ចំណុះនៃក្តីស្រឡាញ់


លក្ខណៈសម្បត្តិដែលធ្វើឲ្យបុគ្គលម្នាក់ មានភាពឧត្តមជាងបុគ្គលម្នាក់ទៀត និងជារង្វាស់ ដ៏សុក្រឹត សម្រាប់វាស់វែងតម្លៃរបស់មនុស្ស គឺសមត្ថភាពនៃការស្រឡាញ់។

មនុស្សមិនគួរវាយតម្លៃមនុស្ស, ប៉ុន្តែគួរវាយតម្លៃខ្លួនឯងមើលថា តើបេះដូងរបស់ខ្លួន អាចផ្ទុកសេចក្តីស្រឡាញ់ បានប៉ុនណា?

-បុត្រាខ្មែរ

រៀនពីកំហុសអ្នកដទៃ


មានមនុស្សមួយចំនួន ប្រកាន់ដាច់ខាតថា អ្វីដែលគេមិនបានឃើញនឹងភ្នែក, មិនបានឆ្លងកាត់ផ្ទាល់, គឺគេមិនជឿជាដាច់ខាត។ ឥរិយាបថបែបនេះហើយ ដែលជំរុញឲ្យយុវជនខ្លះ ទាត់ចោលមិនទទួលស្គាល់ ព្រឹត្តិការណ៍ប្រវត្តិសាស្ត្រ យ៉ាងជូរជត់ នៅក្នុងសម័យខ្មែរក្រហម។ ចំណែករឿងកំពប់តែអុង ដែលយួនជីករណ្តៅកប់ខ្មែរ ទុកត្រឹមក្បាលសម្រាប់ធ្វើជាជើងក្រាននោះ ក៏ក្លាយទៅជាត្រឹមតែជាការនិទានប្រឌិតទៅវិញ។

ឥរិយាបថបែបនេះ មិនមែនទើបតែមាននៅក្នុងសម័យនេះទេ, គឺមាននៅក្នុងឈាមខ្មែរ តាំងពីបុរាណមក។ តាមការសង្កេតមើលចរិតរបស់ខ្មែរ, ពេលគេនៅក្មេងវ័យ, ចាស់ថាអ្វីក៏មិនសូវជឿទេ… លុះពេលខ្លួនឯងចូលវ័យចាស់ម្តង ហើយសមនឹងជីវិតមិនសូវមានផ្លែផ្កាផង ក៏បាក់អំណួតអស់សង្ឃឹម។ មនុស្សដែលអស់សង្ឃឹម តែងតែប្រវេប្រវា ចាប់តោង ស្វែងរកជំនឿអ្វីមួយ សម្រាប់ជាទីសង្ឃឹម, ដូច្នេះ កាលណាគេឮអ្វីដែលគេចង់ឮ គេដាក់ចិត្តជឿផ្កាប់មុខ ឥតសង្ស័យ។

បើនិយាយអំអ្វីដែលខ្មែរចូលចិត្តជឿ ទាំងក្មេងទាំងចាស់ គឺជំនឿអរូបី ដែលទាក់ទងខ្មោចព្រាយ, ទេវតា, ព្រះឥន្ទ្រ… ប៉ុន្តែអ្វីដែលទាក់ទងនឹងមនុស្ស គឺថាភាគច្រើន បើមិនបានឃើញ គឺមិនជឿ។ នៅក្នុងសតវត្ស ២១ ទៅហើយ, ហើយថែមទាំងបាន មករស់នៅក្នុងស្រុកមួយ ដែលជឿលឿនឈានមុខគេ ផ្នែកវិទ្យាសាស្ត្រ, នៅតែមានមនុស្សអត់ជឿថា ផែនដីមូលនៅឡើយ។

មានរឿងខ្លះ ទោះជាយើងមិនបានឃើញផ្ទាល់ភ្នែក ឬឆ្លងកាត់ខ្លួនឯងផ្ទាល់ក៏ដោយ ក៏យើងអាចយកមកសម្រាប់ជាតម្លៃនៃការសិក្សា អំពីបទបិសោធន៍ របស់អ្នកដែលបានឆ្លងកាត់មុនយើង, ដើម្បីកែឆ្នៃ និងចៀសវាងកំហុស ជាន់ដានអ្នកជំនាន់មុន។

កាលណាមនុស្សម្នាក់ មិនព្រមទទួលស្គាល់បទពិសោធន៍ របស់មនុស្សម្នាក់ទៀត ដែលមានបទពិសោធន៍ , យូរឬឆាប់ ខ្លួនគេនឹងក្លាយទៅជាមនុស្សនៃបទពិសោធន៍មិនខាន។

មួយជីវិតនេះ គ្មានជនណាម្នាក់ មានពេលវេលាគ្រប់គ្រាន់ សម្រាប់ធ្វើខុស ហើយសិក្សាអំពីកំហុសខ្លួនឯងទេ, ដូច្នេះហើយ យើងត្រូវចេះសិក្សាអំពីកំហុស របស់អ្នកដទៃ ហើយដកស្រង់បទពិសោធន៍របស់គេ។

-បុត្រាខ្មែរ