនៃជីវិត


ការអភ័យទោសឲ្យខ្លួនឯង មានន័យថា ព្រមទទួលយកខ្លួនឯង។ ការព្រមទទួលយកខ្លួនឯង មានន័យថា អាចទទួលយកអ្នកដទៃ ដោយមិនរងការគំរាម ពីភាពល្អជាងរបស់គេ។
…………….

មនុស្សជាច្រើន តែងមានការមិនពេញចិត្តចំពោះខ្លួនឯង។ មិនពេញចិត្តនឹងកម្ពស់, មិនពេញចិត្តនឹងរូបរាងមិនស្អាត, មិនពេញចិត្តនឹងខ្លួនក្រ, មិនពេញចិត្តនឹងភាពមិនឆ្លាតវៃរបស់ខ្លួន។ ការមិនពេញចិត្តនឹងខ្លួនឯង ញ៉ាំងឲ្យខ្លួនសម្លឹងឃើញតែភាពគ្រាន់បើរបស់អ្នកដទៃ ដែលខ្លួនប្រាថ្នាចង់បាន ហើយភាគច្រើន កើតទៅជាការច្រណែន ហើយមានអារម្មណ៍ខ្វះភាពកក់ក្តៅ បណ្តាលឲ្យខ្លួន រងការគំរាមកំហែង ពីភាពល្អជាងរបស់អ្នកដទៃ។

យើងដឹងហើយថា យុត្ត្ិធម៌នៅក្នុងលោកនេះ មិនមែនសុទ្ធតែ ១ បូកនឹង ១ ក្លាយទៅជា ២ នោះទេ។ មានរឿងជាច្រើន ដែលយើងមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន, មានរឿងជាច្រើន ដែលយើងគ្មានជម្រើស។ យើងមិនអាចជ្រើសរើសថា ចង់កើតនៅទីណា, ជាមួយអ្នកណា, នៅក្នុងត្រកូលណា នោះទេ… ហើយយើងក៏មិនអាចគ្រប់គ្រងធាតុអាកាសថា ត្រូវភ្លៀងនៅពេលណា ឬបើកថ្ងៃនៅពេលណានោះឡើយ។

រឿងតែមួយដែលយើងអាចធ្វើ គឺការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង ចំពោះការឆ្លើយតប ទៅនឹងអ្វីដែលយើងមិនអាចគ្រប់គ្រង។ ដូចការដែលយើងកើតមក ជាមនុស្សទាប, មុខមិនស្អាត, ឬមានឳពុកម្តាយក្រីក្រនោះ គឺមិនមែនជាកំហុសអ្នកណាទេ។ ប៉ុន្តែបើយើងកើតចិត្តមួរហ្មង, ស្រែកជេរបញ្ចោរទេវតា ឬបន្ទោសពិភពលោក នោះគឺជាកំហុសរបស់យើងខ្លួនឯង ក្នុងការធ្វើបាបខ្លួនឯង, ព្រោះថា ការមានចិត្តសៅហ្មងចំពោះអ្វី ដែលយើងមិនអាចកែប្រែសោះនោះ គឺជាការដាក់ទណ្ឌកម្មខ្លួនឯងយ៉ាងព្រៃផ្សៃ, ធ្វើឲ្យជីវិតកាន់តែជូរចត់ ហើយកំពប់រាលដាល ដល់អ្នកដែលនៅក្បែរខ្លួន។ វិធីតែមួយគត់ ដែលយើងអាចធ្វើ ដើម្បីរំដោះខ្លួនពីរណ្តៅទុក្ខនេះ គឺដំបូងត្រូវទទួលស្គាល់ខ្លួនឯង, ហើយជាជាងសោកសៅ ចំពោះចំណុចខ្វះខាតរបស់ខ្លួន គួរតែប្រើចំណុចខ្លាំងរបស់ខ្លួន ធ្វើអ្វីដែលអាចធ្វើបាន… ត្រេកត្រអាលនឹងអ្វីដែលខ្លួនរកបាន។

