ប៉ា, ម៉ាក់! កូនត្រឡប់មកវិញហើយ!


មិត្តភាព គឺភាពអស្ចារ្យមួយ ដែលរស់នៅក្នុង បេះដូងរបស់ មនុស្សយើង។ យើងមិនដឹងថា វាកើតឡើង ដោយរបៀបណា ឬចាប់ផ្តើម ពីពេលណាទេ, ប៉ុន្តែយើងដឹងថា វាតែងតែផ្តល់ឲ្យយើង នូវអារម្មណ៍ យ៉ាងពិសេស ហើយឲ្យយើង ដឹងថា មិត្តភាព គឺជាអំណោយដ៏ថ្លៃថ្លា ដែលព្រះជាម្ចាស់ ឬធម្មជាតិផ្តល់ឲ្យ។

យុទ្ធជនម្នាក់ បានត្រឡប់មកដល់រដ្ឋវិញ បន្ទាប់ពីចេញទៅច្បាំង នៅប្រទេសអ៊ីរ៉ាក់ អស់មួយរយៈពេល។ គាត់បានទូរស័ព្ទទៅ ឳពុកម្តាយរបស់គាត់ ពីមន្ទីរពេទ្យយោធា Walter Reed៖ “ប៉ា, ម៉ាក់! កូនត្រឡប់មកវិញហើយ, ប៉ុន្តែ កូនមាន សំណូមពរមួយ ចង់ឲ្យប៉ា និងម៉ាក់ជួយ, គឺកូនចង់នាំមិត្តភក្តិម្នាក់ ទៅផ្ទះជាមួយកូនដែរ”។

“បាន, ពួកយើង ពិតជាចង់ជួបពួកម៉ាកកូនណាស់”, ពួកគាត់ឆ្លើយ។

“មានរឿងខ្លះ ដែលប៉ាម៉ាក់ត្រូវដឹង,” យុវជននិយាយបន្ត។ “ពួកម៉ាក់ របស់កូន, គាត់រងរបួសធ្ងន់ធ្ងរ នៅក្នុងសមរភូមិ។ គាត់បាន ជាន់គ្រាប់មីន ផ្ទុះដាច់ដៃម្ខាង និងជើងម្ខាង។ គាត់គ្មានកន្លែងណាផ្សេង សម្រាប់ទៅទេ។ ខ្ញុំចង់យកគាត់ ទៅនៅជាមួយ គ្រួសារយើង”។

“ពិតជាគួរឲ្យ សោកស្តាយ និងគួរឲ្យអាណិត ពួកម៉ាករបស់ កូនណាស់។ ប្រហែលជាយើង អាចរកកន្លែងណាមួយ សម្រាប់ឲ្យគាត់រស់នៅ”។

“អត់ទេ, ប៉ា, ម៉ាក់! កូនចង់ឲ្យគាត់ រស់នៅជាមួយយើង”។

“កូនប្រុស!,” ឳពុកនិយាយ។ “កូនមិនដឹងថា កូនកំពុងតែ និយាយអំពីអ្វីទេ។ មនុស្សពិការបែបនេះ អាចជាបន្ទុក យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ដល់ពួកយើង។ ពួកយើង មានជីវិតខ្លួនឯងសម្រាប់រស់។ យើងមិនត្រូវបណ្តោយ ឲ្យរឿងបែបនេះ មកជ្រៀតជ្រែក ជីវិតយើងទេ។ ប៉ា គិតថា, កូនគួរតែ ត្រឡប់មកផ្ទះវិញ ហើយបំភ្លេច ម្នាក់នេះចោលចុះ។ គាត់ច្បាស់ជា ស្វែងរកមធ្យោបាយ រស់នៅ ដោយខ្លួនឯងបាន”។

និយាយដល់ចំណុចនោះ យុវជនក៏ដាក់ទូរស័ព្ទចុះ។ ឳពុកម្តាយ របស់គាត់ ក៏លែងបានឮអ្វី ពីគាត់ទៀត។ បីថ្ងៃក្រោយ, ពួកគាត់ បានទទួលទូរស័ព្ទ ពីស្នងការប៉ូលីស ក្រុងអិលអេថា កូនប្រុស របស់ពួកគាត់ បានស្លាប់ ដោយការធ្លាក់ ពីលើអគារខ្ពស់មួយ។ ការស៊ើបអង្កេត របស់ប៉ូលីស បានកំណត់ថា ជាអំពើអត្តឃាត។

