ជីវិតគឺជាកាហ្វេ


អតីតនិស្សិតសាកលវិទ្យាល័យមួយក្រុម, ដែលម្នាក់ៗ សុទ្ធមានជោគជ័យខ្ពស់ នៅក្នុងអាជីពរបស់គេ, បានណាត់គ្នា មកជម្រាបសួរសុខទុក្ខ អតីតសាស្ត្រាចារ្យរបស់គេ។បន្ទាប់ពីការជម្រាបសួរនិងសំណេះសំណាលគ្នាបានមួយសន្ទុះ ការសន្ទនាក៏ធ្លាក់ចូលដល់ការត្អូញត្អែ អំពីភាពយ៉ាប់យឺននៃការងារ និងភាពតានតឹងនៅក្នុងជីវិតរបស់គេ។ លោកសាស្ត្រាចារ្យ បានចូលទៅក្នុងផ្ទះបាយ រួចចេញមកវិញ ជាមួយនឹងកាហ្វេមួយប៉ាន់ធំ និងពែងចម្រុះពណ៌គ្នាដាក់នៅក្នុងថាស — មានពែងជ័រ, ពែងកញ្ចក់, មរកត, ពរស៊ីឡែន, ខ្លះមានក្បាច់ប្រណីត, ខ្លះថ្លៃ, ខ្លះល្អឆើតដាច់គេ, ខ្លះសាមញ្ញ គ្មានអ្វីគួរឲ្យទាក់ភ្នែក។ លោកបានអញ្ជើញពួកគេញ៉ាំកាហ្វេ។

បន្ទាប់ពីសង្កេតឃើញម្នាក់ៗមានពែងកាហ្វេនៅដៃ លោកសាស្ត្រាចារ្យ បន្លឺឡើងថា៖
“ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាបានសង្កេតមើល អ្នកបានឃើញថា ពែងដែលថ្លៃហើយល្អស្អាត សុទ្ធតែត្រូវគេរើសយកអស់ បន្សល់ទុកតែពែងធម្មតា ហើយថោក។ នៅខណៈដែលពួកអ្នកទាំងអស់គ្នា ចង់បានតែអ្វីដែលល្អបំផុតសម្រាប់ខ្លួននេះហើយ ដែលជាប្រភពនៃបញ្ហា”។

លោកសាស្ត្រាចារ្យផ្អាកបន្តិច រួចសម្លឹងមើលមុខអតីតសិស្សរបស់គាត់ទាំងអស់ ហើយបន្តទៀតថា៖
“អ្វីដែលអ្នកចង់បានពិតប្រាកដនោះ គឺកាហ្វេ, មិនមែនជាពែងទេ… ប៉ុន្តែម្នាក់ៗ មានស្មារតីជ្រើសយកតែពែងដែលល្អស្អាត រួចហើយចោលកន្ទុយភ្នែកលួចមើលពែងកាហ្វេរបស់អ្នកផ្សេងទៅវិញ។ ឥឡូវនេះ ចូរយើងគិតដូច្នេះថា៖ ជីវិត គឺជាកាហ្វេ, ការងារ,លុយកាក់ និងឋានៈ មុខមាត់ក្នុងសង្គម គឺជាពែង។ ពែងទាំងនេះ គឺគ្រាន់តែជាឧបករណ៍សម្រាប់កាន់ និងផ្ទុកនូវជីវិតប៉ុណ្ណោះ ហើយវាពុំផ្លាស់ប្តូរគុណភាពជីវិតឡើយ។ ជួនកាល ដោយព្រោះតែយើង ផ្ចង់គំនិតទៅលើពែងខ្លាំងពេក, យើងបែរជាបរាជ័យ ក្នុងការរីករាយជាមួយនឹងកាហ្វេ ដែលព្រះជាម្ចាស់ផ្តល់ឲ្យ។ ចូរកុំបណ្តោយឲ្យពែងទាំងនេះ ដឹកនាំអ្នកឲ្យសោះ… ចូររីករាយនឹងកាហ្វេវិញ!”។

ភ្លៀងធ្លាក់ទៀតហើយ


ភ្លៀងធ្លាក់ទៀតហើយ ពៅមាសបងអឺយ បងសែនអាល័យ

អាឡោះនឹកគ្រា ដៃនៅក្នុងដៃ រួមភិសម័យ ក្រោមតំណក់ភ្លៀង។

ភ្លៀងធ្លាក់ទៀតហើយ ពៅមាសបងអឺយ ស្រណោះសំនៀង

ពិរោះរណ្តំ, បទដែលអូនច្រៀង បង្ហើរសូរសៀង ច្រៀងបំពេរបង។

ភ្លៀងធ្លាក់ទៀតហើយ ពៅមាសបងអឺយ បងនឹកនួនល្អង

នឹកអានុស្សា អូនហើយនិងបង រួមគ្នាចងក្រង ល្អូកល្អឺនផ្អែមក្រៃ។
ភ្លៀងធ្លាក់ទៀតហើយ ប្រុសស្នេហ៍អូនអឺយ អូនចាំមិនភ្លេច

