កវី នូកន អ្នកប្រើពាក្យថា “ ប្រលោមលោក ” មុនគេ


នូ កន

ប្រភព: http://www.chanbokeo.com

ភ្នំពេញ: សៀវភៅអក្សរសិល្ប៍ខ្មែរសតវត្សទី២០ របស់លោក ឃីង ហុកឌី បានកត់សំគាល់ថា លោក នូ កន ជាអ្នកប្រើពាក្យថា “ ប្រលោមលោក ” មុនគេ សម្រាប់បកប្រែភាសាបារាំងថា roman សំដៅដល់ប្រភេទរឿងជាពាក្យរាយធម្មតា មិនមែនជារឿងល្បែងដែលខ្មែរយើងពីបុរាណ តែងតែសរសេរជាពាក្យកាព្យ ។

នូ កន ជាកវីពុទ្ធសាសនិក និង ជាមន្ត្រីរាជាការដ៏មានឈ្មោះល្បីម្នាក់នាចុងសតវត្សទី២០ ក្នុងរជ្ជកាលព្រះករុណា នរោត្តម ។ កវីរូបនេះបានបន្សល់ទុកនូវស្នាដៃដ៏ល្បី ល្បាញមួយចំនួន ហើយស្នាដៃដែលខ្មែរគ្រប់ស្រទាប់ស្គាល់ជាងគេគឺរឿង ទាវឯក ។ ខាងក្រោមនេះជាសម្រង់ដកចេញពីរឿង ទាវឯក ។
– ឯទាវមៀងមើលឃើញអ្នកឯក ល្អល្អះចម្លែក ឈរនៅក្រៅ
ស្គាល់ជាអ្នកប្រុស ឆោមស្រងៅ ស្រែកហៅមេនោ មកមើលផង ។
– អង្គុយនិត្យនៅ នាបង្អួច ក្នុងចិត្តកើតកួច ភក្ត្រសៅហ្មង
ទន្ទឹងរឹងថប់ ក្រៃកន្លង លុះឯកដល់ហោង បានស្បើយទុក្ខ ។
– ទើបឯកឆ្លាសឆ្លើយ ឆ្លងវាចា ថាហៃប្អូនភ្ងា នាងបានសុខ
ឯបងនេះសោត សឹងកើតទុក្ខ តាំងពីឈមមុខ ទុក្ខបងធ្ងន់ ។
បន្ត​ការ​អាន

ការរិះគន់ស្ថាបនា និងការរិះគន់បន្តុះបង្អាប់


ការរិះគន់ គឺជារឿងសំខាន់ចាំបាច់ សម្រាប់ផ្តល់ពត៌មានប្រតិកម្មសម្រាប់ឆ្លើយតបទៅនឹងកិច្ចការ ឬគំនិតណាមួយ។  ការរិះគន់ ចែកចេញជាពីរយ៉ាង៖ រិះគន់ស្ថាបនា និងរិះគន់បន្តុះបង្អាប់។ ការរិះគន់ស្ថាបនា មិនមែនមានន័យថា យើងត្រូវសរសើរ ឬលើកដំកើងអ្នកណានោះទេ។ ការរិះគន់ស្ថាបនា គឺចង្អុលបង្ហាញនូវចំណុចខ្វះខាត និងផ្តល់ជូននូវគំនិតថ្មី ដើម្បីកែតម្រូវឲ្យបានល្អប្រសើរ។ ពោលគឺ ដើម្បីរិះគន់ស្ថាបនា, មនុស្សម្នាក់តោងយល់ដឹងផងដែរ អំពីអ្វីដែលគេកំពុងរិះគន់។

រីឯការរិះគន់បន្តុះបង្អាប់ គឺចាំតែបង្អាប់។ មនុស្សប្រភេទនេះ ច្រើនជាមនុស្សមិនសូវស្រឡាញ់ ឬគោរពផ្តល់តម្លៃខ្លួនឯងសោះឡើយ។ ជារឿយៗ គេតែងមានអារម្មណ៍ច្របូកច្របល់ រសេះរសោះក្នុងចិត្ត ហើយតែងសម្លឹងមើលឃើញតែអំពីចំណុចអាក្រក់ ទាំងចំពោះខ្លួនេង, ទាំងចំពោះអ្នកដទៃ។ ភាគច្រើន គេបន្តុះបង្អាប់អ្នកដទៃ ដោយយល់ថា អាចធ្វើឲ្យគេធូរស្បើយក្នុងចិត្ត ប៉ុន្តែតាមពិត គេមានអារម្មណ៍កាន់តែមិនល្អលើសដើម ដោយព្រោះគេមិនគេចមិនផុតពីច្បាប់កម្មផល និងច្បាប់ទាក់ទាញឡើយ។