ឳពុកម្តាយ ដែលរងទុក្ខ ដោយសារ ដំណឹងក្រៀមក្រំនេះ បានប្រញាប់ប្រញាល់ ហោះហើរ ពីក្រុងហ្វីនិក, រដ្ឋ អារីហ្សូណា មកកាន់ក្រុងអិលអេ ហើយត្រូវបានគេនាំ ទៅកាន់ទីតម្កល់សព របស់សាលាក្រុង ដើម្បីសម្គាល់សាកសព។ ពួកគាត់ បានមើលស្គាល់ថា ជាសព របស់កូនប្រុស ប៉ុន្តែរន្ធត់ចិត្តក្រៃលែង នៅពេល គាត់ទាំងពីរ បានឃើញទិដ្ឋភាព ដ៏គួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលមួយ ដែលពួកគាត់ មិនបានស្មានដល់សោះ។ កូនប្រុសតែមួយ ជាទីសំណព្វចិត្ត របស់ពួកគាត់ មានតែដៃម្ខាង និងជើងម្ខាងប៉ុណ្ណោះ។

………………………………………………………….

ខ្មែរយើង មានពាក្យមួយប្រយោគថា “បន្លា, បើមិនមុតសាច់ឯង គឺមិនដឹងថា ឈឺនោះទេ!”។

មនុស្សយើងភាគច្រើន គឺដូចគ្នា នឹងឳពុកម្តាយ នៅក្នុងសាច់រឿងនេះ។ វាជារឿងងាយស្រួល សម្រាប់ឲ្យយើង ស្រឡាញ់ និងចូលចិត្ត មនុស្សស្អាតបាត មានលក្ខណៈ ដូចយើង, ប៉ុន្តែយើង មិនចូលចិត្ត មនុស្សណា ដែលខ្លួនយើង ចាត់ទុកថា ជាការរំខាន ឬធ្វើឲ្យយើង មានអារម្មណ៍ ទើសទាល់ឡើយ។ យើងចូលចិត្ត ផ្តាច់ខ្លួនឲ្យឆ្ងាយ ពីមនុស្សឈឺ ទ្រុឌទ្រោម ធ្លាក់ខ្លួនពិការ ឬពិការ ពីកំណើត, មនុស្សមាន ភិនភាគ មិនស្អាត ឬមិនឆ្លាត ដូចយើង។

ជាព្រះគុណណាស់ ដែលភាគច្រើន នៃយើងរាល់គ្នា នៅមានមនុស្ស ដែលមិនប្រព្រឹត្តិ ដូច្នេះចំពោះយើង។ យើងនៅមាន មនុស្ស ដែលស្រលាញ់យើង ដោយឥតលក្ខខ័ណ្ឌ, មិនថាយើង យ៉ាប់យឺនយ៉ាងណា។

រៀងរាល់យប់ មុនមិត្តចូលដេក ចូរមិត្តបួងសួង ដល់ព្រះមួយណា ដែលមិត្តជឿ ឬជាវត្ថុសក្តិសិទ្ធ ណាមួយក្តី សុំឲ្យមិត្ត ទទួលបាននូវ ភាពរឹងមាំ ក្លាហាន ក្នុងការទទួលយក ការរាប់អាន មនុស្សគ្រប់មជ្ឈដ្ឋាន ដោយគ្មាន ការរើសអើង និងបួង សុំឲ្យជួយអ្នក យល់កាន់តែច្រើន ថែមទៀត អំពីមនុស្សដែលប្លែកពីយើង។

មិត្តភាព គឺភាពអស្ចារ្យមួយ ដែលរស់នៅក្នុងបេះដូងរបស់មនុស្សយើង។ យើងមិនដឹងថា វាកើតឡើង ដោយរបៀបណា ឬចាប់ផ្តើម ពីពេលណាទេ, ប៉ុន្តែយើងដឹងថា វាតែងតែផ្តល់ឲ្យយើង នូវអារម្មណ៍ យ៉ាងពិសេស ហើយឲ្យយើងដឹងថា មិត្តភាព គឺជាអំណោយដ៏ថ្លៃថ្លា ដែលព្រះជាម្ចាស់ ឬធម្មជាតិផ្តល់ឲ្យ។