នឹកអនុស្សានាពេលថ្ងៃលិច ចាំជួបជានិច្ច ក្រោមម្លប់ដូងទេរ ។

ភ្លៀងធ្លាក់ទៀតហើយ ប្រុសស្នេហ៍អូនអឺយ គ្មានចិត្តងាករេ

ថាស្នេហ៍តែមួយ លើប្រុសមាសមេ ទុក្ខព្រួយឥតល្ហែ ខ្លាចប្រុសភ្លេចស្រី ។

ភ្លៀងធ្លាក់ទៀតហើយ ប្រុសស្នេហ៍អូនអឺយ អូនចាំសំដី

ទោះជាយ៉ាងណា ចិត្តនៅភក្តី ស្នេហ៍អូនលុះថ្ងៃ ដល់ក្ស័យរៀងខ្លួន ។

ផ្លែល្វា


ផ្លែល្វា

លោកផ្តាំបុត្រភ្ញា កូនអើយផ្លែល្វា ស្អាតតែខាងក្រៅ
ក្នុងវិញសែនល្អក់ ពេញដោយដង្កូវ កុំរាប់នាំខ្លៅ ខ្មៅខូចសន្តាន។

នេះជាគំនិត មួយជ្រុងល្អន់ល្អិត លោកផ្តាំគ្រប់ប្រាណ
តែល្វាខ្លះវិញ សាច់ល្អកល្យាណ អាចធ្វើជ្រក់បាន ឆីឆ្ងាញ់ពិសា។

ល្វាមានគ្រប់បែប ល្វាល្អអាចសេព ពុំមានទោសា ល្វាខ្លះមមង់ ឆីឈឺផ្ទៃផ្សា ល្វាខ្លះល្អជា ឆីឆ្ងាញ់ពេញចិត្ត។

ច្នេះពេលយើងស្តាប់ ឧិ!បុត្រគួរគាប់ កុំភ្លេចពិនិត្យ ពិចារណ៍វិភាគ វែកញែកការពិត កុំជឿទាំងល្ងិត ភ្លេចមើលផ្លូវផ្សេង។

ផ្លូវល្អមានច្រើន សូមពៅក្រវើន បង្កើនច្រើនខ្នែង ញែកផ្លូវស្រាវជ្រាវ អោយឃើញច្បាស់ទែង ប្រទះផ្លូវផ្សេង សូមចែងចែកញាតិ។

កុំថាតាមគ្នា ត្រឹមតែមួយឃ្លា ពុំបែកព្រោងព្រាត
បើមិនស្គាល់ច្បាស់ ស្រាវជ្រាវកុំឃ្លាត នោះពៅវរនាថ ដឹងច្រើនភ្លឺច្រើន។

អ្នកស្រី កែវច័ន្ទបូរណ៍

Image

សន្យាធ្វើល្អ


អាថ៌កំបាំង ឆ្ពោះទៅកាន់ពិភពមួយ ដែលមានសន្តិភាពពិតប្រាកដ គឺស្ថិតនៅក្នុងខ្លួន,
យើងអាចធ្វើបានដូច្នេះ ប្រសិនបើយើង ចាប់ផ្តើមពីឥឡូវ ហើយបន្តយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួន។

ឥឡូវនេះ ចូរយើងសន្យា ប្រព្រឹត្តិតែសេចក្តីល្អ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ,
ប្រព្រឹត្តិដោយក្តីទន់ភ្លន់, ដោយចិត្តសប្បុរស, ដោយការយកចិត្តទុកដាក់, ដោយក្តីស្រលាញ់ពិតប្រាកដ ដែលហូរចេញពីហឫទ័យ។

ចូរយើងញញឹម និងសើច ឲ្យបានច្រើនជានិច្ច,
រៀន និង បង្រៀននូវសេចកក្តីល្អ តៗគ្នា, សំខាន់បំផុត ភាពអត់ធ្មត់ ត្រូវមានកុំភ្លេច។

ចែករំលែក, រួមជាផ្នែកនៃក្រុម, ហើយប្រកាន់ភាពឥតលំអៀង,
ធ្វើខ្លួនជាតន្ត្រី ដោយការស្តាប់, ការលេង និង ការច្រៀង។

ចូរចងចាំ អំពីគោលដៅកំពូល នៃសាមគ្គីពិត,
នោះពិភពលោកទាំងមូល នឹងរស់នៅ ដូចគ្នាតែមួយ ហើយរីករាយនឹងជីវិត។