បន្ត​ការ​អាន

Interesting Read!!! The Keys to Self-Acceptance


By Brian Tracy

Psychologists today generally agree that your level of self-esteem, or how much you like yourself and consider yourself to be a valuable and worthwhile person, lies at the core of your personality.

Your level of self-esteem determines: your level of energy and the quality of your personality how much you like other people and, in turn, how much they like you your willingness to try new things and to venture boldly where perhaps you have never gone before the quality of your relationships with others-your family, your friends and your coworkers and how successful you are in your business, especially if you are in sales.

But before you begin enjoying the wonderful effects of high self-esteem in your life, you have to learn to accept yourself unconditionally. And even before you achieve self-acceptance, there are other steps you have to take.

Self-acceptance begins in infancy, with the influence of your parents and siblings and other important people. As a child, you have an overwhelming need for love and approval and acceptance from the important people in your life. A developing child requires this emotional support the way roses need rain. Healthy personality growth is absolutely dependent upon it. A person grows up straight and strong and happy to the degree to which he receives an abundance of nurturing in his formative years, prior to the age of five.

បន្ត​ការ​អាន

Great rule for success: Think on paper.


Only about 3 percent of adults have clear, written goals. These people accomplish five and ten times as much as people of equal or better education and ability but who, for whatever reason, have never taken the time to write out exactly what they want.

There is a powerful formula for setting and achieving goals that you can use for the rest of your life. It consists of seven simple steps. Any one of these steps can double and triple your productivity if you are not currently using it. Many of my graduates have increased their incomes dramatically in a matter of a few years, or even a few months, with this simple, seven-part method.

Step one: Decide exactly what you want. Either decide for yourself or sit down with your boss and discuss your goals and objectives until you are crystal clear about what is expected of you and in what order of priority. It is amazing how many people are working away, day after day, on low-value tasks because they have not had this critical discussion with their managers.

One of the very worst uses of time is to do something very well that need not be done at all.

បន្ត​ការ​អាន

A leopard cannot change its spots, but we can change ourselves.


Back in the days when I loved watching Chinese martial art movies, I often heard this line: “A mountain can be changed but a character of a man can never be changed.” And in the real world, I often heard, “A leopard can never change its spots.” I heard these over and over again, hence I started to believe it for a while. later on I realized that this is so not true. A leopard can never change its spots, but we, as human, are equipped with mental ability to choose.

As William James wrote, “The greatest revolution of my life is the discovery that individuals can change the outer aspects of their lives by changing the inner attitudes of their minds.”

One of the most important questions you can ask yourself is, “What kind of a person do I have to be to earn the respect of the people I care about and live the kind of life I want to live?”

សត្វទាមិនមែនទាបគ្រប់ពូជ


អ្នកស្រីកែវច័ន្ទបូរណ៍
ចាស់ៗខ្មែរយើង ពីបុរាណ ច្រើនទម្លាប់ជេរតិះដៀល មនុស្សដែលរៀនក្រចេះក្រចាំ ឬ​ដៀល​​អ្នក​ក្រ អ្នកវណ្ណៈទាប ថា សត្វ​ទា​ពូជទាប រស់តែដីរាប មិន​មាន​សមត្ថភាព ចេះហើរទំលើធ្នើរបាន។ ប៉ុន្តែ ចៃដន្យ នៅក្នុងជីវិតពិត មាន​ទាខ្លះអាចហើរខ្ពស់ ទំធ្នើរបាន គឺទាព្រៃ និងទាកាប៉ា ជាដើម។ ទាព្រៃហើរពីដំបន់មួយ ទៅដំបន់មួយ ស្វែងរកទឹកនិងអាហារ។ ជួនកាល ទៅឈប់នៅទីទួលខ្ពស់ លើមែកឈើធំៗ ខ្ពស់ៗ ដើម្បីសម្រាកស្លាប និងសម្លឹងរកផ្លូវ ហើរហោះតទៅមុខទៀត។ ចំណែកទាកាប៉ា អាចហើរទំដំបូលផ្ទះបាន ដូច្នេះហើយ ទើបពេលគេចិញ្ចឹម គេច្រើនដាក់ទ្រុងវា ហើយដកស្លាបវែងៗចោល ដើម្បីកុំអោយហើរឆ្ងាយ រួចពីទ្រុងបាត់។ ដូច្នេះពាក្យដំណៀលទាំងនេះ មិនមែនសុទ្ធតែ ជាការពិត ជាការអប់រំប្រសើរ ឬជាគម្រូល្អ សម្រាប់អោយ បច្ឆាជនយើងទាំងឡាយ រើសត្រងត្រាប់ ដើម្បី យកមកនិយាយដៀលគ្នា តៗពូជតពង្ស មិនឈប់ឈរ នោះឡើយ។