កាលណាយើង ទទួលស្គាល់សភាពពិតចំពោះខ្លួនឯង យើងក៏អាចមើលឃើញសភាពពិតនៅខាងក្រៅ ហើយអាចទទួលយកអ្នកដទៃ ដោយពុំមានអារម្មណ៍រងការគំរាមកំហែង ដោយព្រោះតែគេចេះជាង, ស្អាតជាង, ឬមានប្រាក់ជាងនោះឡើយ។

ដូច្នេះការអភ័យទោសខ្លួនឯង គឺមានន័យថា ឈប់បន្ទោសថាខ្លួនឯអន់, ឈប់បន្ទោសថាមកពីខ្លួនមិនស្អាត, ឈប់បន្ទោសថា មកពីខ្លួនមិនឆ្លាត, ឈប់បន្ទោសថា មកពីខ្លួនគ្មានឱកាស, ឈប់បន្ទោស មកពីខ្លួនកើតក្នុងគ្រួសារក្រីក្រ… ព្រោះការបន្ទោសទាំងនេះ ពុំអាចកែប្រែអ្វីបានទាំងអស់!!!!

-បុត្រាខ្មែរ

សប្បាយ និង រីករាយ


សម្រាប់សត្វឃ្មុំ, ផ្កាគឺជាប្រភពនៃជីវិត។ សម្រាប់ផ្កា, ឃ្មុំគឺជាអ្នកនាំសារនៃក្តីស្រឡាញ់។ ហើយសម្រាប់ទាំងឃ្មុំ ទាំងផ្កា, ការអោយ និងការទទួលនូវក្តីសប្បាយ(1) គឺជាសេចក្តីត្រូវការ និងជាក្តីរីករាយ(2)។
………………………………………………………
កំណត់សម្គាល់៖
សម្រាប់ខ្មែរយើង ក្តីសប្បាយ និងក្តីរីករាយ គឺជាវេវនស័ព្ទ។ បានសេចក្តីថា មានន័យដូចគ្នា ហើយយើងអាចប្រើមួយណាក៏បាន ដោយគ្រាន់តែមួយជាភាសាបាលី ហើយមួយទៀត ជាភាសាខ្មែរប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែដើម្បីភាពងាយយល់ នៅក្នុងវិស័យចិត្តវិទ្យា ខ្ញុំសូមធ្វើការបែងចែកដូចតទៅថា៖

(1) សប្បាយ គឺប្រើសម្រាប់បំពេញផ្នែករាងកាយ នៅក្នុងគ្រាណាមួយ។ ឧទាហរណ៍៖ យប់មិញ រាំលេងសប្បាយណាស់។ យប់មិញគឺជាគ្រា ហើយការរាំ គឺការបំពេញផ្នែករាងកាយ។

(2) រីករាយ គឺប្រើសម្រាប់ការបំពេញផ្នែកចិត្ត ដែលអាចកើតមានឡើង ដោយគ្មានពេលកំណត់។ ឧទាហរណ៍៖ នឹកឃើញយប់មិញ បានរាំសប្បាយជាមួយនឹងមិត្តភក្តី ពិតជាធ្វើឲ្យចិត្តខ្ញុំរីករាយណាស់។

សញ្ញាក្បៀសនៅក្នុងវេយ្យាករណ៍ខ្មែរ


អ្វីដែលគួរដឹង អំពីសញ្ញាក្បៀស នៅក្នុងវេយ្យាករណ៍ខ្មែរ។ ខ្ញុំផូសត៍អត្ថបទនេះ គឺសម្រាប់អ្នកដែលដឹងសេចក្តីតែម្ខាង ហើយឃើញគេសរសេរប្លែកពីខ្លួន ក៏តាំងសន្មត់ថាគេខុស ហើយទៅស្តីប្រដៅគេ។

