ចចកពីរក្បាល


នៅក្នុងខ្លួនយើងគ្រប់គ្នា មានចចកពីរក្បាល។

មួយគឺអាក្រក់៖     កំហឹង, ក្តីច្រណែន, ក្តីលោភលន់, ការចងគំនុំ, ការភូតកុហក, ហឹនភាព, និងភាពប្រកាន់អាត្មា

មួយទៀតគឺល្អ៖    ក្តីសោមនស្ស, សន្តិភាព, ក្តីស្រឡាញ់, ក្តីសង្ឃឹម,     ការដាក់ខ្លួន, ក្តីមេត្តា, ការយល់ចិត្ត, និងសច្ចភាព
ចចកដែលឈ្នះ៖    ចចកដែលអ្នកបំប៉ន
-សុភាសិតអាមេរិកាំងឥណ្ឌា, កុលសម្ព័ន្ធឆេរ៉ូគី

រៀនផ្តល់តម្លៃខ្លួនឯង


លុះត្រាណាតែយើង រៀនចេះនូវមេរៀននៃ ការចេះផ្តល់តម្លៃខ្លួនឯង ហើយយកវាមកអនុវត្ត, បើមិនដូច្នោះទេ យើងនឹងចំណាយជីវិត រស់នៅត្រាប់តាមអ្នកដទៃ ហើយប្រមាថខ្លួនឯង។ -បុត្រាខ្មែរ

អ្នកហ៊ានស្បែកដាច់ អ្នកខ្លាចស្បែករឹង


ចាស់ៗខ្មែរជំនាន់មុន តែងទូន្មានយើង កុំឲ្យធ្វើអ្វីដោយប្រថុយប្រថានពេក ដើម្បីចៀសវាងការខកចិត្ត និងការបង់ខាតធំ ដោយនិយាយថា “អ្នកហ៊ានស្បែកដាច់ អ្នកខ្លាចស្បែករឹង”។

ដំបូន្មាននេះ គឺពិតជាល្អណាស់សម្រាប់ ការយករួចខ្លួន។ ប៉ុន្តែបើយើងសិក្សាអំពីប្រវត្តិសាស្ត្រឡើងវិញ យើងនឹងបានឃើញថា ទស្សនៈយករួចខ្លួននេះ គឺបានត្រឹមតែរក្សាជីវិត ឲ្យនៅរស់ប៉ុណ្ណោះ, ប៉ុន្តែមិនបានរស់នៅទេ។

ការរស់នៅ គឺជាការប្រថុយ, ជាការហ៊ានផ្សងព្រេងនឹងជីវិត, ហើយអ្នកដែលហ៊ានប្រថុយ រមែងបានជោគជ័យ ហើយកំណត់វាសនា របស់អ្នកដែលត្រឹមតែនៅរស់ ខ្លាចមុខ ខ្លាចក្រោយ។

ល្មមដល់ពេលយើង នាំគ្នារស់នៅម្តងសាកលមើលហើយ ក្រែងនឹងបានឃើញពន្លឺ អាចងើបមុខងើបមាត់នឹងគេ ក្រៅពីយកអង្គរវត្តទៅបង្អួត។