នៅដែនដី ដែលមានធាតុអាកាសត្រជាក់ ធ្លាក់ទឹកកក ពិបាករស់នៅ មានពូជទាព្រៃ ដែលហើរខ្ពស់ពីដី ជាងមួយរយម៉ែត្រ ហើយ អាចហើរបានឆ្ងាយ រាប់យោជន៍ ដោយមិនគាំងស្លាប ឆ្លងពីតំបន់មួយ ទៅតំបន់មួយ ដើម្បីសែ្វងរកទឹក និងអាកាសធាតុក្តៅ ងាយរស់ស្រួលរស់នៅវិញ។ ហ្វូងទាទាំងនោះ មានមេ មានកោយ ដឹកនាំការហោះហើរជាហ្វូងៗ លើអាកាស មានរបៀបរៀបរយ ជាងមនុស្សយើង ដែលរស់លើដី ទាំងឡាយ ទៀតផង។ ជួនកាល សត្វទាំងនេះ ឈប់ទំនៅលើដំបូលអាគារធំៗ សម្រាកស្លាប ពេលណាអស់កម្លាំង។ ដូច្នេះ ពេលមនុស្សយើង និយាយចេញមក នូវពាក្យពេចន៍ ដែលបង្ហាញគំនិតថមថយទាំងឡាយនោះ ព្រោះមកពីយើង ពុំមានចំណេះគ្រប់គ្រាន់ ជួយអោយយើង ពង្រីកគំហើញ របស់យើង អោយទូលំទូលាយ នឹងអាចពន្យល់មនុស្ស អោយរីកចម្រើន ផ្នែកគំនិតនិងសតិប្រាជ្ញាឡើយ។ ភាពទាល់ច្រកខាងវិជ្ជា និងសតិប្រាជ្ញា តែងធ្វើអោយមនុស្សយើងខើចសមត្ថភាព នឹងសម្លឹងឃើញ គុណសម្បត្តិ របស់មនុស្សសត្វ និងអ្វីទាំងអស់ជុំវិញខ្លួន អោយបានប្រសើរបាន។ ដូច្នោះហើយ ទើបយើងគប្បីជ្រើសរើស បន្ថែមការសិក្សា ការពិសោធន៍ ការហ្វឹកហ្វឺន ការស្រាវជ្រាវ ការអានច្រើន ស្តាប់ច្រើន ការសង្កេតច្រើន ការពិចារណានិងវិភាគច្រើន ដើម្បីនាំខ្លួនយើង អោយពង្រីក គំហើញប្លែកៗ និងរីកចម្រើនរុងរឿង មិនតែប៉ុណ្ណោះ យើងអាចកត់សំគាល់ឃើញ នូវអ្វីល្អៗ ដែលសង្គមមនុស្សនិងពិភពលោក ផ្តល់មកអោយជីវិត របស់យើងគ្រប់ៗគ្នា។
បន្ត​ការ​អាន

វិភាគភាសិត៖ ខ្លួនទាបប្រើបង្អោង


អ្នកស្រី កែវច័ន្ទបូរណ៍

“ខ្លួនទាបកុំតោង ដៃខ្លីកុំឈោង ស្រវាអោបភ្នំ” ជាភាសិតដែលចាស់បុរាណ ក្នុងសង្គមសក្តិភូមិ (dictatorship) បានបង្កើតឡើង ដើម្បីបំបាក់កម្លាំងចិត្តអ្