សញ្ញាក្បៀសនៅក្នុងវេយ្យាករណ៍ខ្មែរ
១-ក្បៀស ( , ) ឬកណ្ដកសញ្ញា (La virgule)[9]
សញ្ញានេះ ប្រើសម្រាប់ញែកពាក្យក្នុងប្រយោគឲ្យដាច់ពីគ្នា ទោះពាក្យរៀបរាប់នោះ ជានាមក្តី ជាគុណនាមក្តី ជាកិរិយាស័ព្ទក្តី ។ គួរកត់សម្គាល់ថា ការប្រើក្បៀសក្នុងការសរសេររបស់ខ្មែរយើង ក៏ប្រហាក់ប្រហែលនឹងការប្រើក្បៀសរបស់លោកខាងលិចដែរ ។
ក/ ការប្រើក្បៀសក្នុងការពិពណ៌នា រៀបរាប់ជំពូកនាម
ខ/ ការពិពណ៌នារៀបរាប់អសាធារណនាម
គ/ ការពិពណ៌នារៀបរាប់គុណនាម
ឃ/ ការពិពណ៌នារៀបរាប់កិរិយាស័ព្ទ
● កំណត់សម្គាល់ នៅក្នុងឃ្លាប្រយោគបរទេសដូចជា ភាសាបារាំង អង់គ្លេស អេស្ប៉ាញ៉ុលជាដើមនោះ ប្រយោគល្បះណា ដែលខ្មែរយើងត្រូវប្រើដកឃ្លា គេប្រើក្បៀសទាំងអស់។ នេះអាចជាទម្លាប់ភាសាគេ ឬក៏ធ្វើទៅតាមការតម្រូវចាំបាច់ នៃក្បួនវេយ្យាករណ៍របស់គេ ។
អត្ថបទខ្មែរយើងពីបុរាណ ដែលចារនៅលើក្រាំងក្ដី សាស្ត្រាស្លឹករឹតក្ដី នៅក្នុងឃ្លាប្រយោគទាំងអស់នោះ ពុំដែលមានប្រើក្បៀសទាល់តែសោះ ។ យើងកត់សម្គាល់ឃើញថា ចាប់តាំងពីប្រទេសយើង ឋិតក្រោមរបបអាណានិគមបារាំងមក ប្រហែលដោយសារបានទទួលឥទ្ធិពល ពីរបៀបរបបសរសេរបែបបារាំង យើងក៏ចាប់ផ្ដើមប្រើក្បៀស ជារៀងរហូតមក ។ ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងនេះក្ដី យើងសង្កេតឃើញមានទំនោរពីរគឺ ៖
ក/-ប្រភេទជនដែលបានរៀនសូត្រ ចេះដឹងជ្រៅជ្រះភាសាបារាំង ច្រើនសរសេរប្រើក្បៀស ។
ខ/-ប្រភេទជនដែលចេះតែភាសាខ្មែរ ក៏ទទួលយកទម្លាប់មត៌ក ពីបុព្វបុរសជាន់ដើម ហើយសរសេរឥតប្រើក្បៀសទេ ។
និយាយរួមមក ការប្រើដកឃ្លា ជំនួសក្បៀស ឬប្រើដកឃ្លាផង និងប្រើក្បៀសផង គឺមិនមានអ្វីប្លែកគ្នាខ្លាំងពេកនោះទេ ។ ប៉ុន្តែការប្រើក្បៀស វាមានចរិតច្បាស់លាស់ ប្រាកដប្រជាជាង[10] ។