ចូរយើងនាំគ្នាកែប្រែ ដើម្បីជីវិតបវរ
ដោយចាប់ផ្តើម ជម្រុះចោលគំនិតអវិជ្ជមាន ហើយរើសយកដាក់ខ្លួន តែគំនិតល្អៗ។

សូមមេត្តារក្សាទស្សនៈ រិះគន់របស់អ្នក ទុកសម្រាប់ខ្លួនឯងចុះ


ចំពោះអ្នកផងទាំងពួង ដែលគេសន្មត់ថាគេស្គាល់អ្នកច្បាស់ នោះ អ្នកគួរនិយាយទៅកាន់ពួកគេថា សូមមេត្តារក្សាទស្សនៈ រិះគន់របស់អ្នក ទុកសម្រាប់ខ្លួនឯងចុះ។ សព្វថ្ងៃនេះ ខ្ញុំដើរនៅ លើផ្លូវ ដែលខ្ញុំជ្រើសរើស.. សម្រាប់ខ្ញុំជាខ្ញុំ… ហើយខ្ញុំជ្រើស រើសមិនវាយតម្លៃអ្នកណាទាំងអស់។
-ប.ខ


<iframe width=”560″ height=”315″ src=”http://www.youtube.com/embed/mjwZQMu1LIY&#8221; frameborder=”0″ allowfullscreen>
១. ដងស្ទឹងសង្កែខែលិចផុតទៅ តោឈរយាមផ្លូវ នៅក្បាលស្ពានថ្ម ស្រមោលធម្មជាតិខំរំលេចពណ៌ សូររថភ្លើងចរ អង្រួនរាត្រី។
២. ផ្ទះដំបូលស្បូវនៅត្រើយខាងកើត ជាភូមិកំណើត ឋានស្នេហ៍កវី ដើមផ្លូវមានគេលក់នំចំណី ឥឡូវរឿងថ្មី ឲ្យយើងភ្លេចអស់។
បន្ទរ. អូនកុំជេរស្ទឹង បើខឹងនឹងបង ទុកគ្រាន់ដើរឆ្លងនឹករឿងស្រណោះ ទឹកអើយ ហូរទៅកុំនៅក្រៀមក្រោះ នាំដួងចិត្តស្មោះទៅប្រាប់នាងផង។
៣. ឱ! ស្ទឹងសង្កែធ្លាប់តែផ្ញើចិត្ត ពេលយប់ងងឹត ស្ទាបអង្អែលថ្នម បើឈប់ស្នេហាសូមខ្លួនជាបង បានជួបម្ដងៗ ញញឹមគ្មានឈប់។

(បន្ទាប់មក បន្ទរ និង ៣)

កុំប្រៀបប្រដូច ជាមួយអ្នកដទៃ


យើងមិនអាចដឹងថា ជីវិតអ្នកដទៃយ៉ាងណានោះទេ, គឺបានត្រឹមតែ ធ្វើការវាយស្មាន ពីសំបកក្រៅប៉ុណ្ណោះ, ដូច្នេះ យើងមិនត្រូវ យកខ្លួនយើង ទៅប្រៀបប្រដូច ជាមួយអ្នកដទៃ ឬកម្មសិទ្ធ ដែលគេមាននោះឡើយ។ ចូរធ្វើជាតំណាងខ្លួនឯង គាំទ្រខ្លួនឯង, កំណត់គោលដៅខ្លួនឯង, រស់នៅតាម ឧត្តមគតិរបស់ខ្លួន, កំណត់អនាគត ខ្លួនឯង ហើយផ្តល់ការស្រលាញ់ ឲ្យអស់ពីបេះដូង។ យើងមិនអាច យកប៉ោម ទៅប្រៀបនឹងក្រូចទេ ដូច្នេះកាន់តែមិនអាច យកមនុស្សម្នាក់ ទៅប្រៀបធៀប នឹងម្នាក់ទៀត ពីព្រោះម្នាក់ៗ សុទ្ធតែមិនដូចគ្នា… មានចំណុចល្អ និងចំណុចមិនល្អរៀងៗខ្លួន – គឺគ្មានអ្នកណាល្អគ្រប់ដប់ ហើយក៏មិនប្រាកដថា អាក្រក់ ឬឥតប្រយោជន៍ ទាំងស្រុងនោះដែរ។ ខ្ញុំជឿថា បើចង់ប្រៀបប្រដូច ឬប្រកួតប្រជែង គឺគ្មានអ្វីល្អជាង ការប្រៀបប្រដូច ឬប្រកួតប្រជែង នឹងខ្លួនឯងនោះឡើយ។