នកក្រ អ្នកតូចទន់ទាប កុំអោយហ៊ានលូកឈោង ប្រាថ្នាខ្ពស់ហួសប្រាណ ហួសសង្គមវណ្ណៈរបស់ខ្លួន ដូចជាអ្នកក្រតូចទាប ដែលប្រាថ្នា ស្រឡាញ់កូនអ្នកធំ ជាគូគាប់ ឬអ្នកមានវណ្ណៈតូចទាប ចង់ប្រឹងប្រាថ្នា ដើម្បីស្វែងរកបុណ្យសក្តិការងារធំដុំ ក្នុងវណ្ណៈសង្គមថ្នាក់លើ ជាដើម។ នៅក្នុងសង្គមបុរាណខ្មែរ គេរាយមនុស្ស ចែកតាមស្រទាប់វណ្ណៈ (ដូចជាវណ្ណៈក្សត្រ វណ្ណៈបព្វជិត វណ្ណៈមន្ត្រី វណ្ណៈសេដ្ឋីអភិជន វណ្ណៈអ្នកងារ ឬបាវបម្រើ។ល។ រួចហើយ គេក៏បង្កើតភាសិតឬពាក្យស្លោក ដើម្បី បង្អាក់ផ្លូវគំនិតមិនអោយអ្នកតូចទាប ងើបឡើង តស៊ូប្រឹងប្រែង ប្រជែងផ្លូវ ជាមួយអ្នកឈរក្នុងវណ្ណៈខ្ពស់ នោះបានឡើយ។ ដូច្នេះ អ្នកក្រ អ្នកតូចទាប អ្នកល្ងង់ គ្មានថ្ងៃនឹងតស៊ូ ដើម្បីភាពលូតលាស់របស់ខ្លួន ហួសព្រំដែនវណ្ណៈ ដែលសង្គមថ្នាក់លើ គូសអោយនោះដែរ។

ចៃដន្យ សង្គមខ្មែរ បានផ្លាស់ប្តូរតាមសម័យកាល ពីសង្គមសក្តិភូមិបុរាណ ឈានចូលមកយុគថ្មីមួយទៀត ដែលពលរដ្ឋម្នាក់ៗ នាំគ្នា រើបម្រះស្វែងរក សិទ្ធសេរីភាព របស់ខ្លួន តាមរយៈឥទ្ធិពល នៃរបបប្រជាធិបតេយ្យ សេរីនិយម។ នៅវេលានេះ យើងសង្កេតឃើញ ថាពលរដ្ឋយើង បានទទួលការសិក្សាជ្រៅជ្រះ មានការស្វែងយល់ នូវគំនិតវិជ្ជមាន និងរីកចម្រើន ជាច្រើន សម្រាប់បណ្តុះបណ្តាលខ្លួន និងបណ្តុះបណ្តាល មនុស្សជាទូទៅ អោយក្លាយជាពលរដ្ឋប្រសើរៗ ជ្រោមជ្រែងជាតិ មិនថា ខ្លួនស្ថិតនៅក្នុងវណ្ណៈណាក៏ដោយ។ ដូច្នេះហើយ ទើបយើងឃើញ សង្គមបច្ចុប្បន្ន បានលាតដៃ យ៉ាងទូលាយ ទទួលស្គាល់ និងត្រងយក នូវពលរដ្ឋទាំងឡាយ មកបម្រើស្រុកទេស តាមរយៈកម្រិតសតិប្រាជ្ញា សមត្ថភាព និងគុណសម្បត្តិប្រសើរ ដទៃទៀត របស់ពលរដ្ឋទាំងនោះ ជាជាងសម្លឹងមើលវណ្ណៈយស ក្រុមគ្រួសាររបស់គេ ដូចនាគ្រាអតីតកាល តទៅទៀត។