មនុស្សអាក្រក់បានដៃ ក៏ដោយសារតែភាពស្ងាត់ស្ងៀមរបស់មនុស្សល្


“មនុស្សអាក្រក់បានដៃ ក៏ដោយសារតែភាពស្ងាត់ស្ងៀមរបស់មនុស្សល្អ”។
………………………………………………
ភាពឈឺឆ្អាលនៃខ្មែរខ្លួនឯងផ្ទាល់ គឺជាអ្វីដែលត្រូវការបំផុត នៅស្រុកខ្មែរបច្ចុប្បន្ន។ សព្វថ្ងៃនេះ ម្នាក់ៗសម្ងំយករួចខ្លួន ហើយដេកបន់សុំសុខប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែដរាបណាគ្មានសាមគ្គី, ដរាបណាមិនចេះការពារប្រយោជន៍រួមទេ, គឺគ្មានថ្ងៃណាខ្មែរបានសុខឡើយ។ ថ្ងៃនេះអ្នកសម្ងំយកសុខរៀងៗខ្លួន មិនហ៊ានចេញមុខ អើពើជួយការពារអ្នករងទុក្ខ, ថ្ងៃក្រោយ ការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញនោះ អាចនឹងធ្លាក់ទៅលើកូនរបស់អ្នក, ចៅរបស់អ្នក? នេះហើយដែលគេហៅថា “បន្លា, បើមិនមុតខ្លួនឯង គឺមិនដឹងឈឺទេ” ដែលខ្ញុំឧស្សាហ៍និយាយជារឿយៗ។
សាមគ្គីជាកម្លាំង! បើម្នាក់ៗ មានចិត្តឈឺឆ្អាល ប្រយុទ្ធតស៊ូបានត្រឹមតែ ពាក់កណ្តាលស្ត្រីនេះ, មនុស្សពាលមិនអាចបានដៃដឹងម្លឹងទេ។

កុំដំបៅទ្រូងនឹងអ្វីដែលខ្លួនមិនអាចកែប្រែបាន


កុំដំបៅទ្រូងនឹងអ្វីដែលខ្លួនមិនអាចកែប្រែបាន។
……………..
ជារឿយៗ យើងកើតក្តីព្រួយបារម្ភជាមួយបញ្ហា ដែលដោះស្រាយមិនចេញ រហូតដល់ពេលខ្លះបណ្តាលឲ្យធ្លាក់ខ្លួនឈឺ។ ប្រសិនបើអាចកែប្រែស្ថានភាពបាន, ចូរធ្វើយើងធ្វើវាចុះ។ ប៉ុន្តែបើគ្មានអ្វីដែលអាចកែប្រែបាន ចូរកុំបណ្តោយ ឲ្យបញ្ហាឥតច្រកចេញនេះ រុកគួនជីវិតយើង ឲ្យរីងរៃឡើយ។ ឆ្លងតាមបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ខ្ញុំអាចនិយាយថា វាមិនមែនជារឿងងាយស្រួលទេ, ប៉ុន្តែវាជារបៀបថ្មីមួយ ដែលយើងអាច យកមកអនុវត្តនៅក្នុងជីវិត ដោយមិនបាច់ ដាក់ទណ្ឌកម្មលើខ្លួនឯង។

ចូរចាំថា ក្តីបារម្ភ ធ្វើឲ្យយើងបាត់បង់សមត្ថភាព សម្រាប់គិតពិចារណា ឲ្យបានច្បាស់លាស់ ដើម្បីរកដំណោះស្រាយ។ ដូច្នេះ ទោះស្ថិតនៅក្នុងសភាពណាក្តី, ចូរទុក្ខក្តីបារម្ភទៅម្ខាង ព្រោះក្តីបារម្ភ មិនដែលនាំមកឲ្យយើង នូវផលចំណេញសោះឡើយ។
-បុត្រាខ្មែរ

 

ជម្ងឺទម្រន់តាមវាសនា – victimitis


“កុំដើររអ៊ូរទាំប្រាប់គេថា ពិពភពលោកជំពាក់ការរស់នៅចំពោះអ្នក។ ពិភពលោកគ្មានជំពាក់អ្វីដល់អ្នកទេ។ ពិភពលោកបាននៅទីនេះមុនអ្នក”។
-អ្នកនិពន្ធ ម៉ាក ថ្វេន
……………………………………
មនុស្សខ្លះ រងការឈឺចាប់នឹងមេរោគឆ្លងម្យ៉ាង ដែលមានឈ្មោះថា “ជម្ងឺទម្រន់តាមវាសនា – victimitis”។ មនុស្សដែលឆ្លងងជម្ងឺ “ទម្រន់តាមវាសនា” តែងជឿថា មនុស្សម្នាក់ៗ សុទ្ធតែមានចំណែក រួមដៃនៅក្នុងទុក្ខសោករបស់គេ ហើយយល់ថា ពិភពលោកទាំងមូល ជំពាក់គុណគេអ្វីមួយ… តែការពិត គឺមិនមែនអីចឹងឡើយ។