ក្នុងសម័យកាលបច្ចុប្បន្ននេះ សង្គមយើងជាទូទៅ ភាគច្រើនបានផ្លាស់ប្តូរទដ្ឋិនិងគំនិត ពីដំណើរ បន្ទុចបង្អាក់កម្លាំងចិត្តមនុស្ស មកលើកកម្លាំងចិត្ត ជំរុញកម្លាំងចិត្តមនុស្ស សាជាថ្មីវិញម្តង។ ហើយដំណើរនៃការជំរុញចិត្តមនុស្ស បណ្តុះកម្លាំងចិត្តមនុស្ស ជាដំណើរប្រសើរបំផុត ក្នុងការសាងប្រទេសជាតិ អោយជឿនលឿននិងមានជោគជ័យ ព្រោះថា កាលបើពលរដ្ឋទាំងឡាយ មានកម្លាំងចិត្តខ្លាំងក្លា ជួយខ្លួនឯង អោយបានក្លាយជាមនុស្សប្រសើរ សង្គមជាតិប្រាកដជាបរិបូណ៌ ទៅដោយពលរដ្ឋប្រសើរ។ កាលណាប្រទេសជាតិបរិបូណ៌ ទៅដោយពលរដ្ឋប្រសើរ មានការចេះដឹងខ្ពស់ នោះប្រទេសជាតិ នឹងមានដំណើរ ឆ្ពោះទៅរកភាពរុងរឿងពណ្ណារាយ ដោយស្វ័យប្រវត្តិ។

តើសុភាសិតខាងក្រោមនេះ

“ខ្លួនទាបប្រើបង្អោង ដៃខ្លីប្រើទំពក់ឈោង ជើងមានឈានជាន់ឡើងអោយខ្ពស់” ឬក៏

“ខ្លួនទាបអោយប្រឹងហាត់តោង ដៃខ្លីអោយប្រឹងហាត់ឈោង ជើងមានហាត់ឈានជាន់ឡើងខ្ពស់”

តើមានអត្ថន័យដូចម្តេចខ្លះ?

ន័យអត្ថានុរូប ឬន័យត្រង់៖

ខ្លួនទាបអោយប្រឹងហាត់តោង៖ ទាបកំពស់រូបកាយ ទាបសុខភាព ប្រឹងហាត់កីឡា ហាត់ប្រាណ នឹងជួយអោយមានសុខភាព ទាំងសាច់ដុំឆ្អឹងឆ្អែង អោយបានកាន់តែរីកដុះដាល មានសុខភាពប្រសើរល្អជាងមុន។ បើសិនមានកិច្ចការអ្វី សម្រាប់ដោះស្រាយ ដោយកម្លាំងសាច់ដុំឬសុខភាព នោះយើងអាចពឹងខ្លួនឯងបានយ៉ាងរវាសរវៃ ហើយមានប្រសិទ្ធភាពបំផុត។

ខ្លួនទាបអោយប្រើបង្អោង៖ បើចង់បេះផ្លែឈើ លើមែកខ្ពស់ បើមិនប្រឹងតោងមែក តោងដើម ច្បាស់ជាឡើងមិនដល់ នឹងបេះផ្លែឈើបាន។ បើសិនឡើងមិនកើត ប្រើបង្អោង ប្រើទំពក់ ប្រើជើងឈានជាន់មែក ជាន់បង្អោង កាន់ទំពក់បេះ។ បើសិនមិនប្រឹងស្រវេស្រវា ប្រើប្រាជ្ញាដោះស្រាយ ប្រើដៃជើងជាទីពឹង ប្រើធនធានដែលមានជុំវិញខ្លួនជាប្រយោជន៍ នោះយើងពិតជាមិនបានផ្លែឈើ បរិភោគឡើយ។

ន័យអត្ថាបដិរូប ឬន័យប្រៀបធៀប៖

ខ្លួនទាបអោយប្រឹងហាត់តោង៖ បើដឹងថា ខ្លួនទាបវិជ្ជា ទាបចំណេះ គប្បីតោងសាលា តោងគ្រូ តោងគម្ពីរ តោងសិល្ប៍វិធីសិក្សា ជួយអោយខ្លួកាន់តែចេះប្រសើរឡើង។ បើដឹងខ្លួនខ្វះខាតចំណេះ ឬទេពកោសល្យ គប្បីស្វែងរកវិធីបណ្តុះបណ្តាលការចេះដឹង និងទេពកោសល្យរបស់ខ្លួន អោយកាន់តែប្រសើរ ជាងមុន ជាលំដាប់ឡើង។

ខ្លួនទាបអោយប្រើបង្អោង ៖ ទាបតែកាយមែនពិត គប្បីប្រើសតិប្រាជ្ញា ជាបង្អោង នាំជីវិត ទៅរកជោគជ៍យ។ ជើងគឺជាសមត្ថភាព របស់ខ្លួនយើង។ ទៅណាមកណា យើងពឹងជើងជាជំនួយ ដើម្បីជួយនាំខ្លួនយើង ទៅដល់ទីខ្ពស់។ បើដឹងថាខ្លួនយើងទាប សូមប្រើប្រាជ្ញាជាបង្អោង ប្រើជើងជាកម្លាំង សមត្ថភាព របស់ខ្លួន ដើម្បីជួយខ្លួនយើង អោយបានដើរឡើងសំដៅ ទៅគោលដៅ នៅទីខ្ពស់ បានប្រសិទ្ធ ទៅតាមកម្រិតនៃការប្រឹងប្រែងរបស់យើង និងតាមឧិកាសដែលហុចអោយ។

ដៃខ្លីប្រើទំពក់ឈោង ៖ ពេលខ្លះ ប្រើដៃប្រើជើង របស់ខ្លួន មិនគ្រប់គ្រាន់ ឬមិនអាចផ្តល់ប្រយោជន៍ ទាន់ចិត្ត យើងនោះទេ នោះយើងអាចខ្ចីទំពក់ផ្សេងៗទៀត មកប្រើ ដោយពឹងផ្អែកលើ កម្លាំងសមត្ថភាពស្នាដៃ របស់យើងដែរ ដូចជា ការទៅខ្ចីប្រាក់ទុនធនធាន ពីធនាគារ ដើម្បីពង្រីកក្រុមហ៊ុនពាណិជ្ជកម្មរកស៊ី ជួលបុគ្គលិកមកធ្វើការក្នុងក្រសួង រួចប្រើទេពកោសល្យប្រាជ្ញា (ដៃ) និងសមត្ថភាព (ជើង) របស់យើង ក្នុងការដឹកនាំការងារក្រុមហ៊ុន និងដឹកនាំបុគ្គលិក ក្នុងពង្រីកកិច្ចការរកស៊ី អោយបានចម្រើនថ្កុំថ្កើងជោគជ័យ។ ព្រមពេលជាមួយគ្នានោះ ធនាគារ ក៏បានរីកធនធាន ដោយសារកម្លាំងសមត្ថភាព ទេពកោសល្យ និងមធ្យោបាយ របស់យើងដែរ។ ដូច្នេះ ទំពក់ និងបង្អោង គឺជាធនធាន ដែលមាននៅជុំវិញខ្លួនយើងផង ទាំងឡាយ ដែលដៃរបស់យើង (ប្រាជ្ញាផលិត) អាចខ្ចីយកមកប្រើការ ពង្រីកការងារ និងភាពរុងរឿងក្នុងជីវិត បានដោយងាយ។

រួមសេចក្តីមក៖

“ខ្លួនទាបប្រើបង្អោង ដៃខ្លីប្រើទំពក់ឈោង ជើងមានឈានជាន់ឡើងអោយខ្ពស់” ឬក៏
“ខ្លួនទាបអោយប្រឹងហាត់តោង ដៃខ្លីអោយប្រឹងហាត់ឈោង ជើងមានហាត់ឈានជាន់ឡើងខ្ពស់”

យើងគ្រប់គ្នា គប្បីបណ្តុះបណ្តាលខ្លួន មិនថា ខ្លួនយើង ស្ថិតនៅក្នុងវណ្ណៈសង្គមណាឡើយ ព្រោះថា គ្រប់គ្នា រមែងមានចំណុចខ្វះខាត គ្រប់គ្នាទាំងអស់ មិនលើកលែងបុគ្គលណាមួយឡើយ។ សូមកុំបណ្តោយអោយខ្លួនយើង បាក់កម្លាំងចិត្ត ទៅតាមទំនោរប្រមាថ របស់ចាស់បុរាណខ្លះៗ ដែលប្រាថ្នា មិនចង់ឃើញ អ្នកតូចទាប បានទទួលនូវការរីកចម្រើនដុះដាល ក្នុងជីវិត តទៅទៀត។ ផ្ទុយទៅវិញ នរជនណាដែលអាចបង្រៀនដៃអោយហាត់​តោង អោយជើងហាត់រៀនឈានជាន់ និងរៀនប្រើសតិប្រាជ្ញា ខ្ចីបង្អោងទំពក់ មកជួយបណ្តោះកិច្ចការងារ ទាំងពួងរបស់ខ្លួន នរជននោះ រមែងបានទទួល នូវការរីកចម្រើនដុះដាល ក្នុងជីវិតរបស់គេ មិនលែងឡើយ។